I SA/Kr 213/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 marca 2021 r.; znak: [...] w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. postanawia odrzucić skargę. Skarżący A. C. wniósł w dniu 5 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wskazał, iż zaskarża decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 stycznia 2021 r. (znak [...]) odmawiającą mu zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za listopad 2020 r. Jak wynika z akt sprawy, od powyższej decyzji A. C. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W rozpoznaniu tego wniosku, Prezes ZUS wydał ostateczną decyzję z dnia 25 marca 2021 r. (znak: [...]), którą utrzymał w mocy własną decyzję z 25 stycznia 2021 r. Wydana decyzja zawierała pouczenie, iż przysługuje od niej skarga do WSA w Krakowie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ostatecznej decyzji Prezesa ZUS z 25 marca 2021 r. wynika, iż skarżący odebrał ją w dniu 31 marca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż w ocenianej sprawie sąd przyjął, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa ZUS z 25 marca 2021 r. (znak: [...]), a nie powołana omyłkowo w skardze decyzja tego organu z 25 stycznia 2021 r. Zauważyć bowiem należy, że ostatnio wymieniona decyzja była aktem, od którego wniesiony został przez skarżącego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Z uwagi więc na fakt, że art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329.; ustawa powoływana dalej jako p.p.s.a.) dopuszcza możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na takie akty, od których wyczerpane zostały środki zaskarżenia służące w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie – za dopuszczalną w ocenianym przypadku można było uznać jedynie skargę na ostateczną, opisaną wyżej decyzję Prezesa ZUS z dnia 25 marca 2021 r. Skarga ta jednak podlegała odrzuceniu, z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Stosownie bowiem do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni, licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wyżej wskazano, z akt sprawy wynika, że skarżący odebrał sporną decyzję Prezesa ZUS z 25 marca 2021 r. - w dniu 31 marca 2021 r. Wynikający z cytowanego wyżej art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu upływał zatem w dniu 30 kwietnia 2021 r. Tymczasem przedmiotowa skarga, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji odnośnie terminu jej wniesienia - nadana została w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 5 stycznia 2022 r. (k. 84), a zatem z uchybieniem wskazanego wyżej, 30-dniowego terminu. Z tego też względu, skarga ta jako spóźniona podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.