I SA/Kr 236/04

Sygn. akt I SA/Kr 236/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr), WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006r., sprawy ze skargi J. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od środków transportowych, - skargę oddala- Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...] września 2003r. określił J. K. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od środków transportowych za okres 2002r. i I ratę za 2003r. w wysokości 780 zł , wraz z odsetkami w wysokości 140 zł 30 gr Ustalił bowiem, że jest on właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...], pomimo to nie złożył deklaracji podatkowej na podatek od środków transportowych i nie wpłacił należnego gminie podatku za wyżej wymieniony okres W odwołaniu podatnik podniósł, że jego samochód ciężarowy nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od środków transportowych, bowiem jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 3500 kg, a opodatkowaniu podlegają tylko pojazdy o masie większej . Powołał się przy tym na informacje uzyskane od Urzędu Skarbowego oraz od Policji . Wskazał również, że firmy komunalne nie płaca podatku od takich samych samochodów . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołano się przy tym na art. 8 ust 1 i art. 9 ust 1 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych zgodnie z którymi osoby fizyczne będące właścicielami samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony , a poniżej l2 ton obowiązane są do zapłaty podatku od środków transportu, który jest podatkiem majątkowym związanym z własnością zarejestrowanego pojazdu. W skardze zarzucono naruszenie art.8 pkt 1 ustawy o i opłatach lokalnych , bowiem jego samochód posiada dopuszczalna masę całkowita 3,5 tony i nigdy nie została ona przekroczona. Zgodnie z informacją uzyskaną od Policji nie ma on obowiązku posiadania winiety , a domaganie się od niego podatku wynika tylko z trudnej sytuacji finansowej gminy. Zarzucił również , iż nie został wezwany na rozprawę przed Kolegium i w związku z tym nie miał możliwości obrony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych sa samochody ciężarowe, których masa całkowita mieści się w przedziale 3.5 tony - poniżej 12 ton, a więc i te, których dopuszczalna masa całkowita wynosi 3500 kg. Powołano się przy tym na wykładnię powyższego przepisu dokonaną w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 15 listopada 2002r. nr LK-2209/LP/02/PP (pubi: Biul. Skarb, nr 2002/6/19). W piśmie tym Dyrektor Departamentu stwierdził, że "zgodnie z przyjętymi zasadami przepisy prawa podatkowego należy interpretować ściśle. Jeżeli zatem środkiem transportowym jest wskazany w art.8 pkt l samochód ciężarowy i jego dopuszczalna masa całkowita określona w dowodzie rejestracyjnym, w którym dokonano wpisów m.in. na podstawie świadectwa homologacji - wynosi 3,5 tony, oznacza to, iż pojazd taki podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a jego wysokość wyznaczają stawki określone w uchwale rady gminy." Wskazano również, że wysokość określonego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych jest zgodna z obowiązującymi na terenie Gminy w okresie 2002r - 2003r stawkami podatku od środków transportowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2002 r nr 9 poz. 84 z późniejszymi zmianami ) opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Co prawda w pkt 2 powyższego przepisu ustawodawca określając inną kategorię pojazdów podlegających temu podatkowi mówi o samochodach ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, jednakże zapis ten nie może mieć wpływu na interpretację wyżej cytowanego pkt 1 . Niezależnie bowiem od sformułowań przyjętych w treści omawianego przepisu nie budzi wątpliwości, że w języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Pogląd ten potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r wydanym w sprawie sygn. akt FSK l54/04 ( Monitor Podatkowy 2004/9/2 ) w którym stwierdził, że samochód, którego masa całkowita wynosi 3,5 tony, podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. W orzeczeniu tym podkreślono również, iż art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest jasny, a domaganie się jego interpretacji oznacza żądanie wyjścia poza bezpośredni sens tekstu ustawy. W związku z tym skoro bezsporne jest, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu , którego skarżący jest właścicielem wynosi 3,5 tony to podlega on, na podstawie powyższego przepisu, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych . Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów proceduralnych. Art. 123 § 1 ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania . Realizacja tego obowiązku przejawia się w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i umożliwieniu wypowiedzenia się co do jego przedmiotu. Strona ma również prawo uczestniczenia w postępowaniu dowodowym i zgłaszania wniosków dowodowych. Aby umożliwić stronie realizację tych uprawnień organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić ją o miejscu i czasie przeprowadzenia czynności postępowania dowodowego. Ordynacja podatkowa nie przewiduje natomiast konieczności wydawania decyzji po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem podatnika . W związku z tym nie można uznać, aby postanowienia ustawy z dnia 12 października 1994 r o samorządowych kolegiach odwoławczych samodzielnie wprowadzały taki obowiązek. Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U nr 153 poz. l270 z późniejszymi zmianami ) orzeczono jak w sentencji .