I SA/Kr 2033/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W piśmie, w którego nagłówku jako adresatów wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Dyrektora Izby Skarbowej - podatnik J.J. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2010r. nr [...]. Organ przesłał powyższe pismo do tut. Sądu, uznając je za skargę wszczynającą postępowanie sądowo-administracyjne. Złożono też odpowiedź na skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2010r. wezwano podatnika do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 złotych – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało podatnikowi doręczone w dniu 9 grudnia 2010r. Wpis nie został uiszczony. W piśmie z dnia 15 grudnia 2010r. skierowanym do Ministerstwa Finansów, w którego nagłówku wskazano numer opisanej wyżej decyzji oraz sygnaturę, pod którą zarejestrowano w tut. Sądzie sprawę wywołaną wniesieniem tego pisma – podatnik wyjaśnił, że jego intencją nie było zaskarżenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w drodze skargi, lecz wręcz zawiadomienie Sądu o niemożności skierowania doń takiego środka zaskarżenia. W ocenie podatnika Sąd nie jest bowiem kompetentny do formułowania definicji najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a. ). Skoro wezwanie do uiszczenia wpisu zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 9 grudnia 2010r. to termin do uzupełnienia tego braku formalnego skargi upływał w dniu 16 grudnia 2010r. Skarżący pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu nie uzupełnił braku skargi. Zaistniały więc przesłanki do formalnego odrzucenia skargi jednakże treść pisma J.J. nasunęła sądowi wątpliwości, co do faktu czy w istocie jego pismo z dnia 5 listopada 2010r. stanowi skargę złożoną w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Wyjaśnić bowiem należy, że w świetle art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy wyjaśnić należy, iż oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma, czy też brak takiego oznaczenia nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków procesowych, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Nadto wymaga podkreślenia, że każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90). W niniejszej sprawie, organ jak i Sąd wstępnie kwalifikując pismo podatnika jako skargę, kierowały się przede wszystkim jego treścią. W nagłówku pisma wskazano bowiem zarówno tut. Sąd jak i organ odwoławczy, co sugerowałoby dochowanie ustawowej procedury wniesienia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie jest kwestionowane. Autor pisma wskazał również wyraźnie numer kwestionowanej przez siebie decyzji. W uzasadnieniu pisma polemizuje się zaś z treścią rozstrzygnięcia administracyjnego (stwierdzenia: " (...) to jawna nieprawda w świetle (...)", "(...) Izb Skarbowa nie uznaje art. 18 Konstytucji (...)", "Nie widzę związku postępowania instytucji skarbowych z określeniem wielkości straty z najmu."). Co istotne, nawet w piśmie z dnia 15 grudnia 2010r. podatnik nie precyzuje wyraźnie jakie były jego oczekiwania w związku z wniesieniem pisma z dnia 5 listopada 2010r. Natomiast dopiero w nim jako adresata wskazuje się Ministerstwo Finansów. Dążąc do najszerszego zagwarantowania podatnikowi przysługującego mu prawa do sądu – w ocenie Sądu − ze wszech miar uprawnione było potraktowanie spornego pisma jako skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Kwestionowanie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji stanowi bowiem o istocie środka zaskarżenia jakim jest skarga. Jednocześnie brak było podstaw do przyjęcia, iż mamy do czynienia z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, skoro jednym z jego adresatów był sąd administracyjny. Konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji (art. 215 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm./) zachodzi zresztą tylko wówczas, gdy jej treść jest sformułowana w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia, powodujący trudności w ustaleniu zakresu obowiązku bądź przysługującego uprawnienia (postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, niepubl.). Nie chodzi tu natomiast o polemikę z ustaleniami organu, z jaką mamy do czynienia w piśmie skarżącego. Jeżeli jednak wolą podatnika było w istocie wszczęcie procedury nakierowanej na wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji, nie zaś "wyjaśnienie nielogicznego postępowania" organów podatkowych – to w każdej chwili może to nadal uczynić, gdyż ustawodawca nie przewidział żadnych terminów wyznaczających czasową granicę skorzystania z uprawnienia uregulowanego w art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Reasumując Sąd przyjął, że wolą podatnika było zakwestionowanie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, co biorąc pod uwagę warunki sprawy mogło odbyć się jedynie w drodze skargi do sądu administracyjnego. W tym kontekście przywołać należy też nie do końca jasny przekaz pisma podatnika z dnia 15 grudnia 2010r., w którym podatnik z jednej strony odrzuca możliwość wniesienia skargi na decyzję organu, z drugiej zaś nadal wytyka uchybienia organów w toku konkretnego postępowania administracyjnego. Niemniej jednak skoro w piśmie tym dla odmiany podatnik stwierdza: "Nie złożyłem skargi do WSA, tylko tę instytucję zawiadomiłem o niemożności złożenia skargi." – Sąd uznał, że wobec treści tego oświadczenia oraz faktu, iż skierowane doń wezwanie o uiszczenie wpisu było bezskuteczne, podatnik zrezygnował z drogi sądowej, tj. skutecznie cofnął skargę w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co skutkować musi umorzeniem postępowania w sprawie. Równocześnie także wobec braku skargi postępowanie sądowo-administracyjne stało się przedmiotowe. Jednocześnie podnieść należy, że zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.