I SA/Kr 2019/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2008r., na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A Spółka z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2006r., sygn. akt l SA/Kr 2019/03 w sprawie ze skargi A Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A Spółka z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie długu celnego. Z wyrokiem tym nie zgodziła się strona skarżąca i wniosła od niego skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007r. tut. Sąd odrzucił skargę kasacyjną z powodu nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez przedłożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W wyniku postępowania reklamacyjnego dokonanego w związku z zagubieniem potwierdzenia odbioru wezwania Sąd ustalił, iż skarżąca otrzymała powyższe wezwanie w dniu 12 lutego 2007r., a nie w dniu 16 lutego 2007r. - jak twierdziła to skarżąca. Natomiast braki zostały uzupełnione w dniu 21 lutego 2007r., a więc po terminie wyznaczonym do ich uzupełnienia. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie pełnomocnik skarżącej domagając się jego uchylenia. Zaznaczył, że strona skarżąca nie była informowana o prowadzonym postępowaniu reklamacyjnym, ani też nie zna jego wyniku i nie miała możliwości ustosunkowania się do stanowiska poczty. Stanowczo jednak stwierdza, że doręczenie wezwania Sądu przez pocztę miało miejsce w dniu 16 lutego 2007r. i taka data widnieje na tzw. zwrotce. To, że z nieznanych przyczyn miało dojść do zagubienia zwrotki nie może podważać wiarygodności oświadczenia pełnomocnika o dacie odbioru przesyłki pocztowej i powodować ujemne skutki procesowe dla strony skarżącej. Ponadto zaznaczono, że skarga kasacyjna złożona została we wrześniu 2006r., a wpis został uiszczony na wezwanie Sądu z dnia 12 września 2006r, a to oznacza, iż skarga nie zawierała braków formalnych w rozumieniu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Już wówczas skardze powinien być nadany bieg - zgodnie z art. 179 cyt. ustawy. Podniesiono też, że brak formalny skargi kasacyjnej, w postaci pełnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego dla skarżącej nie mógł zachodzić, skoro status skarżącej spółki i ważność pełnomocnictwa podlegały już sprawdzeniu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zakończonym zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006r. Po rozpatrzeniu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007r., sygn. akt [...] uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Na uzasadnienie podano, iż Sąd l instancji nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych co do zasadniczej okoliczności, która stała się przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej. Przyjmując bowiem, że "skarżąca otrzymała powyższe wezwanie" w dniu 12 lutego 2007r., Sąd oparł się wyłącznie na "wyniku postępowania reklamacyjnego rejestrowanej przesyłki listowej", nie wyjaśniając chociażby tego, czy osoba, która miała się podpisać jako odbiorca przesyłki, była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Kancelarii Radcy Prawnego W. B. - pełnomocnika skarżącej spółki. W szczególności podniesiono, że na nadesłanym blankiecie "Duplikatu", w miejscu podpisu odbiorcy widnieje adnotacja: "w podpisie M. C. M.". Nie wiadomo jednak, czy w rzeczywistości odbiór przesyłki pokwitowała osoba o nazwisku M. C., zaś adnotację (ze strony poczty?) sporządził p. M., a przede wszystkim, czy osoba ta była upoważniona do odbioru tej przesyłki - adresowanej do radcy prawnego W. B. Zaznaczono, że na w/w blankiecie "Duplikatu" widnieje również adnotacja: "Stwierdzono z Urzędu", opatrzona nieczytelnym podpisem. Jednakże ani z treści blankietu "Duplikatu" potwierdzenia odbioru i wszelkich naniesionych nań adnotacji, ani z żadnych innych znajdujących się w aktach sprawy dokumentów związanych z postępowaniem reklamacyjnym nie wynika, na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) poczta "stwierdziła", a Sąd to przyjął (jako faktyczną podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na niedochowanie terminu uzupełnienia braków formalnych), że doręczenie przesyłki z wezwaniem Sądu nastąpiło w dniu 12 lutego 2007r. W uzasadnieniu nadmieniono, iż właściwym dowodem, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę jest zwrotne potwierdzenie odbioru (tzw. zwrotka), czyli ten dokument, który zaginął w Sądzie, a który - według twierdzeń pełnomocnika skarżącej - miał potwierdzać, że przesyłka z wezwaniem Sądu została doręczona w dniu 16 lutego 2007r. Poza tym o prawnej skuteczności doręczenia decyduje nie tylko to, że adresat faktycznie zapoznał się z treścią pisma, ale także to, czy dochowane zostały przewidziane prawem wymogi wynikające z przepisów regulujących kwestie doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę, tj. w szczególności z art. 65 i nast.. p.p.s.a. oraz - z mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. - z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). Nadto w uzasadnieniu polecono przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wyjaśnienie przedstawionych wyżej wątpliwości oraz wskazanie w sposób jednoznaczny w jakim trybie - zdaniem Sądu - przedmiotowe doręczenie miało być dokonane. Kierując się zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego tut. Sąd zwrócił się do radcy prawnego W. B. o wyjaśnienie czy M. C. M., który odebrał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 5 lutego 2007r. jest pracownikiem kancelarii i czy jest uprawniony do odbioru pism adresowanych do W. B. Kolejnym pismem Sąd zwrócił się do Poczty Polskiej o wyjaśnienie, na jakiej podstawnie zostały ustalone dane widniejące na duplikacie potwierdzenia odbioru i czy dochowane zostały przewidziane prawem wymogi wynikające z przepisów regulujących kwestie doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej - radca prawny W. B. - wyjaśnił, że M. C. M. jest radcą prawnym, który w tym czasie prowadził odrębną własną kancelarię w tym samym lokalu czynną w innych dniach i nigdy nie był pracownikiem kancelarii. Pełnomocnik skarżącej spółki wyjaśnił również, że adresowaną do niego korespondencję odbierał osobiście (w tym czasie nie zatrudniał żadnego pracownika) i że był to okres przenoszenia Kancelarii poza K. w związku z przejściem pełnomocnika na emeryturę. W piśmie z dnia 31 marca 2008r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Poczty Polskiej wyjaśnił, że po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających we właściwym urzędzie pocztowym ustalono, iż duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, został sporządzony na podstawie karty doręczeń, a przesyłkę odebrał upoważniony pracownik - M. C. M. Do pisma dołączono kserokopię karty doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zasady dokonywania doręczeń stronom postępowania przed sądami administracyjnymi uregulowano w Rozdziale 4 zatytułowanym "Doręczenia" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w art. 65 - 81. W szczególności: "Art. 65. § 1. Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy." "Art. 67. § 1. Jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu". "Art. 72. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma". "Art. 73. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu". W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej zostało wysłane za pośrednictwem poczty na adres Kancelarii pełnomocnika strony skarżącej - radcy prawnego W. B. Odebrał je M. C. M. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika strony skarżącej jest on radcą prawnym prowadzącym własną kancelarię w tym samym lokalu. Zgodnie z treścią art. 72 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 lutego 2005r, sygn. akt II FZ 37/05 stwierdził, że "Radcy prawnemu wykonującemu zawód w ramach kancelarii radcy prawnego (art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych, Dz. U. z 2002r. Nr 123, póz. 1059 ze zm.) należy doręczać pisma sądowe jak osobie fizycznej (art. 67 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z możliwością wykorzystania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwłaszcza wówczas, gdy siedziba kancelarii znajduje się w mieszkaniu radcy prawnego" (ONSAiWSA 2005/6/117). Zdaniem Sądu, również w przypadku doręczenia pisma innej osobie pracującej w siedzibie Kancelarii radcy prawnego należy takie doręczenie uznać za skuteczne. Nie ma bowiem podstaw do wiązania różnych skutków prawnych z doręczeniem pisma dorosłemu domownikowi, o którym jest mowa w cyt. wyżej postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, a pracownikiem kancelarii, czy innym radcą prawnym - nawet jeżeli prowadzi on odrębną kancelarię w tym samym lokalu. Za tym stanowiskiem przemawia również okoliczność, że M. C. M. odbierał także inne pisma Sądu adresowane do W. B. W aktach sprawy znajdują się bowiem m.in. zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu II instancji (k. 100 akt administracyjnych) czy też potwierdzenie odbioru wezwania do uiszczenia opłaty (k. 10 akt sądowych) - obydwa podpisane przez M. C. M. Oznacza to, że M. C. M. wielokrotnie odbierał pisma adresowane do W. B., a skuteczność ich doręczenia nie była kwestionowana. Również w swoim zażaleniu na postanowienie WSA w Krakowie z 18.07.2007r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej W. B. nie kwestionował prawidłowości doręczeń. Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie nie jest sposób doręczenia wezwania, ale jego data. Z uwagi na zagubienie oryginału potwierdzenia odbioru Sąd był zmuszony zwrócić się do Poczty Polskiej o wydanie jego duplikatu w ramach postępowania reklamacyjnego. Z treści duplikatu wynika, że wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej zostało doręczone do kancelarii W. B. w dniu 12 lutego 2007r. Ustalenie to kwestionuje pełnomocnik strony skarżącej twierdząc, że wezwanie otrzymał 16 lutego 2007r. Jednakże, zdaniem Sądu, wezwanie ponad wszelką wątpliwość zostało doręczone w dniu 12 lutego 2007r., albowiem wskazuje na to nie tylko treść pisma Poczty z dnia 31 marca 2008r., ale przede wszystkim dołączona do pisma kserokopia kart doręczeń przesyłek poleconych z daty 12 luty 2007r. Brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania wiarygodności tych informacji. Skoro niewątpliwym jest, iż wezwanie zostało odebrane w dniu 12 lutego 2007r., a braki pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił w dniu 21 lutego 2007r., to oznacza to, iż dokonano uzupełnienia po terminie, a przeto na mocy art. 178 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł - jak w sentencji.