I SA/Kr 208/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. M. G.i, działając przez pełnomocnika – siostrę L. G., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. referendarz sądowy WSA w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z powodu niemożności oceny jego sytuacji majątkowej – wniosek złożyła i wniosła pełnomocnik skarżącego, opisując własną sytuację majątkową i rodzinną, podczas gdy badaniu winna podlegać tylko i wyłączenie w/w sytuacja samego skarżącego. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 2 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego – L. G. – cofnęła skargę. W piśmie wyrażono co prawda ubolewanie, iż tut. Sąd nie przychylił się do jej prośby w przedmiocie prawa pomocy, jednakże ani z tytułu ani też z analizy treści tego pisma nie wynika, aby miało stanowić sprzeciw. Zatytułowane jest ono "Rezygnacja", po czym pełnomocnik skarżącego opisuje okoliczności związane z powstaniem zaległości podatkowej, o odroczenie terminu płatności której ubiegał się skarżący. Na koniec pełnomocnik, działając w imieniu mocodawcy, raz jeszcze wprost oświadczyła, iż rezygnuje z dalszego postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej zwanej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 8 czerwca 2010 r. cofnął skargę, oświadczając, iż rezygnuje z postępowania sądowego. Pisma tego nie można było uznać za sprzeciw od postanowienia referendarza, wobec wyraźnie i dwukrotnie wyrażonej w piśmie woli "rezygnacji" z dalszego prowadzenia sprawy. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż prawo pomocy nie mogło być przyznane, gdyż pełnomocnik – siostra skarżącego – nie posiada obecnie kontaktu ze skarżącym, który przebywa w USA. Tut. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie ani zamiaru obejścia prawa, ani też zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą, która by uzasadniała stwierdzenie jej nieważności – jest to decyzja uznaniowa w przedmiocie ulgi podatkowej pod postacią odroczenia terminu płatności, wydana w prawidłowym trybie, po uprzednim uzyskaniu opinii wierzyciela w sprawie. Z tego powodu należało orzec jak w sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a.