I SA/Kr 2232/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w zakresie wniosku H.Z. o ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi H.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o niewłaściwości organu do załatwienia sprawy postanawia : - pozostawić wniosek o ustanowienie pełnomocnika bez rozpoznania - Zarządzeniem Referendarza sądowego w WSA w Krakowie z dnia 2 września 2011 r. skarżąca H.Z. została wezwana do wypełnienia i odesłania do Sądu formularza wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to, zawierające formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zostało doręczone skarżącej w dniu 9 września 2011 r. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, zarządzeniem z dnia 7 listopada 2011 r. Referendarz sądowy w WSA w Krakowie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła w dniu 17 listopada 2011 r. sprzeciw domagając się podjęcia czynności przez Referendarza sądowego w WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – określana dalej jako "p.p.s.a.") – od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, przy czym niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). W takiej sytuacji należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ termin wyznaczony wezwaniem z dnia 2 września 2011 r. upłynął bezskutecznie. A zatem również i Sąd zobligowany był orzec o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 p.p.s.a.