I SA/Kr 219/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr) Sędziowie: WSA Anna Znamiec Asesor WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skarg L. G. - Firma Handlowo-Usługowa "Z." z/s w K. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia 24 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego I. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych). W dniu [...] października 2002 roku doradca podatkowy Z. P., działając jako pełnomocnik L. G. prowadzącej Firmę Handlowo-Usługową "Z.", wobec wezwania do zapłaty z dnia [...] października 2002 roku na kwotę [...] zł, złożył wniosek do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. o wstrzymanie egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczącego należności w podatku dochodowym od osób fizycznych Pit-5 za miesiące: maj, czerwiec i sierpień 2002 roku, do czasu rozpoznania przez Urząd Skarbowy wcześniejszego wniosku o ograniczenie wysokości zaliczki za powyższe miesiące. Wcześniej do akt sprawy dołączone zostało pełnomocnictwo, w którym L. G. upoważniła Z. P. do reprezentowania jej w postępowaniu podatkowym, skarbowym i przed organami podatkowymi pierwszej i drugiej instancji oraz organami skarbowymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2002 roku Nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W odwołaniu działający jako pełnomocnik L. G. doradca podatkowy wniósł o niezwłoczne wstrzymanie egzekucji komorniczej z konta swojej mocodawczyni. Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2002 roku Nr [...] Izba Skarbowa w K. uchyliła zaskarżone postanowienie i umorzyła postępowanie pierwszej instancji, uznając, iż wniosek w niniejszej sprawie został wniesiony przez osobę nieuprawnioną i organ egzekucyjny nie miał prawa rozstrzygać jej merytorycznie. Izba Skarbowa stwierdziła bowiem, iż z treści dołączonego pełnomocnictwa wynika, iż dotyczy ono wyłącznie postępowania podatkowego i skarbowego i nie daje pełnomocnikowi - doradcy podatkowemu Z. P. prawa do reprezentowania skarżącej, L. G. w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego, gdyż jeżeli wolą mocodawcy jest udzielenie pełnomocnictwa osobie trzeciej do reprezentowania jej w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, winno to wynikać z treści udzielonego pełnomocnictwa. A skoro Z. P. nie miał skutecznego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed organem egzekucyjnym, to nie miał on prawa wnosić wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie działający jako pełnomocnik L. G. doradca podatkowy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.000 zł, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 121 § 1 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Nadto podniósł, iż jego zdaniem, Dyrektor Izby Skarbowej naruszył zasadę zaufania obywateli do organów państwa, naruszając przepisy k.p.a., bowiem brak jest podstaw prawnych do kwestionowania umocowania pełnomocnika skarżącej w postępowaniu egzekucyjnym, tym bardziej, że organ odwoławczy nie przeprowadził dowodu z przesłuchania skarżącej, na okoliczność zakresu udzielonego pełnomocnictwa. W odpowiedzi Izba Skarbowa w K. w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a na zasadzie art. 32 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, strona ma prawo działać przez pełnomocnika. Nie ulega również wątpliwości, iż pełnomocnictwo udzielone w sprawie podatkowej nie może być jednocześnie umocowaniem do działania w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 25 marca 2003 roku sygn. akt III SA 332/01). Skoro więc, do wniesionego wniosku dołączono nieprawidłowe pełnomocnictwo, to zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jest to brak, do usunięcia, którego organ był zobowiązany wezwać stronę, pouczając o skutkach niedopełnienia tej czynności, ponieważ brak wezwania z pouczeniem jest istotnym naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a., oraz naruszeniem zasady informowania przewidzianej w art. 9 k.p.a. Jest to istotne, zwłaszcza w zaistniałej sytuacji, kiedy organ pierwszej instancji nie stwierdził żadnych braków formalnych pisma, w szczególności braku prawidłowego pełnomocnictwa i rozpoznał sprawę merytorycznie, a organ drugiej instancji, nie zważając na powołane powyżej przepisy, bez wyjaśniania czegokolwiek, uznał jedynie, iż przedstawione pełnomocnictwo nie daje prawa pełnomocnikowi do reprezentowania skarżącej, w konsekwencji uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie. Rozpoznając ponownie sprawę, należy wezwać stronę, aby w terminie 7 dni przedłożyła prawidłowe pełnomocnictwo, stosując rygor z art. 64 § 2 k.p.a. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji wyroku. Na zasadzie art. 200 powołanej ustawy Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania według przewidzianych norm.