I SA/Kr 2191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W.G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia skargę odrzucić. W dniu 27 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga WG.. m. inn. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Z treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m. inn. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Przepis ten, określając wymogi skargi, wskazuje jednoznacznie, że dla kompletności tego środka wymagane jest precyzyjne podanie zaskarżonego aktu. W sytuacji zaś, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, które orzeczenie wydane w toku prowadzonego postępowania zostaje zaskarżone, sąd I instancji powinien, na podstawie art. 49 § 1 cytowanej ustawy, wezwać stronę o uzupełnienie dostrzeżonego braku lub wyjaśnienie powstałej rozbieżności (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 535/13, LEX nr 1310090). Taka sytuacja miała miejsce na gruncie niniejszej sprawy, gdzie Sąd nie był w stanie na podstawie treści skargi i informacji tam wskazanych określić przedmiotu zaskarżenia. Skarżący wskazał bowiem, iż kontestuje postanowienie Dyrektora Izby Celnej o nr [...] dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia (bez podania daty jego wydania), podczas gdy takie postanowienie nie istnieje. Podawany w skardze numer nosi natomiast decyzja z dnia 24 października 2013 r. wydana przez Dyrektora Izby Celnej na rzecz P.C. i M.N. i dotyczy podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu. Od decyzji tej została wniesiona odrębna skarga do tut. Sądu przez P.C. i M.N. W związku z powyższym pismem z dnia 5 lutego 2014 r. skarżący został wezwany o sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu wskazano również, że w razie stwierdzenia, że skarga dotyczy decyzji z dnia 24 października 2013 r., skarżący ma obowiązek wskazać czy działa w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik P.C. lub M. N. oraz przedłożyć stosowne pełnomocnictwo, przy czym musi jednocześnie wykazać, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w postępowaniu przed sądem administracyjnym pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne – również w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo wezwania skarżący nie przedstawił żądanych informacji, co nie pozwoliło na nadanie skardze dalszego biegu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przy czym postanowienie o odrzuceniu skargi może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 cytowanej ustawy), należało orzec jak w sentencji.