I SA/Kr 239/10

Dnia 24 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2009 roku [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 rok p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2009 roku nr [...]. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek R. D. o przywróceni terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 28 stycznia 2010 roku. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że sam wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej został złożony dnia 9 kwietnia 2010r. tj. w terminie ponieważ skarżąca dowiedziała się dnia 2 kwietnia 2010r. o odrzuceniu skargi z uwagi na uchybienie terminu. W opinii Sądu z przedstawionego bowiem przez skarżącą stanu faktycznego wynikało, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został wniesiony w terminie siedmiu dniu od ustania podstawowej przyczyny, jaką podała, czyli dowiedzenia się o rzeczywistej dacie odbioru decyzji organu odwoławczego przez jej pełnomocnika i w związku z tym o odmiennym niż przyjęła rozpoczęciu biegu terminu do jej wniesienia oraz, w konsekwencji, uchybieniu tego ostatniego terminu. Do czasu otrzymania przez skarżącą postanowienia tut. Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi, co miało miejsce w dniu 2 kwietnia 2010 roku, jak sama skarżąca podawała nie wiedziała, że w ogóle uchybiła terminowi złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie znała bowiem faktycznej daty doręczenia decyzji organu odwoławczego swemu pełnomocnikowi. Uznać więc trzeba było, że z dniem 2 kwietnia 2010 roku ustała dopiero pierwotna przyczyna uzasadniająca uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi, która w tym konkretnym przypadku jest równoznaczna z dowiedzeniem się w ogóle o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca podał, że decyzja organu odwoławczego odebrana została w dniu 28 grudnia 2010r. przez pełnomocnika skarżącej, który przekazał ją w dniu następnym, błędnie informując j o dacie odebrania decyzji. Wobec czego skarżąca 30 dniowy termin liczyć zaczęła od dnia 29 grudnia 2009 roku. Niezależnie od tego w dniu 26 stycznia 2010 roku skarżąca otrzymała informację o chorobie dzieci, przebywających na zimowisku poza miejscem ich zamieszkania i konieczności ich osobistego odbioru. Dlatego nawet gdyby miała świadomość o upływie terminu do wniesienia skargi w dniu 27 stycznia 2010 roku (jak to stwierdził Sąd w postanowieniu o odrzuceniu skargi), to i tak nie mogła tego w tym dniu dokonać, gdyż wraz z mężem i dziećmi do miejsca zamieszkania wróciła dopiero w godzinach porannych w dniu 28 stycznia 2010 roku. Tego też dnia złożyła również skargę skierowaną do WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "ppsa" – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle natomiast art. 87 § 1, § 2 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, uprawdopodabniającym okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Dodatkowo równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem uprawdopodobnienie to forma wykazania faktów mniej pewna, niż udowodnienie, jednakże, co wynika choćby z brzmienia słowa "uprawdopodobnić", twierdzenie strony nie może być całkowicie gołosłowne. Uprawdopodobnienie jest środkiem słabszym od dowodu, ale o jego zaistnieniu możemy mówić wówczas, gdy twierdzenie strony jest prawdopodobne, wiarygodne (zobacz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. FZ 477/08) . W rozpoznawanej sprawie skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że w przedostatnim dniu upływającego terminu do wniesienia skargi otrzymała z mężem informacje o chorobie dzieci na zimowisku i konieczności ich odbioru. W żaden jednak sposób nie uprawdopodobniła powyższych okoliczności, co uniemożliwia Sądowi jakąkolwiek ich weryfikację. Zdaniem Sądu, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie polega m.in. na takim opisaniu okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, aby możliwa była ich weryfikacja co do wiarygodności podniesionych twierdzeń chociażby w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała ani w jakim wieku są dzieci, ani gdzie przebywały na zimowisku (co pozwoliłoby zweryfikować konieczność wyjazdu z K. w dniu 26 stycznia 2010r. i powrotu 28 stycznia 2010r.). Dodatkowo, gdyby przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżącej o konieczności odebrania dzieci z zimowiska z uwagi na ich stan zdrowia to oczywistą byłaby konieczność konsultacji z lekarzem (na zimowisku lub po powrocie z zimowiska) w celu ustalenia stanu zdrowia i sposobu leczenia. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających konsultacje lekarskie. W tym stanie rzeczy, nie negując faktu, że nagła choroba osób najbliższych mogła usprawiedliwiać uchybienie terminu, Sąd nie miał możliwości zweryfikowania twierdzeń skarżącej. Uznał więc wniosek za nieuprawdopodobniony i orzekł jak w sentencji na podstawie ww. art.86 §1 p.p.s.a.