I SA/Kr 2131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. wniosku adwokata P.M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skarg M. L.-W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2011 r., nr [...], [...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006 r. oraz luty 2007 r. postanawia : - przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata P.M. wykonującego zawód w ramach "Kancelarii Adwokackiej", znajdującej się w K. przy ul. L., kwotę 848,70 zł (osiemset czterdzieści osiem złotych, siedemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 158,70 zł (sto pięćdziesiąt osiem złotych, siedemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 września 2012 r. oddalił skargi M. L.-W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2006 r. oraz luty 2007 r. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. Sąd przyznał natomiast skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata P. M. W dniu 18 września 2013 r. wpłynęło do tut. Sądu "pismo przewodnie" pełnomocnika informujące o sporządzeniu przez niego opinii prawnej o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Do pisma dołączona została przedmiotowa opinia oraz dowód nadania jej na adres strony skarżącej. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, liczonych według norm prawem przepisanych, oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części. Następnie pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. pełnomocnik ponowił ten wniosek. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. Referendarz sądowy w WSA w Krakowie przyznał adwokatowi P.M. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 176,40 zł zawierającej podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł. W sprzeciwie od powyższego postanowienia pełnomocnik zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: 1. art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", oraz §6 pkt 3 w zw. z §18 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z §18 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461), poprzez przyjęcie za podstawę obliczenia przyznanych kosztów, w części odnoszącej się do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2011 r., nr [...], stawki minimalnej wynoszącej 60 zł netto, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie była należność pieniężna w kwocie 3 674 zł, co zgodnie z przywołanymi normami powinno skutkować przyjęciem podstawy wynagrodzenia za tę część sprawy w kwocie 600 zł netto, która to stawka po zastosowaniu współczynnika 75% określonego w §18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia powinna dać wynagrodzenie za tę część sprawy wynoszące 450 zł netto. 2. art. 250 i art. 111 p.p.s.a. oraz §18 ust. 1 pkt 2 lit.b w zw. z §18 ust. 1 pkt 1 lit.a w zw. z §6 pkt 1 i pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, poprzez przyjęcie za podstawę obliczenia przyznanych kosztów odnośnie każdej z zaskarżonych decyzji stawki minimalnej wynoszącej 60 zł, a następnie obliczenie należnego wynagrodzenia jako 75% sumy tych kwot, podczas gdy zarządzenie połączenia kilku spraw (skarg na decyzje) w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ma charakter techniczny, organizacyjny i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności, przez co reguła określenia kosztów na poziomie 75% stawki minimalnej, ale nie mniej niż 120 zł, przewidziana w §18 ust. 1 pkt 2 lit.b ww. rozporządzenia, winna mieć zastosowanie do wynagrodzenia za każdą ze spraw z osobna, a więc wynagrodzenie za sprawę w części dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 października 2011 r. o numerach [...] oraz [...] winno wynosić odpowiednio po 120 zł netto. W związku z tym pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w przedmiotowej sprawie w łącznej kwocie 848,70 zł, w tym 690 zł netto i 158,70 zł VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z §18 ust. 1 pkt 2 lit. b stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie natomiast z §18 ust. 1 pkt 1 lit. a stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie §6. Stosownie ponadto do §20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W sprawie adwokat P.M. został pełnomocnikiem skarżącej po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w I instancji. Oznacza to, że "nie prowadził sprawy ten sam adwokat", a zatem zastosowanie znajdzie wyższy wskaźnik wynikający z §18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Należy w tym miejscu podkreślić, że na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., Sąd połączył trzy oddzielne sprawy dotyczące podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2006 r. oraz luty 2007 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę. Połączenie podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami. Dlatego też wyrok zawiera rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw (por. B. Dauter (w: ) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, opublikowany LEX 2013 r., wyd. V). W sytuacji zatem gdy wyrokiem rozstrzygnięto sprawy połączone do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., adwokat sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dokonał takiej czynności we wszystkich połączonych i rozstrzygniętych wyrokiem sprawach niezależnie od tego w ilu pismach przedstawił swoje stanowisko. Dlatego też pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw. W sprawach dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące listopad 2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 2132/11) i grudzień 2006 r. (sygn. akt I SA/Kr 2133/11) wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła kwoty 500 zł. A zatem stawka minimalna wynosi 60 zł (§6 pkt 1 rozporządzenia). Zgodnie z zacytowaną wyżej regułą wynikającą z §18 ust. 1 pkt 2 lit.b rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokatowi należy się w związku z tym w każdej z tych spraw wynagrodzenie w wysokości 120 zł (75% stawki minimalnej, jednak nie mniej niż 120 zł). Jeśli natomiast chodzi o sprawę o sygn. akt I SA/Kr 2131/11, a więc dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2007 r., wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 3674 zł. W decyzji z dnia 10 czerwca 2011 r., utrzymanej następnie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej (decyzja z dnia 7 października 2011 r., nr [...]), Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego określił M. L-W.wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiąc luty 2007 r. w kwocie 57 zł, tj. w kwocie niższej od wykazanej przez podatnika w ostatniej korekcie deklaracji o 3 674 zł. Skarżąca domagała się bowiem ostatecznie do zwrotu na rachunek bankowy kwoty 3 731 zł. Przy takiej wartości przedmiotu zaskarżenia stawka minimalna wynosi 600 zł (§6 pkt 3 rozporządzenia). A zatem w sprawie tej za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje opłata w wysokości 450 zł (75% stawki minimalnej). Łącznie we wszystkich trzech sprawach opłata ta wyniesie więc 690 zł, którą należy podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług wynoszącą 23%. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz ww. przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.