I SA/Kr 233/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Piotr Głowacki Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. nr [...] odmówił P. W. wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 11 września 2017 r. wpłynął wniosek P. L. Sp. z o.o. w K. o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, zgodnie z którym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył od dostawcy urządzenia 8-stanowiskowej, bezdotykowej myjni samochodowej, celem oddania jej do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się o wydanie interpretacji przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.), poprzez odpowiedź na pytanie, czy urządzenia bezdotykowej myjni samochodowej, takiej jak w przedstawionym stanie faktycznym, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wnioskodawca przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, zgodnie z którym urządzenia myjni nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie stanowią budowli. Organ interpretacyjny wskazał wobec tego, że wnioskodawca w istocie domaga się oceny stanu faktycznego tj. stwierdzenia, czy wskazane przez niego obiekty tj. urządzenia 8-stanowiskowej bezdotykowej myjni samochodowej, są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zakwalifikowanie określonych obiektów do kategorii "budowli" podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wymaga przeprowadzenia przez organ podatkowy wnikliwego postępowania dowodowego, w tym być może przeprowadzenia oględzin spornych przedmiotów, analizy dokumentacji technicznej lub powołania biegłego. W toku postępowania w sprawie wydania interpretacji organ nie może przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego, a jest związany twierdzeniami strony zawartymi we wniosku. Kompletny stan faktyczny wynikający z wniosku jest podstawą do wykładni konkretnych przepisów. W tym przypadku wniosek dotyczy w istocie interpretacji stanu faktycznego a nie wykładni konkretnych przepisów. Zatem okoliczność, czy opisane we wniosku obiekty są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie może być przedmiotem indywidualnej interpretacji. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że ze względu na fakt, iż wnioskodawca wskazał we wniosku zagadnienie, unormowane przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja podatkowa, bowiem wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego, na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, zasadne było wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. W zażaleniu spółka zarzuciła naruszenie: art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania, w sytuacji braku zaistnienia przesłanek do takiego rozstrzygnięcia sprawy, art. 14b Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewydanie indywidualnej interpretacji podatkowej pomimo spełnienia ustawowych wymogów, a szczególnie wymogu, aby wniosek o interpretację dotyczył wykładni przepisów prawa podatkowego, art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niewezwanie spółki do wyjaśnienia poszczególnych elementów stanu faktycznego, w sytuacji jeśli wzbudzał on wątpliwości organu, art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie narusza zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym m.in. z uwagi na fakt, iż w analogicznych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) organy podatkowe podejmowały postępowania z wniosku o interpretację, podczas gdy w przedmiotowej sprawie spółce odmówiono wszczęcia postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu SKO w K. wskazało, że zasadnie organ I instancji przyjął, iż spółka nie domagała się od organu oceny jego stanowiska co do stosowania przepisów prawa podatkowego (materialnego) w podanym wyczerpująco stanie faktycznym, a o ocenę stanu faktycznego. Organ II instancji wskazał, że w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, to przepis prawa, a nie stan faktyczny ma być przedmiotem interpretacji, gdyż organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt FSK 371/15 stwierdził, iż postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zasadniczo bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanym w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Zdaniem organu II instancji, wbrew stanowisku spółki nie doszło w związku z tym do naruszenia przez organ I instancji art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca przewidział bowiem sytuację, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio, między innymi art. 165a § 1 ww. ustawy. W związku z tym w przypadku gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W świetle powyższego za bezpodstawny, SKO w K., uznało również zarzut naruszenia art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie interpretacji podatkowej, pomimo spełnienia ustawowych wymogów, a szczególnie wymogu, aby wniosek o interpretację dotyczył wykładni przepisów prawa podatkowego. Zdaniem organu II instancji, nie można także uznać, że naruszony został art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowania podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W doktrynie podkreśla się, że zasada ta nie nakłada na organy podatkowe nowych obowiązków w toku postępowania podatkowego, ale nakazuje organowi podatkowemu takie wykonywanie obowiązków, aby budziły zaufanie do organów. Chodzi tu przy tym zarówno o stosowanie przepisów materialnoprawnych jak i procesowych. Realizacja tej zasady następuje zatem między innymi wtedy, gdy strona uczestnicząc w postępowaniu wyjaśniającym może stwierdzić, że organ stosując prawo podatkowe bierze pod uwagę i omawia wszystkie okoliczności, także te które przemawiają za pozytywnym załatwieniem sprawy. Przepis ten nie nakłada natomiast na organ obowiązku załatwiania sprawy zawsze zgodnie z żądaniem strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. W. zarzuciła naruszenie: art. 233 § 1 i 2 w związku z art. 239 i art. 14h Ordynacji podatkowej - poprzez utrzymanie w mocy (zamiast uchylenia) postanowienia wydanego z naruszeniem wskazanych poniżej przepisów obowiązującego prawa; - art. 165a § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji barku zaistnienia przesłanek do takiego rozstrzygnięcie sprawy, - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewydanie interpretacji pomimo spełnienia ustawowych wymogów, a szczególnie wymogu, aby wniosek o interpretację dotyczył wykładni przepisów prawa podatkowego, - art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez niewezwanie spółki do wyjaśnienia poszczególnych elementów stanu faktycznego, w sytuacji jeśli wzbudzał on wątpliwości organu, - art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z uwagi na fakt, że odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie narusza zasadę legalizmu oraz zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę równości wobec prawa, w tym m.in. z uwagi na fakt, iż w analogicznych stanach faktycznych (zdarzeniach przyszłych) organy podatkowe podejmowały postępowanie z wniosku o interpretację, podczas gdy w przedmiotowej sprawie spółce odmówiono wszczęcia postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej – "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych ustaw, Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uznał, że skarga jest zasadna. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. wydane w trybie art. 165a Ordynacji podatkowej, odmawiającej wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zatem problemem wymagającym rozstrzygnięcia w sprawie było to, czy Prezydent Miasta K. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku P. W. o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a zatem, czy prawidłowo uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny i postawione pytanie, nie pozwalały na wydanie interpretacji, jako niemieszczące się w ramach tej instytucji prawnej. Organ interpretacyjny odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, uznał, że skarżąca spółka cyt. "w istocie domagała się oceny stanu faktycznego, tj. stwierdzenia, czy wskazane przez nią obiekty (urządzenia 8-stanowiskowej, bezdotykowej myjni samochodowej) są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zakwalifikowanie określonych obiektów do kategorii "budowli" podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wymaga przeprowadzenia przez organ podatkowy wnikliwego postępowania dowodowego, w tym być może przeprowadzenia oględzin spornych przedmiotów, analizy dokumentacji technicznej lub powołania biegłego. W toku postępowania w sprawie wydania interpretacji organ nie może przeprowadzać żadnego postępowania dowodowego, a jest związany twierdzeniami strony zawartymi we wniosku. Kompletny stan faktyczny wynikający z wniosku jest podstawą do wykładni konkretnych przepisów. W tym przypadku wniosek dotyczy w istocie interpretacji stanu faktycznego a nie wykładni konkretnych przepisów. Zatem okoliczność, czy opisane we wniosku obiekty są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie może być przedmiotem indywidualnej interpretacji". Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej (dalej "O.p.") według, którego gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a O.p. znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu wprost wskazuje art. 14h O.p. Z treści art. 165a oraz art. 165 § 3 O.p. można wywnioskować, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do art. 165 § 3 O.p., z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania. Jest to faza wstępna postępowania, w którym organ bada czy wniosek - podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania. Następnie po wpłynięciu wniosku organ bada czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, czyli odnosząc to do rozpoznawanej w sprawy, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a O.p. W orzecznictwie wyrażono stanowisko, że użyte w art. 165a O.p. wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1097/07). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z powodów wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Uwagi uzasadniające takie stanowisko, należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Powyższe unormowania mają również zastosowanie do interpretacji wydawanej przez Prezydenta Miasta K.. Zgodnie bowiem z art. 14j § 1 O.p. stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa, a w zakresie nie uregulowanym w art. 14j § 1-2a stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1a – Interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 14j § 3 O.p.). W świetle przedstawionych regulacji, istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Jak prawidłowo zauważyły w niniejszej sprawie organy obu instancji, postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy O.p., w szczególności nie w ramach tego postępowania nie prowadzi się postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia. Nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania w postępowaniu kontrolnym, czy podatkowym. Postępowanie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ. Nie może ono zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może również toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych i poddania ich swobodnej ocenie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12). W kontekście powyższych uwag, kwestionowane w przedmiotowej sprawie postanowienia organów obu instancji są nieprawidłowe, bowiem przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji zagadnienie wbrew stanowisku organów nie wykracza poza procedurę regulującą wydawanie interpretacji indywidualnych. W niniejszej sprawie skarżąca spółka opisała we wniosku szczegółowo wszystkie elementy, które wchodzą w skład myjni bezdotykowej samoobsługowej, jak również okoliczności nabycia przedmiotowej myjni. Postawiła konkretne, jasno sprecyzowane pytanie "Czy urządzenie bezdotykowej myjni samochodowej, takiej jak w przedstawionym stanie faktycznym, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedstawiając w ten sposób stan faktyczny, domagała się jego oceny, pod kontem zastosowania w/w przepisu ustawy podatkowej. Skarżąca przedstawiła również własne stanowisko w sprawie odwołując się do stosownych regulacji ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1), a także przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 3), do których bezpośrednio odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Tym samych spółka wypełniła wszystkie wymogi przewidziane w art. 14b § 2 i 3 O.p. W tak zakreślonych realiach sprawy uznać należy, że stanowisko Prezydenta Miasta K. odnośnie braku możliwości wszczęcia postępowania w zakresie udzielenia wiążącej interpretacji indywidualnej nie jest prawidłowe i nie znajdowało oparcia w przepisach prawa. Organ przyjął bowiem a priori, że przedmiotem indywidualnej interpretacji nie może być przedstawiony stan faktyczny w kontekście art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem dla oceny wskazanych w nim przesłanek konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego. Takie podejście, zdaniem Sądu, prowadziłoby jednak do nieuprawnionego zawężenia możliwości ubiegania się o indywidualne interpretacje. W przepisach materialnego prawa podatkowego jest bowiem wiele przepisów, które odwołują się do pewnej ocenności działań podatnika (płatnika) np. w kwestii kosztów podatkowych, gdzie przepisy stanowią, że "kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów". Gdyby przyjąć punkt widzenia organów w każdej dotyczącej ww. materii byłby on uprawniony do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia indywidualnej interpretacji, powołując się na okoliczność, że ocena czy wydatek może stanowić koszt podatkowy może być wyłącznie efektem przeprowadzonego postępowania dowodowego. Trzeba także w tym miejscu przypomnieć, że w sytuacji gdyby stan faktyczny przedstawiony we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji był odmienny od rzeczywistego wnioskodawca nie mógłby skorzystać z funkcji ochronnej takiej interpretacji (art. 14k-14n O.p.). W niniejszej sprawie organ interpretacyjny miał za zadanie dokonać oceny nie jak twierdził stanu faktycznego, lecz stanowiska skarżącej spółki wyartykułowanego we wniosku, oczywiście w oparciu o opisany stan faktyczny, co do możliwości zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli natomiast stan faktyczny nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący, organ mógł pozyskać dodatkowe informacje poprzez wezwanie spółki o jego uzupełnienie w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Odnotować również należy, że odnośnie oceny możliwości wydania indywidualnej interpretacji w zakresie kwalifikowania myjni bezdotykowych jako budowli i ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości wypowiadały się organy interpretacyjne, poprzez wydanie merytorycznie uzasadnionych interpretacji, na co wskazywała skarżąca spółka m in. w zażaleniu oraz w skardze, a interpretacje indywidualne w tym zakresie była poddawane merytorycznej ocenie sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 486/15, wyrok WSA z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 424/15, wyrok WSA z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Go 129/17). Z przedstawionych względów, Sąd uznał, że odmowa wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego była nieuzasadniona, w świetle przepisów O.p., w szczególności art. 165a i art. 14b i nast. tej ustawy, a co za tym idzie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżone postanowienie, a Prezydent Miasta K. wydając postanowienie z dnia 18 września 2017 r., dopuścili się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 p.p.s.a.