I SA/Kr 231/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej postanawia: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - Pismem z dnia 24 stycznia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga D.O. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 §3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Art. 61 §3 p.p.s.a. in fine rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów (tylko aktów), wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego w oparciu o powyższy przepis może zostać wydane jedynie w stosunku do tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, czyli takich aktów, które wywołują skutki materialnoprawne. W literaturze przedmiotu oraz judykaturze wskazuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, str. 186). Zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem tylko aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania. Mowa o takich aktach, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktach, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 296; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005r., sygn. akt II FZ 580/05 oraz postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt l SA/Po 248/15). Tymczasem w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postanowieniami, w których najpierw organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 października 2016r.), a następnie organ II instancji utrzymał takie postanowienie w mocy (postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2016r.). Postanowienia te nie wywołały bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków, nie nałożyły na skarżącego żadnych nowy obowiązków o charakterze prawnomaterialnym, nie zobligowały go do jakiegokolwiek działania, zawierając jedynie negatywną ocenę skargi wniesionej przez skarżącego. W związku z tym nie może być uwzględniony wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia, którego nie można zaliczyć do aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, gdyż nie ma prawnej możliwości wstrzymania jego wykonania (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt l SA/Po 248/15 oraz postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 czerwca 2014 r, sygn. akt l SA/Kr 1322/13). Sąd nadmienia w tym miejscu, że wniosek o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych, na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może być składany w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 61 §3 p.p.s.a.