I SA/Kr 2183/13

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego T. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 października 2013 r. Nr: [...] w przedmiocie w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. p o s t a n a w i a przyznać na rzecz doradcy podatkowego T. B. o numerze wpisu 10493 wykonującego zawód w ramach kancelarii [...] – adwokaci i doradca podatkowy sp. p., ul. [...] B, [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę [...]zł (słownie: cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: osiemset dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wyrokiem z dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2015 r. referendarz sądowy ustanowił skarżącemu doradcę podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych w dniu 25 lutego 2015 r. wyznaczyła dla skarżącego do niniejszej sprawy pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego T. B.. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 26 marca 2015 r. sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z dnia 5 września 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu w podwójnej stawce wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Pełnomocnik wskazał na zawiły i skomplikowany charakter przedmiotowej sprawy wymagający szczególnego, zwiększonego nakładu pracy. Zdaniem wnioskodawcy sprawa jest złożona zarówno pod względem przedmiotowym, jak i podmiotowym. Zgromadzono w niej obszerny materiał dowodowy. Szczególnie pilnej analizy wymagały obie decyzje organów orzekających w sprawie, liczące po ponad 100 stron, jak również sam wyrok Sądu I instancji, a także związane z ich wydaniem postępowanie. Pełnomocnik podniósł, iż sporządzenie skargi wymagało dokonania szczegółowej analizy prawnej na gruncie wielu dziedzin prawa. Poza tym, ze względu na potrzebę zabezpieczenia interesów skarżącego w najdalej idącym stopniu wymagającym złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze samą skargą w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o jego wyznaczeniu, pełnomocnik zmuszony był zaangażować w czynności zmierzające do jej sporządzenia podległy mu zespół 3 aplikantów adwokackich. Czas i nakład pracy włożony w udzielenie skarżącemu pomocy prawnej z urzędu w ocenie pełnomocnika jest więc niewspółmierny do przepisanej w sprawie o danej wartości przedmiotu zaskarżenia stawki zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt I FSK 1675/15 skargę kasacyjną oddalił oraz zasądził od J. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. adwokat A. R., działająca z substytucji doradcy podatkowego T. B., podtrzymała wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej w powiększonej, podwójnej stawce wraz ze stosownym oświadczeniem o ich nieopłaceniu ani w całości, ani w części został ponowiony przez doradcę podatkowego T. B. z piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) - zwane dalej "rozporządzenie". W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Podstawę zasądzenia wynagrodzenia stanowią kwoty określone w § 3 rozporządzenia. W myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż [...] zł. W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej [...] zł do [...] zł kwota wynagrodzenia wynosi [...] zł (zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit f rozporządzenia). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik domaga się przyznania wynagrodzenia w powiększonej, podwójnej stawce. W ocenie orzekającego wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaakcentować, że przepisy prawa nie pozwalają na zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo prawne w wysokości, o którą wnosi pełnomocnik, tj. w podwójnej stawce. Jak wskazano wyżej opłata z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa nie może być bowiem wyższa niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3 rozporządzenia. Tym samym wniosek o przyznanie wynagrodzenia ponad wskazane 150 % kwoty wynagrodzenia należy uznać a limine za niedopuszczalny. Orzekający nie znalazł też uzasadnienia do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia w podwyższonej 150% stawce. Co prawda z akt sprawy wynika, że doradca podatkowy T. B. starannie wykonywał powierzone mu obowiązki, przy zachowaniu wysokich standardów fachowości, a podjęte działania polegały na: zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządzeniu obszernej skargi konstytucyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, sporządzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz pisma procesowego stanowiącego ustosunkowanie się do odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, a także zapewnieniu skarżącemu reprezentacji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie orzekającego kwota wynagrodzenia wynikająca z norm przepisanych w wysokości [...] zł jest jednak adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika oraz charakteru przedmiotowej sprawy. Mając powyższe na uwadze należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji w wysokości [...] zł stanowiącej 100% kwoty określonej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit.f rozporządzenia. Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania w wysokości 828 (3.600 zł x 23% = [...] zł) w myśl § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia. Stawka podatku została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.