I SA/Kr 23/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2017 r. wniosku S.M. o przywróceniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. postanawia odmówić S.M. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została skierowana na adres Skarżącego, była dwukrotnie awizowana (w dniu 15 lutego 2017 r. oraz w dniu 23 lutego 2017 r.), nie została przez Skarżącego podjęta. Wpis od skargi nie został uiszczony. Odpis powyższego postanowienia został doręczony Skarżącemu 16 maja 2017 r. Następnie Skarżący w piśmie z 23 maja 2017 r. złożył pismo zatytułowane "Zażalenie", w którym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podniósł, że systematycznie odbiera wszelką korespondencję. Wskazał, że "o takim Postanowieniu Sądu w niniejszej sprawie, nie miałem wiedzy. Nie było to moim zaniedbaniem, przewinieniem." Jako dowód staranności Skarżący wskazał terminowe odbieranie korespondencji w innej sprawie sądowej. Podniósł, że przedmiotowej korespondencji nie przekazano do jego rąk. Nadmienił, że "incydent" ten, jedyny w czasie ostatnich kilku lat, dotyczył terminu rozprawy, w czasie kiedy "bezprawnie i samowolnie zostałem eksmitowany przez "grupę przestępczą". Po czym, przez dwa lata egzystowałem w warunkach poniżających Godność Człowieka". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. stanowią zaś, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z § 4 cyt. przepisu równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o jakim mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a. jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Przekładając powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że data 16 maja 2016 r. (data otrzymania odpisu postanowienia odrzucającego skargę ze względu na jej nieopłacenie) jest datą, w której zdaniem Skarżącego ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu skargi, bowiem Skarżący dowiedział się z tą chwilą o nieodebraniu przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Zatem składając wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu 23 maja 2017 r. dochowano powyższego siedmiodniowego terminu. Należy jednak wskazać, że okoliczność nieprzekazania awiza Skarżącemu przesyłki uznanej za doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a., jako gołosłowna i niepoparta jakakolwiek wiarygodną argumentacją, nie zasługuje na uwzględnienie. Samo zapewnienie o dołożeniu staranności w odbiorze korespondencji nie może uzasadniać przywrócenia terminu w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu bowiem, w sprawie prawidłowo przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została przesłana Skarżącemu na adres wskazany w skardze, pod którym Skarżący wcześniej i później odbierał korespondencję z Sądu. Z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Na skutek nieodebrania korespondencji w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie. Z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki, nastąpił jej zwrot do nadawcy, a zatem doręczenie nastąpiło w trybie art. 73 P.p.s.a. W świetle powyższego Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.