I SA/Kr 2078/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - J.P. wnioskiem z dnia 19 stycznia 2012 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2011 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., gdyż jej ewentualne wykonanie może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że ma świadomość obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie posiada obecnie takich środków finansowych, które umożliwiliby dokonanie zapłaty jednorazowo całego zobowiązania podatkowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją nr [...] z dnia 8 grudnia 2011 r. nie wyraził zgody na rozłożenie zapłaty podatku na raty, uznając, że podatnik dysponuje znaczącym majątkiem, z którego można dokonać spłaty zobowiązania. Skarżąca wskazała, że na ten majątek składają się lokale użytkowe i mieszkalne, z których uzyskuje przychód w kwocie około 23.000,00 zł brutto. Według skarżącej taki przychód nie pozwala na dokonanie jednorazowej zapłaty zobowiązania, a egzekucja z nieruchomości spowodowałaby utratę wspólnego źródła przychodów ("warsztatu pracy") skarżącej i jej małżonka. Zdaniem wnioskodawczyni sprzedaż nieruchomości celem wykonania zobowiązania podatkowego, ustalonego zaskarżoną decyzją należy do kategorii trudnych do odwrócenia skutków, gdyż mało prawdopodobne jest, że uda się później odkupić sprzedaną przez organ egzekucyjny nieruchomość. Ponadto podniosła, że ze względu na brak zdolności kredytowej nie jest w stanie zaciągnąć kolejnego kredytu w celu spłaty zobowiązania podatkowego i że spłaciła już trzy z proponowanych przez siebie rat, na które chciałaby rozłożyć swoje zobowiązanie podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Jednocześnie należy podkreślić, że każda decyzja organu podatkowego, z którą łączy się obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego będzie się wiązała z jakąś dolegliwością finansową dla podatnika i samo to nie jest podstawą do wstrzymania jej wykonania w przypadku zaskarżenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest bowiem wystarczające jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, Lex nr 965117). Skarżąca nie przedłożyła natomiast żadnej dokumentacji mogącej stanowić potwierdzenie dla podniesionych przez nią okoliczności mimo że to ona powinna dowieść wystąpienia przesłanek uzasadniających zgłoszone żądanie. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej podatnika. Za taki dokument nie może być zatem uznana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiająca rozłożenia zaległości podatkowej na raty, której zresztą skarżąca nie załącza. Powyższe, uniemożliwiło Sądowi merytoryczne odniesienie się do tez sformułowanych we wniosku. Podsumowując Sąd stwierdza, że uzasadnienie wniosku nie dało możliwości jednoznacznego ocenienia sytuacji majątkowej skarżącej, rodzinnej, oraz wpływu jaki miałoby ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Skarżąca we wniosku stwierdziła jedynie, że jest właścicielką lokali użytkowych i mieszkalnych, z najmu których miesięcznie uzyskuje przychód w kwocie około 23.000,00 zł brutto. Zdaniem Sądu, w stosunku do wysokości zobowiązania podatkowego ustalonego w zaskarżonej decyzji w kwocie 46 370 zł osiągany przychód stanowi kwotę umożliwiającą zapłacenie należności podatkowych. Trudno jest także, mając na uwadze wysokość zobowiązania podatkowego, odnieść się do wskazywanej przez skarżącą groźby sprzedaży "warsztatu pracy" i pozbawienia się źródła przychodów, w sytuacji gdy skarżąca podaje, że jest właścicielem lokali – a więc kilku – użytkowych i mieszkalnych. Podobnie kwestia poniesionych przez męża J. P. strat w jego działalności gospodarczej (której wysokości skarżąca nie podaje) nie jest dla Sądu wystarczającym powodem do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata taka może stanowić jedynie wynik bilansowy i nie mieć wpływu na płynność finansową prowadzonej działalności. Z analogicznych powodów Sąd nie może się odnieść się do sprawy zaciągniętych kredytów i posiadania lub nie przez skarżąca zdolności kredytowej. Sąd nie jest zresztą w stanie również określić jaka wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego skarżącej została faktycznie do uregulowania, gdyż we wniosku wskazuje ona, że dokonała już zapłaty trzech rat z proponowanych we wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej, jednak nie podaje ich wysokości. W konsekwencji trudno zatem jednoznacznie zweryfikować, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o treść art. 61§3 i §5 p.p.s.a.