I SA/Kr 2372/02

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ Dnia 181utego2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr) Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Urszula Zięba Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005r sprawy ze skargi T. Ż. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. skargę oddala Urząd Skarbowy w N. decyzją z dnia [...].2002 r. Nr [...] określił T. Ż. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. : zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł, zaległość podatkową w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. W wyniku kontroli podatkowej za 1999 r. w Przedsiębiorstwie "C." Spółka cywilna w N., której wspólnikami są T. Ż. i J. J. oraz w Przedsiębiorstwie "A." w N. prowadzonym indywidualnie przez T. Ż., ustalono m.in. następujące nieprawidłowości : - w 1999 r. Podatnik dokonał odpisu amortyzacyjnego ujętego w koszty uzyskania przychodów w kwocie [...] zł od nieruchomości obejmującej lokal użytkowy położony na parterze budynku położonego w N. przy ul. [...] / apteka /.Wartość tej nieruchomości w kwocie [...] zł została ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego na podstawie operatu szacunkowego i wprowadzona do ewidencji środków trwałych z dniem [...].1998 r. Podatnik przyjął dla amortyzacji stawkę amortyzacyjną w wysokości 10 % . Udział w tej nieruchomości / 1/8 / został nabyty przez T. Ż. w drodze spadku w miesiącu czerwcu 1994 r. / Postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia [...].1995 r. /. Dla celów podatku od spadków i darowizn Urząd Skarbowy w N. przyjął wartość tejże nieruchomości w kwocie [...] zł określoną przez nabywców spadku. Zdaniem organu podatkowego, wartość początkowa lokalu użytkowego położonego w N. ul. [...] została błędnie przyjęta w kwocie [...] zł, zamiast w kwocie [...] zł. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / Dz. U. Nr 6, poz. 39 ze zm./ za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia - a jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu / adaptacji / wartość początkową tych środków ustaloną zgodnie z ust. 1 powiększa się o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie. W związku z tym wartość początkowa lokalu apteki powinna być ustalona w sposób następujący: [...] zł x 1/8 część = [...] zł. Ustalona w ten sposób wartość została podwyższona o udokumentowane wydatki poniesione w latach 1993-1998 w związku z robotami adaptacyjnymi, które nie zostały zaliczone w tamtych latach do kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie [...] zł. Zatem do amortyzacji powinna być przyjęta wartość początkowa w kwocie [...] zł, co przy zastosowaniu 10 % stawki amortyzacji daje roczny odpis amortyzacyjny [...] zł. Nieprawidłowo ustalona wartość początkowa lokalu apteki spowodowała zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł / [...] zł - [...] zł / Od powyższej decyzji Podatnik złożył odwołanie z dnia [...].2002 r. w którym zarzuca jej niezgodne z prawem działanie zmierzające do zmniejszenia kwoty odpisów amortyzacyjnych związanych z lokalem użytkowym znajdującym się w budynku w N. [...]. Odwołujący się podnosi, iż pomiędzy rokiem otwarcia spadku i rokiem wprowadzenia lokalu do ewidencji środków trwałych minęło blisko 5 lat w ciągu, których dokonywano szereg nakładów, a wycena dokonana dla celów ustalenia podatku od spadków i darowizn była znacznie zaniżona w stosunku do rzeczywistej wartości obiektu w 1999 r. Z tego powodu uzasadnione było dokonanie wyceny w oparciu o opinię biegłego. Ponadto podnosi, że oprócz nakładów zaliczonych, ponosił również nakłady on osobiście oraz inni współwłaściciele, na co nie ma dokumentów. W dalszej części odwołania Podatnik zarzuca, że ustalenie przez organ wartości lokalu odpowiadającej 1/8 części całości jest krzywdzące. Powierzchnia zajmowana przez niego do wyłącznej dyspozycji jest znacznie większa niż wskazany udział, a ponadto ciąży na nim obowiązek utrzymania obiektu, remontu itp. Zdaniem Podatnika amortyzacją powinien być objęty lokal jako samodzielny obiekt budowlany bez uwzględniania proporcji udziału we własności. Izba Skarbowa po dokonaniu analizy akt sprawy decyzją z dnia 13 sierpnia 2002 r. Nr [...] wy daną w oparciu o art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymała zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji w mocy. Organ podatkowy II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w rozstrzygnięci Urzędu Skarbowego w N. Zwrócił dodatkowo uwagę na przepis § 6 ust. 10 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 r. który stanowi, że w przypadku, gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala w takiej proporcji, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku. Na decyzję ostateczną Izby Skarbowej została złożona skarga z dnia [...].2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w której Skarżący zarzuca : 1. rażącą obrazę przepisów postępowania podatkowego w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnieni wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanu faktycznego oraz sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, 2. naruszenie przepisu § 6 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w związku z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wartości lokalu w oparciu o opinię biegłego, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia odmowy wiarygodności przedstawionej wyceny środka trwałego. W rozwinięciu zarzutów Skarżący podtrzymuje swoją argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej przez Sąd sprawie jest sposób ustalenia wartości początkowej lokalu apteki położonego w N. przy ul. [...] przyjętej dla celów amortyzacji podatkowej. Skarżący przyjął wartość początkową w wysokości [...] zł ustaloną w oparciu o opinię rzeczoznawcy majątkowego, sporządzoną na podstawie operatu szacunkowego. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych kwestionujące opisany sposób ustalenia wartości początkowej lokalu użytkowego jest prawidłowe. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych / Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm./ za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba, że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu / przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji / wartość początkową tych środków, ustaloną w wyżej określony sposób, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 1.000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do tej wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji / § 7 ust. 3 /. Jak z powyższego wynika stan prawny jest jednoznaczny, dlatego brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Urząd Skarbowy prawidłowo przyjął do ustalenia wartości początkowej lokalu użytkowego wartość rynkową określoną przez nabywców spadku dla ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn. Przy czym zasadnie zastosował § 7 ust. 10 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 1997 r. który stanowi, że w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku. Zarzut skargi, że wartość lokalu w kwocie [...] zł przyjęto na podstawie wyceny biegłego sporządzonej w miesiącu poprzedzającym wprowadzenie go do ewidencji środków trwałych i data ta nie ma nic wspólnego z datą nabycia w drodze spadku nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przepisy o amortyzacji nie dopuszczają możliwości zastosowania innej metody ustalenia wartości początkowej środka trwałego z tego tylko powodu, że między datą nabycia środka trwałego, a datą jego wprowadzenia do ewidencji upłynął znaczny okres czasu. Redakcja § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wyraźnie wskazuje na pierwszeństwo ustalenia wartości początkowej środka trwałego w sposób określony w ustępie 1 w punktach 1-4. Metoda ustalenia wartości początkowej na podstawie wyceny dokonanej przez podatnika z uwzględnieniem cen rynkowych oraz na podstawie opinii biegłego z uwzględnieniem cen rynkowych / ust. 6 i 7 / może być stosowane jedynie w sytuacji, gdy wartości początkowej nie można ustalić w sposób, o którym mowa w ustępie 1 / por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2002 r. sygn. akt I SA/Kr 1495/007. Nieuzasadniony jest także zarzut nie przyjęcia wartości prac remontowych poniesionych przez Skarżącego jako osobę fizyczną oraz innych współwłaścicieli. Jak wynika z akt sprawy Urząd Skarbowy zwiększył wartość początkową lokalu użytkowego o udokumentowane wydatki poniesione na jego remont i adaptację w latach 1993-1998, które nie były zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Sąd rozpatrując sprawę nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym / Dz. U. Nr 157, poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.