I SA/Kr 2047/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu III raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. postanawia przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. W dniu 15 listopada 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek skarżącego S.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu III raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. Jednocześnie wraz z wnioskiem skarżący złożył skargę. W uzasadnieniu wniosku oraz w dodatkowym piśmie z dnia 5 stycznia 2011 r. złożonym na wezwanie tut. Sądu skarżący podniósł, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, a spowodowane było ciężką chorobą. S.M. podniósł, że choruje na cukrzycę powodującą omdlenia oraz okresowe osłabienie organizmu, nowotwór prostaty oraz chorobę serca. Na dowód powyższych okoliczności skarżący załączył dokumentację lekarską oraz zaświadczenie o wyznaczeniu terminu operacji onkologicznej na 9 listopada 2010 r. oraz jego przeniesieniu na dzień 22 lutego 2011 r. Skarżący podniósł nadto, że powyższe schorzenia, wymagające odpoczynku i zażywania specjalistycznych lekarstw (zwłaszcza insuliny) wyłączyły go z normalnego funkcjonowania na okres do dnia 14 listopada 2010 r., kiedy to stan zdrowia poprawił się na tyle, że mógł on podjąć czynności zmierzające do zaskarżenia do tut. Sądu decyzji Kolegium. Wskazał również, że objawy chorobowe, zwłaszcza związane z cukrzycą, przychodzą niespodziewanie, nagle i powodują, że skarżący nie jest w stanie normalnie działać i funkcjonować. Tymczasem żona skarżącego jest po złamaniu kręgosłupa, ma niedowład kończyn powodujący trudności w poruszaniu się, dlatego nie mogła pomóc skarżącemu w zachowaniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Przy czym pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż strona uchybiła terminowi do złożenia skargi, gdyż decyzja SKO została doręczona w dniu 4 października 2010 r., a zatem termin jej zaskarżenia do sądu administracyjnego upływał z dniem 3 listopada 2010 r. Należy jednak zaznaczyć, że skarżący uprawdopodobnił, że powyższe uchybienie terminowi nastąpiło niezależnie od jego woli i bez jego winy. Stan zdrowia skarżącego, cierpiącego na bardzo poważne i niebezpieczne dla życia schorzenia, zaostrzył się na tyle, że wyłączył skarżącego z normalnego funkcjonowania, przez co S.M. nie był w stanie podjąć terminowych i racjonalnych kroków w celu obrony swoich praw przed Sądem i zaskarżenia decyzji organu II instancji. Dopiero po poprawie stanu zdrowia, która nastąpiła, jak wskazuje skarżący w dniu 14 listopada 2010 r., mógł sporządzić skargę i złożyć ją do Sądu za pośrednictwem organu. W czynnościach tych nie miał kto wyręczyć skarżącego, albowiem jego małżonka również cierpi na schorzenia w sposób istotny ograniczający możliwość poruszania się i załatwiania codziennych spraw. Powyższe okoliczności zostały w wiarygodny i wystarczający sposób uprawdopodobnione we wniosku o przywrócenie terminu. W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z póżn. zm.).