I SA/Kr 2015/14
PostanowienieWSA w Krakowie2015-09-21
Skład orzekający: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej, oparty jedynie na ogólnym stwierdzeniu o nieodwracalności zbycia nieruchomości i znikomości środków z renty, spełnia przesłanki z art. 61 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie może zostać uwzględniony, jeśli strona skarżąca nie przedstawiła konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, które pozwoliłyby sądowi na ocenę, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie jest wystarczający do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.Stan faktyczny
Skarżąca spółka złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dotyczącą podatku akcyzowego. W ramach skargi wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na nieodwracalność zbycia nieruchomości i znikomość środków z renty. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej Skarbowej z dnia 31 października 2015 r. nr [...]
W przedmiocie podatku akcyzowego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 §1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 §5 p.p.s.a.). Art. 61 §6 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Wniosek nie może zostać uwzględniony, gdyż nie zawiera on należytego uzasadnienia. Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 §3 p.p.s.a. zachodzą. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
Sąd podkreśla, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne.
Sygn. akt l SA/Kr 2015/15
W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do przywołania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji oraz bardzo lakonicznego stwierdzenia, że zbycie nieruchomości jest zdarzeniem nieodwracalne, a środki z renty są znikome. Nie przedstawił jednak szerzej argumentów, mogących świadczyć o tym, że - w zestawieniu z całością majątku - szkoda mogąca powstać w wyniku wykonania decyzji byłaby dla skarżącego szkodą znaczną. Nie wykazał też, że istnieje prawdopodobieństwo zbycia egzekucyjnego nieruchomości.
Z uwagi na powyższe Sąd, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia
Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło