I SA/Kr 2070/13

|Sygn. akt I SA/Kr 2070/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r., sprawy ze skargi Fundacji Kultury w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług - skargę oddala - Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Fundacja Kultury zwróciła się do organu o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lata 2010-2012 w łącznej kwocie 74 484,10 zł. We wniosku stwierdzono, że Fundacja Kultury jest organizacją non-profit, nie posiada statusu przedsiębiorcy, ale może ubiegać się o pomoc de minimis. Prowadzi działalność o charakterze społecznym, nie generując dochodów, a wszelkie pozyskane z odpłatnej działalności statutowej środki "inwestuje" w kapitał ludzki oraz pomoc innym organizacjom. Jej społeczny charakter działalności spowodował, że Fundacja Kultury nie posiada żadnych istotnych zasobów majątkowych ruchomych i nieruchomych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że Fundacja znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Obecna sytuacja gospodarcza Fundacji spowodowana jest w szczególności trudną sytuacją społeczno-gospodarczą w jakiej znajduje się większość potencjalnych zleceniodawców i sponsorów Fundacji. Dodatkowo, wnioskodawca zwraca uwagę, że okolicznościami wspierającymi wniosek są: - społeczny i publiczny charakter prowadzonej działalności przez Fundację Kultury, - brak możliwości ogłoszenia postępowania upadłościowego, bo Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej i nie może być traktowana jako przedsiębiorca, - brak majątku, z którego można by prowadzić egzekucję zaległych podatków. Przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego nie doprowadzi do uzyskania kwoty, którą pokryje wydatki egzekucyjne. - brak płynności finansowej spowodował konieczność ograniczenia działalności a to pociągnęło za sobą drastyczne zredukowanie zatrudnienia o 70% na dzień 16 sierpnia 2012 r. co w konsekwencji stanowi utrudnienie w wypracowaniu środków mogących pokryć zaległości. Jako przesłankę umorzenia zaległości powołano interes publiczny, powołując się na jego definicję zawartą w wyroku NSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2003 r. jak również interes podatnika, opierając się z kolei na definicji zawartej w wyroku NSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/SZ 2548/2000 przejawiający się w wystąpieniu zdarzeń, które należy uznać za wypadki losowe w szczególności w wycofaniu się sponsorów i zleceniodawców, którzy wcześniej deklarowali chęć współpracy z Fundacją. Ponadto Fundacja podnosi we wniosku, że przychylenie się organu podatkowego do złożonego wniosku i umorzenie powstałych zaległości pozwoli Fundacji przeżyć kryzys gospodarczy i kryzys finansów publicznych oraz kontynuować misję wspierania i promowania kultury i dziedzictwa narodowego. Wezwana o uzupełnienie wniosku Fundacja nadmieniła, że przyczynami powstania zaległości były przede wszystkim opóźnienia w regulowaniu zobowiązań przez kontrahentów, dla których były wykonywane odpłatne usługi, co spowodowało niedobory finansowe oraz opóźnienia w regulowaniu podstawowych zobowiązań w tym również należnego podatku VAT. Określono także dotychczasowe działania podejmowane w celu wywiązania się z zobowiązań podatkowych w postaci redukcji kosztów administracyjnych biura, złożenia wniosków o dotację na realizację projektów w 2013 r., które na dzień złożenia wniosku pozostały bez rozstrzygnięcia, rozesłano również nową ofertę na świadczone usługi w ramach odpłatnej działalności statutowej. Decyzją z dnia 25 czerwca 2013r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2010 r., marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2011 r. luty, marzec, kwiecień, wrzesień 2012 r. w łącznej kwocie 74 484,10 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 17 360,00 zł liczonymi do dnia wniesienia podania. Zdaniem organu, powołany przez Fundację argument dotyczący wycofania się sponsorów i zleceniodawców, którzy wcześniej deklarowali chęć współpracy z Fundacją, jak również powoływanie się na ogólną sytuację związaną z "kryzysem gospodarczym" i "kryzysem finansów publicznych", pomijający źródło generujące zobowiązanie podatkowe i związane z tym okoliczności powstania zaległości podatkowej nie świadczy o wystąpieniu zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, które w świetle art. 67a Ordynacji podatkowej stanowią przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Spadek obrotów w firmach, niedobór środków finansowych, jako zdarzenie typowe dla podmiotów funkcjonujących w uwarunkowaniach gospodarki rynkowej, nie ma żadnych znamion nadzwyczajności, zatem nie wystarcza do zwolnienia podatnika z odpowiedzialności za powstanie długu podatkowego. Wygenerowanie zaległości podatkowych, o umorzenie których Fundacja wnioskuje, było przy tym konsekwencją podejmowanych przez nią decyzji gospodarczych. Nieuiszczenie przez podatnika zobowiązania z tytułu podatku VAT za poszczególne miesiące wymienione w sentencji decyzji, tłumaczone opóźnieniami w regulowaniu zobowiązań przez kontrahentów, które to opóźnienia powodowały stałe niedobory finansowe i trudności w regulowaniu zobowiązań Fundacji i skłaniały Fundację do podejmowania decyzji o określonym sposobie regulowania zobowiązań i wydatkowania środków, nie może stanowić imperatywu do jego umorzenia. Argumentacja ta nie może zostać zaakceptowana przez tut. Organ, gdyż w interesie podatnika było takie zabezpieczenie środków finansowania prowadzonej działalności Fundacji, które umożliwiłoby rozliczenie podatkowe zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego. Zaniedbania poczynione w tym zakresie przez podatnika nie mogą obciążać Budżetu Państwa. W wyniku powyższego uchybienia, Fundacja dokonała własnego, dyskryminującego Skarb Państwa, rozdysponowania środków finansowych, które winny być przekazane do Budżetu Państwa. W kontekście przesłanki interesu publicznego stwierdzono, że jakkolwiek Fundacja prowadzi działalność w obszarze, który ze względu na swój przedmiot można utożsamiać z działalnością misyjną, tym niemniej jest podmiotem samodzielnym, podlegającym prawom ekonomicznym. Stąd deficyt środków na działalność statutową nie upoważnia do żądania zwolnienia z zaległości publicznoprawnych z naruszeniem zasady równości podmiotów. Udzielenie wnioskowanej ulgi nie służyłoby bowiem realizacji wartości takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, czy też zaufanie obywateli do władzy publicznej itp. Istotne w sprawie jest również, iż jak wykazała analiza zebranego materiału dowodowego, zaległość o umorzenie której Fundacja wnioskuje jest tylko znikomą częścią ciążących na podmiocie zobowiązań objętych postępowaniem egzekucyjnym. Organ nie stwierdził również istnienia przesłanek ważnego interesu strony. Sytuacji finansowej Fundacji przedstawionej w bilansie, rachunku wyników oraz informacji dodatkowej nie można uznać za dobrą. Jednakże Fundacja Kultury z samego założenia jest instytucją "non profit", nie osiągającą zysków, która działa w obszarze pożytku publicznego, nie uzyskując dochodów, a jej działalność ma charakter społeczny. Tym niemniej realizacja celów statutowych Fundacji wymaga pozyskania środków finansowych ze źródeł przewidzianych w statucie. Przerzucanie kosztów funkcjonowania Fundacji, jako podmiotu samodzielnego reprezentowanego przez legalne Organy w części przedmiotowego podatku VAT na Skarb Państwa nie znajduje żadnego uzasadnienia. Końcowo organ wyjaśnił, że pomimo wezwania strona nie wyjaśniła znacznie przywołanej we wniosku okoliczności o braku możliwości ogłoszenia w stosunku do niej upadłości. Niemniej jednak zdaje się ona w ocenie organu nie mieć istotnego znaczenia w sprawie bowiem upadłość przewidziana w przywołanych przepisach nie jest jedynym trybem zaspokojenia wierzycieli dłużnika. W odwołaniu Strona powołała te same okoliczności, które podniosła we wniosku, nadto zwróciła uwagę, iż ostatnia wpłata od kontrahenta w dniu 11 kwietnia 2013r. w znacznej części została przeznaczona na spłatę zaległego podatku VAT zgodnie z zajęciem nr [...] i [...], w konsekwencji doprowadzając do powstania zaległości w płatnościach bieżących zobowiązań Fundacji. W obecnej sytuacji - jak strona stwierdza - zobowiązania finansowe stanowią poważną przeszkodę w prowadzeniu Fundacji. Decyzją z dnia 3 października 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż podatek od towarów i usług, jako podatek pośredni nie jest ciężarem spoczywającym na podmiocie wykonującym czynności opodatkowane tym podatkiem (dostawa towarów czy świadczenie usług), lecz na odbiorcy sprzedawanych towarów i usług. Zatem podatek ten nie obciąża majątku ani dochodu podatnika, a jego pobranie od nabywcy towarów czy usług oraz nieodprowadzenie do budżetu państwa oznacza w konsekwencji uzyskanie przez podatnika - kosztem budżetu państwa - środków, które zostały wykorzystane na pokrycie innych celów. Jak podkreślono, ryzyko wynikające ze współpracy z niesolidnymi kontrahentami ciąży na podatniku i nie może być przenoszone na budżet państwa czy skutkować bezpodstawnym umarzaniem zobowiązań podatkowych. Dodatkowo zaś trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. Budżet państwa nie może przy tym finansować negatywnych skutków prowadzonej przez Fundację działalności nawet przy założeniu wspierania i promowania kultury i dziedzictwa narodowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Fundacja po raz kolejny odwołała się do okoliczności przywołanych poprzednio we wniosku oraz odwołaniu, a dodatkowo wytknęła organowi odwoławczemu, iż ten bezpodstawnie koncentrował się na ustaleniu aktualnej sytuacji finansowej wnioskodawcy pomijając istotne w sprawie okoliczności powstania zadłużenia. Dodatkowo strona zwróciła uwagę, iż zarząd FK z dniem 31 lipca 2013r. postawił Fundację Kultury w stan likwidacji, na dowód czego do skargi załączyła aktualny KRS. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując swe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w zw. z treścią art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że decyzja ta, jak i poprzedzająca decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił też, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W rozpatrywanej sprawie decyzja organów oparta jest o art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stanowiąc w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. materialno-prawną podstawę umarzania zaległych należności podatkowych ustawodawca upoważnił organy podatkowe do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, organom tym pozostawiając ocenę tego, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające to umorzenie, jak również ocenę zakresu tego umorzenia, która to ocena winna być dokonana według stanu rzeczy w chwili rozstrzygania w tym zakresie. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych oznacza, że z woli ustawodawcy nawet stwierdzenie istnienia przesłanek w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", których wystąpienie jest warunkiem wstępnym ewentualnego umorzenia, organ podatkowy ma możliwość dokonania swobodnego wyboru w ocenie tego, czy zachodzi przypadek uzasadniający to umorzenie. Ulga podatkowa w postaci umorzenia zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę czy opłaty prolonagacyjnej stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, musi ona zatem mieć charakter wyjątkowy, związany z wystąpieniem zdarzeń o takim też charakterze, z reguły od samego podatnika niezależnych. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się w związku z tym jedynie do badania, czy w procesie dochodzenia do tych rozstrzygnięć organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, jakie wskazywać mogłyby na ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Ustawodawca nie podał ustawowej definicji "interesu podatnika" i "interesu publicznego". W orzecznictwie przyjmuje się, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Wynika to z wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą pozostać musi, płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n. tezy 14,15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo). Z brzmienia art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wynika prawo organu podatkowego do określania ważnego interesu podatnika. Organ podatkowy, jako przedstawiciel skarbu państwa, posiada kompetencje do określania interesu publicznego i jego uzasadniania. Ważny interes podatnika określa i uzasadnia podatnik, a wagę tego uzasadnienia ocenia organ. Wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej interes publiczny i ważny interes podatnika nie są wobec siebie konkurencyjne, ani też żaden z nich nie może w państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) być uznany z definicji za ważniejszy. Przesłanki umorzenia (a więc ważny interes podatnika i interes publiczny) należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Organy podatkowe powinny zatem w szczególności przeprowadzić dokładną analizę obecnego stanu finansowego strony, jak też powiązać ten stan z okolicznościami, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowej i następnie, należycie ocenić te okoliczności w kontekście przesłanek, określonych w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. z punktu widzenia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu organy podatkowe wywiązały się z ciążących na nich obowiązkach i prawidłowo rozstrzygnęły sprawę. Decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowej została podjęta w ramach uznania administracyjnego, po przeprowadzeniu postępowania, w którym Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień. Wydając decyzje organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonały jego analizy, a także wyczerpująco i wszechstronnie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i poddały ocenie racje, na które powoływała się skarżąca. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących ulg w zapłacie zobowiązań podatkowych i mieści się ona w ramach przyznawanego organom uznania administracyjnego. Kluczowe dla oceny istnienia przesłanek umorzenia jest, aby sytuacja uzasadniająca umorzenie nie była spowodowana (zawiniona) przez skarżącą, a przez czynniki niezależne od sposobu jej postępowania. Wymóg ten wyprowadza się z nadzwyczajnego charakteru instytucji ulgi w spłacie zaległości podatkowych, wynikającego z zasady którą jest płacenie podatków. W związku z tym okoliczności uzasadniające jej zastosowanie również muszą charakteryzować się wyjątkowością. W tym kontekście organy ustaliły, że przedmiotowa zaległość podatkowa powstała na skutek nieuregulowania w terminie należnego podatku w podatku od towarów i usług, wynikającego z deklaracji VAT-7 za październik, listopad i grudzień 2010 r., marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2011 r. luty, marzec, kwiecień, wrzesień 2012 r. Jak wskazano we wniosku związane to było z opóźnieniami w regulowaniu zobowiązań przez kontrahentów, dla których były wykonywane odpłatne usługi statutowe. Organy stwierdziły ponadto, że Fundacja Kultury rozpoczęła swoją działalność społeczno - kulturalną w 1990r. Fundacja jest organizacją non-rofit, działa w obszarze pożytku publicznego, nie generuje dochodów. Nie posiada żadnych istotnych zasobów majątkowych ruchomych i nieruchomych. Dochodami Fundacji są w szczególności: dotacje, darowizny, odpłatna działalność statutowa. W ramach odpłatnej działalności statutowej Fundacja świadczy usługi, tj. organizuje konferencje, szkolenia, dokumenty aplikacyjne dla gmin i samorządów. Odwołując się w pierwszej kolejności do źródeł powstania zaległości organy słusznie wskazywały, że podatek od towarów i usług, jako podatek pośredni nie obciążą ekonomicznie podmiotu wykonującego czynności opodatkowane tym podatkiem, lecz odbiorcę sprzedawanych towarów i usług. Zasadniczo zatem jego pobranie od nabywcy i nieodprowadzenie do budżetu państwa oznacza w konsekwencji uzyskanie przez podatnika - kosztem budżetu państwa – korzyści majątkowej. Co istotne, ryzyko wynikające ze współpracy z niesolidnymi kontrahentami ciąży na podatniku i nie może być przenoszone na budżet państwa czy skutkować bezpodstawnym umarzaniem zobowiązań podatkowych. Dodatkowo, jakkolwiek z opóźnieniem, Fundacja otrzymała w całości wynagrodzenie z tytułu dokonanej sprzedaży, a zatem mogła i powinna zabezpieczyć wystarczające kwoty na zapłatę należnego podatku od towarów i usług. Brak było zatem obiektywnych przeszkód uniemożliwiających Fundacji terminowe wykonanie zobowiązania podatkowego zgodnie z wynikającą z przepisów powinnością. Okoliczności usprawiedliwiających powstanie zaległości nie może również stanowić fakt wycofania się sponsorów i zleceniodawców, wcześniej deklarujący współpracy z Fundacją. Nie można odmówić racji argumentacji organu odwoławczego, iż Fundacja prowadząc działalność społeczno-kulturalną od wielu lat powinna mieć na uwadze możliwość wystąpienia niekorzystnych zdarzeń ekonomicznych, a w związku z tym zapewnić sobie zawczasu możliwość terminowego uiszczania należności podatkowych. Co więcej, owe uwarunkowania dotknęły w równym stopniu inne podmioty działające w obrocie prawnym, a w związku z tym nie miały charakteru nadzwyczajnego. Odnośnie aktualnej sytuacji wnioskodawcy ustalono natomiast, że w świetle bilansu i rachunku wyników na dzień 31 grudnia 2011 r. oraz dzień 31 grudnia 2012r. nie może ulegać wątpliwości, że Fundacja znajduje się w złej kondycji finansowej. Świadczy o tym przede wszystkim zwiększenie ujemnej wartości kapitału podstawowego oraz znaczny wzrost zobowiązań krótkoterminowych. Wyraźny jest tu również spadek przychodów netto ze sprzedaży o ok. 78%. Na trudną sytuację finansową Fundacji wskazuje również poniesiona w 2012r. strata netto z działalności w wysokości 113.312,47 zł. Strona posiada zadłużenie wobec: Urzędu Gminy W. w wysokości 2.867,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. w wysokości 9.856,10 zł wraz z odsetkami za zwłokę, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. w wysokości 125.429,50 zł wraz odsetkami za zwłokę oraz M.S. w wysokości 6.300,00 zł wraz z odsetkami. Wobec tak licznych zobowiązań przekraczających w sumie kwotę 200.000zł umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług nie wpłynęłoby w sposób znaczący na poprawę trudnej sytuacji finansowej Fundacji. W kontekście przesłanki interesu publicznego Sąd podziela stanowisko organu , iż Fundacja oprócz tego, że jest organizacją pożytku publicznego, podlega przepisom prawa, w tym prawa podatkowego na takich samych zasadach jak inni uczestnicy szeroko pojętego obrotu gospodarczego. Zatem deficyt środków na działalność statutową nie upoważnia do żądania zwolnienia z zaległości publicznoprawnych z naruszeniem zasady równości podmiotów. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący przedstawiły i przeanalizowały sytuację majątkową skarżącej. Wzięto również pod uwagę okoliczności, które doprowadziły do powstania zaległości. W tej sprawie nie występują więc powody, dla których nie należy dać pierwszeństwa interesowi publicznemu, który wymaga, aby zobowiązania podatkowe były regulowane terminowo. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.