I SA/Kr 222/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant st. sekretarz sąd: Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 14 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. skargę oddala Decyzją z dnia 10.08.2016 roku nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił A. H. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 94.905,00 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 od dochodów uzyskanych z tytułu objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną. Powodem rozstrzygnięcia było ustalenie w trakcie przeprowadzonego przez organ kontroli skarbowej postępowania kontrolnego, iż A. H. uzyskał w 2010 roku przychód z tytułu objęcia udziałów w spółce z o. o. w zamian za wkład niepieniężny w wysokości 499.500,00 zł. Z aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 18.06.2010r. (k: 11-18 tom I) wynika, że skarżący wraz z K. M. w dniu 18.06.2010r. zawiązali spółkę "H. " sp. zo.o. Kapitał zakładowy Spółki wynosił 500.000 zł i dzielił się na 1.000 udziałów równych i niepodzielnych po 500 zł każdy. Wspólnicy oświadczyli, że obejmują w kapitale zakładowym Spółki: - Skarżący 999 udziałów w kapitale zakładowym Spółki po 500 zł za każdy udział, czyli udziały o łącznej wartości 499.500 zł, - K. M. obejmuje 1 udział w kapitale zakładowym Spółki w wartości 500 zł. Skarżący swoje udziały o wartości 499.500,00 zł pokrył wkładem niepieniężnym w postaci: - agregatu do produkcji profili o wartości 247.250,00 zł - agregatu do produkcji parapetów o wartości 19.780,00 zł - linii do cięcia blach arkuszowych o wartości 93.955,00 zł - nożyc gilotynowych z silnikiem o wartości 19.780,00 zł - wózka widłowego o wartości 24.725,00 zł - wózka widłowego o wartości 34,615,00 zł - pawilonów kontenerowych (8 szt.) o wartości 44.505,00 zł - kontenera stacjonarnego o wartości 14.890,00 zł. W dniu 6.09.2010r. dokonano wpisu do rejestru KRS dotyczącego firmy "H. " Sp. z o.o. o kapitał zakładowym 500.000,00 zł, przy czym Skarżący objął 999 udziałów o łącznej wartości 499.500 zł (k: 32 tom I). Skarżący nie złożył zeznania podatkowego PIT-38 za 2010 rok, w którym winien wykazać osiągnięty przychód z kapitałów pieniężnych (K: 24 tom I). W ocenie organu I instancji zgodnie z art. 30b ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej, niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana cześć jest różnica pomiędzy wartością nominalną objętych udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część a kosztami uzyskania przychodów określonymi na podstawie art. 22 ust. 1 e - osiągnięta w roku podatkowym. Natomiast stosownie do treści art. 22 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część - na dzień objęcia udziałów (akcji) - ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art.. 17 ust. 1 pkt. 9 w/w ustawy. Mimo kilkukrotnych wezwań organu kontroli skarbowej, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poniesienie wydatków z tytułu objęcia udziałów w spółce kapitałowej. Również nie skorzystał z prawa wypowiedzenia, się w sprawie zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 200 ustawy Ordynacja podatkowa. Mając na uwadze powyższe okoliczności - nie uwzględniono kosztów uzyskania przychodów, a do opodatkowania przyjęto przychód z kapitałów niepieniężnych w kwocie 499.500 zł. Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uniemożliwienie kontrolowanemu faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dowodów świadczących o poniesionych kosztach związanych z nabyciem środków trwałych, wniesionych następnie aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednocześnie podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania kontrolnego z przyczyn od niego niezależnych nie był w stanie w nim uczestniczyć, co uniemożliwiło mu złożenie stosownych wyjaśnień i przedłożenie dokumentacji dotyczącej poniesionych kosztów na nabycie środków trwałych. Od dłuższego czasu leczy się psychiatrycznie w związku ze stwierdzoną przewlekłą depresją. Dodatkowo doznał poważnej kontuzji, w następstwie upadku uszkodził sobie bark, dlatego pozostaje w leczeniu zarówno psychiatrycznym jak i neurologicznym. Począwszy od 24.03.2016 do 5.08.2016 roku, przebywał na zwolnieniu lekarskim. W złożonym odwołaniu zaznaczył także, że środki trwałe, które zostały wniesione aportem do spółki były uprzednio zakupione na potrzeby jednoosobowego Przedsiębiorstwa [...] "H. ". W załączeniu przedłożono 7 kopii zwolnień lekarskich za 2016 rok oraz 5 kopii faktur zakupionych środków trwałych wniesionych aportem do spółki. Równocześnie skarżący okazał umowę kupna - sprzedaży na zakup agregatu do produkcji parapetów, jednocześnie zaznaczył, iż nie udało mu się odnaleźć jednej faktury na zakup linii do cięcia blach arkuszowych. Decyzją z dnia 16.11.2016r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem prawidłowego ustalenia, czy przedłożone w postępowaniu odwoławczym faktury na zakup środków trwałych można uznać za koszty uzyskania przychodów z tytułu objęcia udziałów w spółce. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. decyzją z dnia 17.07.2017 roku Nr [...] 2017.15 określił A. H. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 77.807,00 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2010 uznając, iż koszty uzyskania od niezamortyzowanych w pełni środków trwałych wniesionych aportem do spółki będącej osobą prawną wynoszą 89.989,99 zł, a zatem do opodatkowania przyjęto dochód z kapitałów pieniężnych w kwocie 409.510,01zł Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. wskazał, iż realizując zalecenia organu odwoławczego w celu ustalenia faktycznych kosztów uzyskania przychodów związanych z objęciem udziałów w spółce mającej osobowość prawną, w związku z tym, że środki trwałe zostały nabyte do działalności gospodarczej Przedsiębiorstwa [...] "H. ", pismami z dnia 30.01.2017 roku i 13.03.2017 roku, wystąpił do kontrolowanego o przedłożenie ewidencji środków trwałych Przedsiębiorstwa [...] "H. , z której wynikałyby wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Ponadto organ podatkowy zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie różnic powstałych w nazwie zakupionego środka trwałego widniejącego na przedłożonej fakturze, tj. "Wózek widłowy Lwów" - w akcie notarialnym ma wartość 24.725,00 zł, zaś według dokumentu z dnia 28.08.2006 roku to "wózek widłowy TOYOTA" o wartości 44.530,00 zł. Zwrócono się również do kontrolowanego o wyjaśnienie, czy zakupione we wcześniejszych latach środki trwałe są tożsame z wniesionymi w 2010 r. aportem do H. Sp. z o.o., bowiem kwoty i nazwy wynikające z dokumentów dotyczących nabycia tych środków trwałych różnią się od kwot i nazw opisanych w akcie notarialnym dotyczących objęcia udziałów, np. wartość agregatu do produkcji profili z aktu notarialnego wynosi 247.250,00 zł, zaś według dokumentu z dnia 30.03.2004 roku urządzenie do produkcji kształtowników zamkniętych 219.600,00 zł, czy przedłożone faktury dotyczą lat 2000-2007. Ponieważ wartości oraz niektóre nazwy środków trwałych z dokumentów przedstawionych były inne niż wniesione aportem do spółki mającej osobowość prawną, poproszono stronę o przyporządkowanie kwot wynikających z aktu notarialnego dotyczących objęcia przez nią udziałów w zamian za wkład niepieniężny (aport) z dokumentami dostarczonymi przez stronę na etapie postępowania odwoławczego. Podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów, ani nie stawił się ani też nie udzielił żadnych wyjaśnień, zasłaniając się zwolnieniami lekarskimi. Jedynie pismem z dnia 22.02.2017 roku (K; 86 tom II) poinformował, że jest po ciężkim wypadku i przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie jest w stanie dostarczyć wymaganych dokumentów, oraz nie ma osoby, która mogłaby być jego pełnomocnikiem. Do pisma dołączył zwolnienie lekarskie. Natomiast w piśmie z dnia 24.05.2017 roku poinformował organ kontroli skarbowej w K., że w najbliższym czasie nie będzie mógł uczestniczyć w postępowaniu, gdyż będzie prawdopodobnie przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym przez okres 3 miesięcy. W załączeniu przesłał kserokopie zwolnień lekarskich lekarza orzecznika ZUS (K; 105-110 tom I). oraz orzeczenie. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. zwrócił się do [...] Spółki z o.o. o udzielenie pisemnych informacji dotyczących objęcia udziałów przez skarżącego w kapitale zakładowym spółki H. . Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 roku C. Sp. z. o.o. (posiadająca ten sam NIP, co spółka [...] poinformowała, że skarżący pokrył swoje udziały w kapitale zakładowym spółki wnosząc do spółki aport o łącznej wartości 499.500,00 zł (zgodnie z aktem not. Rep. A nr [...] z dnia 18.06.2010 r.) w postaci; - agregatu do produkcji profili o wartości 247.250 zł - agregatu do produkcji parapetów o wartości 19,780 zł - linii do cięcia blach arkuszowych o wartości 93.955 zł - nożyc gilotynowych z silnikiem o wartości 19,780 zł - wózka widłowego Lwów o wartości 24.725 zł - wózka widłowego o wartości 34.615 zł - pawilonów kontenerowych (8szt) o łącznej wartości 44.505 zł - kontenera socjalnego o wartości 14.890 zł. Równocześnie w/w spółka przysłała kserokopię ósmej strony aktu notarialnego potwierdzonego za zgodność z oryginałem oraz raport o środkach trwałych z 2010 roku. Wedle organu dowody na nabycie środków trwałych, które były przedmiotem aportu, wskazują, iż skarżący nabył je do działalności gospodarczej pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] "[...]", dotyczą lat 2000-2007 i mimo braku ewidencji środków trwałych, środki te były amortyzowane w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a wobec braku współpracy ze strony podatnika przyjęto za koszt uzyskania przychodów kwoty w wysokości wartości początkowej wkładu pomniejszonej o sumę dokonanych przed wniesieniem wkładu odpisów amortyzacyjnych. Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 180, 229 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 22i ust. 5 i art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uniemożliwienie kontrolowanemu faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dowodów świadczących o poniesionych kosztach związanych z nabyciem środków trwałych. Skarżący podniósł, iż w toku prowadzonego postępowania kontrolnego z przyczyn od niego niezależnych nie był w stanie w nim uczestniczyć, co uniemożliwiło mu złożenie stosownych wyjaśnień i przedłożenie dokumentacji dotyczącej poniesionych kosztów na nabycie środków trwałych. Nadal leczy się na liczne schorzenia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 14.12.2017r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Według organu koszty uzyskania przychodów z tytułu objęcia udziałów w spółce kapitałowej, ustala się na dzień objęcia udziałów, zgodnie z art. 22 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem tego, co jest przedmiotem wkładu niepieniężnego, za który zostały one objęte. Pomimo braku współpracy ze skarżącym oraz braku dokumentów związanych z zaliczeniem do kosztów odpisów amortyzacyjnych, organ I instancji w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przeanalizował dowody i dokumenty załączone do odwołania z dnia 13.09.2016 roku uznając na korzyść skarżącego, że do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć kwotę 89.989,99 zł od nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych wniesionych do spółki. Na podstawie art. 22f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na zgłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których art. 22a ust.1 i ust.2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie nabycia w drodze kupna - cenę ich nabycia, natomiast za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych, dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, którym ten środek wprowadzono do ewidencji (wykazu) do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową. W myśl art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem 22J-221, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1. Zgodnie z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do zestawów kontenerowych ma zastosowanie 10 % stawka, a pozostałe środki trwałe winny byś amortyzowane według stawki 14%. Stawki takie zostały również zastosowane przez spółkę, w której skarżący objął udziały - zgodnie z tabelą amortyzacyjną środków trwałych na dzień 31.05.2012 roku firmy "[...]" Sp. z o.o.., którą pozyskano w trakcie kontroli podatkowej w/w firmy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (K; 121-123 tom II) Wobec powyższego, na podstawie dowodów na nabycie środków trwałych, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. prawidłowo ustalił odpisy amortyzacyjne w/g stosownych stawek oraz wyliczył koszty uzyskania przychodów w postaci niezamortyzowanej ich części. Przedstawione przez skarżącego na etapie odwoławczym dowody dotyczyły następujących środków trwałych: 1. Umowa kupna sprzedaży zawarta w B. dnia 18 stycznia 2006 r. na zakup agregatu do produkcji parapetów za cenę netto w kwocie 20.000 zł na rzecz Przedsiębiorstwa [...] "[...]" [...] [...] (K; 13 tom II).Wartość początkowa 20.000 x stawka 14% = wartość roczna 2.800 zł. Amortyzacja liczona od miesiąca lutego 2006 r. do czerwca 2010 r. wynosi 12.366,67 zł. Kosztem uzyskania przychodów będzie kwota 7.633,33 zł (20.000-12.366,67). 2. Faktura VAT z dnia 30 marca 2004 r na zakup urządzenia do produkcji kształtowników zamkniętych na wartość netto w kwocie 180.000 zł na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "[...]" [...] [...] (K; 14 tom II). Wartość początkowa 180.000 x stawka 14% = wartość roczna 25.200 zł. Amortyzacja liczona od miesiąca kwietnia 2004 r. do czerwca 2010 r. wynosi 157.500 zł. Kosztem uzyskania przychodów będzie kwota 22.500 zł (180.000-157.500). 3. Faktura VAT z dnia 11 września 2007 r. na zakup nożyc gilotynowych w kwocie netto 23.000 zł rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Uslugowego "[...]" [...] (K; 12 tom II). Wartość początkowa 23.000 x stawka 14% = na wartość roczna 3.220 zł. Amortyzacja liczona od miesiąca października 2007 r. do czerwca 2010 r. wynosi 8.855 zł. Kosztem uzyskania przychodów będzie kwota 14.145 zł (23.000-8.855). 4. Faktura VAT z dnia 30 października 2000 r. na zakup wózka widłowego na wartość netto w kwocie 25.000 zł na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "[...]" [...] [...] (K; 11 tom II). Urządzenie to zamortyzowało się w 2007 r. 5. Faktura VAT z dnia 28 sierpnia 2006 r. na zakup wózka widłowego TOYOTA na wartość netto w kwocie 36.500 zł. na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "[...]" [...] [...] (K; 10 tom II). Wartość początkowa 36.500 x stawka 14 % = wartość roczna 5.110 zł. Amortyzacja liczona od miesiąca września 2006 r. do czerwca 2010 r. wynosi 19.588,34 zł. Kosztem uzyskania przychodów będzie kwota 16.911,66 zł (36.500-19.588,34 zł). 6. Faktura VAT z dnia 5 października 2005 r. na zakup zestawu kontenerowego (pawilony kontenerowe 8 szt., kontener socjalny) na wartość netto w kwocie 54.000 zł na rzecz Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "F. " [...] [...]K; 9 tom II). Wartość początkowa 54.000 x stawka 10% = wartość roczna 5.400 zł. Amortyzacja liczona od miesiąca listopada 2005 r. do czerwca 2010 r. wynosi 25,200 zł. Kosztem uzyskania przychodów będzie kwota 28.800 zł (54.000-25.000). Razem koszty uzyskania przychodów A. H. od niezamortyzowanych w pełni środków trwałych wniesionych aportem do spółki będącej osobą prawną wynoszą 89.989,99 zł, a zatem za dochód do opodatkowania należy przyjąć przychód z kapitałów niepieniężnych w kwocie 409.510,01 zł. Natomiast wobec braku dowodu na nabycie linii do cięcia blach arkuszowych o wartości 93.955 zł, nie dokonano odpisów amortyzacyjnych. Organ odniósł się też szczegółowo do pozostałych zarzutów nie uznając ich. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A. H. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uniemożliwienie kontrolowanemu rzeczywistego udziału w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności złożenia wyjaśnień świadczących o poniesionych kosztach związanych z nabyciem środków trwałych, wniesionych następnie aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, - art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. zasady prawdy obiektywnej, poprzez przyjęcie ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia w oparciu, o nieistniejące obiektywnie dokumenty księgowe, w szczególności ewidencję środków trwałych PPHU [...], która nie została ujawniona z przyczyn niezależnych od podatnika, - art. 86 § 1 w zw. art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez obciążenie podatnika negatywnymi konsekwencjami nieprzechowywania dokumentacji księgowej po upływie wymaganego przepisami okresu czasu związanego z przedawnieniem zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż organy arbitralnie i dowolnie ustaliły koszty uzyskania przychodu, w tym pominięto środek trwały w postaci linii do cięcia blach. Ponieważ dbał o dobre "oficjalne" wyniki finansowe prowadzonego przedsiębiorstwa, skarżący jest przekonany o fakcie stosowania niższej, niż podstawowe stawki amortyzacyjne w odniesieniu do środków trwałych firmy. Wynikało to z konieczności przedłożenia corocznych zeznań podatkowych wykazujących względnie wysoki dochód wobec kredytujących banków i firm z sektora finansowego celem pozyskania korzystnych warunków dla linii kredytowych czy factoringu. Problemem jest niezawiniony przez niego brak możliwości udokumentowania faktycznych stawek odpisów amortyzacyjnych środków trwałych wniesionych, jako aport do spółki kapitałowej. Do takiej sytuacji przyczyniła się celowa i powszechnie znana praktyka organów skarbowych, które do ostatniej chwili czekają na wszczęcie postępowania kontrolnego, licząc zapewne na wysokie odsetki od zobowiązania podatkowego powstałego wiele lat wcześniej. Wszczęcie postępowania kontrolnego w "normalnym czasie" pozwoliłoby ustalić wszelkie sporne kwestie dowodowe i wydać poprawną decyzję. Nie ma znaczenia, jakie odpisy amortyzacyjne dla środków trwałych wniesionych, jako aport przyjęła w swoich rozliczeniach [...] Sp. z o.o. gdyż nie ma obowiązku kontynuowania dotychczasowego sposobu amortyzacji i stawek rocznych przez nowego właściciela (użytkownika) takich środków W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 tej ustawy, skargę oddala. Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności podzielić należy stanowisko skarżonego organu, że nie doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a to wobec skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia; skarżącemu skutecznie doręczono, co wyeksponowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawiadomienie o powyższym 6 10.2016r. Uprawnione jest także stanowisko, iż mimo braku współdziałania podatnika, zwłaszcza nieprzedłożenia przezeń dokumentów obrazujących zaliczenie do kosztów odpisów amortyzacyjnych, organy dokonały stosownych ustaleń w oparciu o uzyskane przez nie dowody, interpretując je na korzyść strony. Postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Wedle art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ostatni z przytoczonych przepisów uznaje się za zdefiniowanie w postępowaniu podatkowym tzw. zasady swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie orzecznictwo wskazuje, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3863/14, Lex Omega nr 1957834). Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. Przyjęta w art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060). Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m. in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.). Stosownie do art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t. j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu przywołanych w skargach zasad postępowania podatkowego. W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy, który wszechstronnie oceniły, omówiły też bardzo dokładnie cały ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej oceny poszczególnych dowodów, ani też wniosków z niej wynikających. Negując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego, nie przedstawił w istocie żadnych konkretnych środków dowodowych, które zmierzałyby do podważenia faktografii, leżącej u podstaw decyzji. Organy zatem zgodnie z wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyjęły, że do zestawów kontenerowych ma zastosowanie 10 % stawka, a pozostałe środki trwałe winny byś amortyzowane według stawki 14%. Stawki takie zostały również zastosowane przez spółkę, w której skarżący objął udziały - zgodnie z tabelą amortyzacyjną środków trwałych na dzień 31.05.2012r. firmy "[...]" Sp. z o.o., którą pozyskano w trakcie kontroli podatkowej. Wobec powyższego, na podstawie dowodów na nabycie środków trwałych prawidłowo ustaliły odpisy amortyzacyjne w/g stosownych stawek oraz wyliczyły koszty uzyskania przychodów w postaci niezamortyzowanej ich części, bazując na przedstawionych przez skarżącego na etapie odwoławczym dowodach. Z kolei wobec braku jakiegokolwiek dowodu na nabycie linii do cięcia blach arkuszowych nie dokonano w tym zakresie odpisów amortyzacyjnych. Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 86 § 1 w związku z 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez obciążenie podatnika negatywnymi konsekwencjami nieprzechowywania dokumentacji księgowej po upływie wymaganego przepisami okresu czasu związanego z przedawnieniem zobowiązań podatkowych. Wszak obowiązkiem podatnika, jednoznacznie wynikającym z treści art. 86 §1 Ordynacji podatkowej jest przechowywanie ksiąg podatkowych wraz z dokumentacją do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Trafnie zauważają organy, że skoro dokonywane odpisy amortyzacyjne, jako koszty uzyskania przychodów rzutują na wysokość ustalonego dochodu, to konieczne jest przechowywanie przez podatnika dokumentacji nie tylko przez cały okres, w którym dokonywane odpisy amortyzacyjne wpływają na podstawę opodatkowania, ale także przez 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.