I SA/Kr 238/08

Sygn. akt I SA/Kr 238/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lipca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Anna Znamiec, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2008 r., sprawy ze skargi B. S., w M., Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w postaci ulgi podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych, - skargę oddala - Postanowieniem z dnia [...]nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił B. S. wydania zaświadczenia o pomocy de minimis za rok 2006 w części przekraczającej jej limit - tj. 100.000 EURO. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z brzmieniem obowiązującego wówczas § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 roku w sprawie udzielenia pomocy de minimis bankom spółdzielczym (Dz.U. Nr 267 poz. 2648 z póź. zm.) przedmiotowa ulga może być przyznana, jeżeli wartość pomocy de minimis otrzymanej przez wnioskodawcę w jakiejkolwiek formie w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień uzyskania planowanej pomocy nie przekroczyła kwoty stanowiącej równowartość 100.000 EURO. Z przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania natomiast wynikało, że B.S. powstał w dniu [...]w ramach połączenia B. S. K. (bank przyłączany) oraz B. S. M. (bank przyłączający). W związku z faktem, iż w przypadku połączenia banków bank przyłączający przejmuje wszystkie ulgi banku przejmowanego dla ustalenia spełnienia wymogów z § 2 ust. 1 w/w rozporządzenia należało wysokość przyznanej obu bankom pomocy de minimis zsumować. W efekcie okazało się, iż łączna kwota udzielonej obu bankom przedmiotowej pomocy, w okresie ostatnich trzech lat, w zakresie spornej sumy przekroczyła 100.000 EURO. Tym samym wniosek w tej części podlegał oddaleniu. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie B. S. wniósł o jego uchylenie i przyznanie pomocy de minimis w wysokości żądanej. Organowi pierwszej instancji zarzucił, że decyzja naruszyła rozpatrywane rozporządzenie z 14 grudnia 2004 roku. Po pierwsze bowiem do połączenia banków doszło[...], co oznacza, iż każdy z tych banków, a nie oba łącznie nabył prawo do wskazanej ulgi w wysokości 100.000 EURO. Po drugie natomiast powołany akt prawny został nowelą dnia 27 kwietnia 2007 roku (Dz.U. Nr 76 poz. 499) zmieniony w ten sposób, iż kwota dopuszczalnej pomocy de minimis wzrosła do 200.000 EURO. Skoro zaś wniosek o jej udzielenie został złożony w czerwcu 2007 roku, to winny zostać zastosowane nowe regulacje. Postanowieniem z dnia [...]nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, popierając przedstawione w niej stanowisko. Dodał przy tym, iż przepisy zmieniające rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2004 roku ogłoszone zostały w Dzienniku Ustaw w dniu 27 kwietnia 2007 roku i dopiero do stanów faktycznych po tej dacie mogły mieć zastosowanie. Wobec czego do ulgi za 2006 rok musiały zostać uwzględnione poprzednie normy. Tak więc, wnioski organu pierwszej instancji były jak najbardziej prawidłowe. Skargą z dnia [...] stycznia 2008 roku rozstrzygnięcie B. S. domagał się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. W swojej argumentacji w pełni powielił dotychczasowe zarzuty i ich uzasadnienie, dodając jedynie, że skoro wniosek o przyznanie pomocy de minimis został złożony 22 czerwca 2007r. to w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu rozpoznawania wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w pierwszej kolejności do przesądzenia, które normy prawa materialnego mają zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego. W związku z powyższym na wstępie zaznaczyć należy, iż pomoc de minimis dla banków spółdzielczych jest odstępstwem od zakazu udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej jako czynnika zakłócającego konkurencję i wspólny rynek. Dlatego też zgodnie z treścią Traktatu WE Komisja WE wydała Rozporządzenie z dnia 12 stycznia 2001 roku nr 69/2001 roku w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U.UE.L z dnia 13 stycznia 2001 roku). W art. 2 powołanego aktu stwierdzono, że ogólna kwota wspomnianej pomocy przyznana jakiemukolwiek przedsiębiorstwu nie może przekraczać 100.000 EURO w jakimkolwiek okresie trzech lat. Natomiast zgodnie z art. 4 tego Rozporządzenia w mocy pozostawało ono do dnia 31 grudnia 2006 roku, przy czym po upływie jego obowiązywania systemy pomocy de minimis wchodzące w zakres przedmiotowego Rozporządzenia miały nadal z niego korzystać w ciągu sześciomiesięcznego okresu dostosowawczego. Powyższe Rozporządzenie zostało uchylone Rozporządzeniem Komisji WE z dnia 15 grudnia 2006 roku Nr 1998/2006 (Dz.U.UE.L z dnia 28 grudnia 2006 roku). W ramach tego ostatniego ogólna kwota pomocy dla dowolnego przedsiębiorcy (za wyjątkiem sektora transportu drogowego) zwiększona została do 200.000 EURO w okresie trzech lat budżetowych. Ponadto w świetle art. 6 Rozporządzenie Nr 1998/2006 weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 roku, z tym że na podstawie jego art. 5 ust. 2 w ramach rozwiązań przejściowych "utrzymano w mocy" pomoc de minimis spełniającą warunki Rozporządzenia WE Nr 69/2001 roku przyznaną między 2 lutego 2001 roku a 30 czerwca 2007 roku. Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, iż dla ustalenia, które z wymienionych Rozporządzeń Komisji ma zastosowanie, należy określić dzień przyznania pomocy de minimis. Jeśli przypadał on przed 30 czerwca 2007 roku, to warunki omawianej pomocy określało Rozporządzenie Nr 69/2001, jeśli po wskazanej dacie - to Rozporządzenie Nr 1998/2006. Każde z nich określało odmienny limit pomocy de minimis. W końcu podnieść należy, iż rozpatrywane akty prawne wywierają w porządku polskim bezpośredni skutek i mają bezpośrednie zastosowanie, co oznacza, że wszystkie organy państwowe (w tym sądy) są zobowiązane do postępowania zgodnie z ich postanowieniami bez konieczności ich wewnętrznej implementacji (czyli stworzenia przepisów krajowych). W razie zaś sprzeczności jakichkolwiek uregulowań polskich z rozwiązaniami wspólnotowymi - pierwszeństwo mają te ostatnie. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 roku w sprawie udzielania pomocy de minimis bankom spółdzielczym w brzmieniu do 27 kwietnia 2007 roku w § 1 ust. 2 wyraźnie wskazywało, iż pomoc de minimis w ramach ulgi podatkowej przyznawana jest zgodnie z Rozporządzeniem Komisji WE nr 69/2001 roku. Dlatego więc w § 2 ust. 1 przewidziano również ogólna jej kwotę na równowartość 100.000 EURO. Nowelizacją z dnia 27 kwietnia 2007 roku zmieniono zarówno § 1 ust. 2 jak i § 2 ust. 1. W świetle pierwszego z nich omawiana pomoc udzielana jest zgodnie z Rozporządzeniem Komisji WE nr 1998/2006. Drugi natomiast podwyższał limit rozważanej ulgi do równowartości 200.000 EURO. Powołana nowelizacja nie zawierała żadnych przepisów przejściowych. Niewątpliwe jednak, zgodnie z wcześniejszymi uwagami, w tym aspekcie należało uwzględnić rozwiązania ww. rozporządzeń wspólnotowych, co skutkowało przyjęciem, że dla ustalenia właściwego reżimu norm materialnych dla pomocy de minimis dla banków spółdzielczych kluczowe jest określenie daty przyznania tej ulgi. W tym zaś względzie sięgnąć należy do postanowień ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. 2007.59 . 404 - tekst jednolity) -stanowiącej przy tym podstawę dla rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 roku - gdzie w art. 2 pkt. 11 lit. b) wskazano, że dniem udzielenia pomocy w przypadku, gdy ma to miejsce w formie ulgi w podatku dochodowym na podstawie aktu normatywnego (a tak właśnie jest odnośnie banków spółdzielczych), jest dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego. Ten ostatni zaś na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym odo osób prawnych przypada zasadniczo na koniec trzeciego miesiąca roku następnego. Skoro więc w przedmiotowej sprawie strona skarżąca domagała się wydania zaświadczenia o udzieleniu pomocy de minimis za rok 2006, to ewentualną datą jej przyznania jest 2 kwietnia 2007 roku (z uwagi, że 31 marca 2007 roku przypadł w sobotę). W związku z czym zasady jej dostania regulować będą przepisy Rozporządzenia Komisji WE nr 69/2001 oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2004 roku w brzmieniu sprzed 27 kwietnia 2007 roku, ponieważ dzień przyznania pomocy de minimis przypadł przed 30 czerwca 2007 roku. Dlatego też relewantna dla rozważanego przypadku jest równowartość 100.000 EURO, a nie 200.000 EURO. Podsumowując więc w tej kwestii organy podatkowe miały rację, a zarzuty skargi w tej części należało uznać za bezzasadne. Drugim elementem spornym było określenie dnia połączenia B.S. K. z B. S. M. oraz jego skutków w zakresie przydzielania pomocy de minimis. Niezrozumiałe jest tutaj stanowisko strony skarżącej w przedmiocie dnia połączenia, skoro i z przedłożonych przez nią uchwał i z odpisu KRS wynika, iż miało ono miejsce w dniu[...]. Poza tym nawet gdyby doszło do niego rok później (tj.[...] marca 2007 roku) i tak dla rozstrzygnięcia skutków połączenia w powołanym czasookresie (między 1 marca 2006 roku a 1 marca 2007 roku) problem ten pozostaje bez znaczenia. Zauważyć bowiem należy, iż problematyka łączenia się banków spółdzielczych została tylko w szczątkowej postaci uregulowana w ustawie z dnia 7 grudnia 2000 roku - o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (DZ.U. Nr 119 poz. 1252 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o bankach spółdzielczych -, ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Prawo bankowe (Dz.U. Nr 140 poz. 939 z póź. zm.) jak i ustawie z dnia 16 września 1982 roku - Prawo spółdzielcze (Dz.U. Nr 30 poz. 210 z póż. zm.). Dlatego też należy podzielić pogląd doktryny (vide Zbigniew Ofiarski, Komentarz LexPolonica do art. 23 ustawy o bankach spółdzielczych), w świetle którego w kwestiach we wspomnianych ustawach nieuregulowanych zastosowanie odpowiednio znajdą przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94 poz. 1037 ze zm.) - zwanej dalej ksh -, dotyczące łączenia spółek. I tak w świetle art. 494 § 2 ksh na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia w szczególności zezwolenia, koncesje, ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Analogiczną zasadę przewiduje art. 93 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami). Przekładając przytoczoną normę na rozpatrywaną sytuację należy stwierdzić, iż wszystkie przyznane B. S. K. ulgi (w tym te w ramach pomocy de minimis) przeszły na B.S. M. Jasnym zatem stało się, że od ogólnej kwoty pomocy de minimis organy musiały zaliczyć również sumy uzyskane wcześniej przez bank przyłączany. W związku z czym również ten zarzut strony skarżącej okazał się chybiony. Dlatego więc wobec braku zasadności zarzutów skargi Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.