I SA/Kr 239/10

Dnia 28 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2009 roku [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 rok p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek skarżącej z dnia 8 kwietnia 2010 roku do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2009 roku nr [...] Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2010 roku (wniesionym do Sądu w dniu 9 kwietnia 2010 roku) R. D. (zwana dalej "skarżącą") domagała się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 28 stycznia 2010 roku, wskazując, że przyczyna uchybienia w terminie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniosku o przywrócenie terminu wniesienia omawianej skargi ustała w dniu 2 kwietnia 2010 roku, kiedy to skarżąca z postanowienia WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2010 roku w przedmiocie odrzucenia skargi dowiedziała się, że termin do wniesienia skargi kończył się w dniu 27 stycznia 2010 roku. Do tego czasu skarżąca była przekonana, iż dzień 28 stycznia 2010 roku tj. dzień, w którym złożyła skargę, był ostatnim dniem terminu do jej złożenia. W treści wskazanego wniosku, a także w odrębnym piśmie dołączonym do niego, skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podając, iż decyzja organu odwoławczego odebrana została w dniu 28 grudnia 2010 roku przez pełnomocnika skarżącej, który przekazał ją skarżącej w dniu następnym, błędnie informując ją o dacie odebrania decyzji. Wobec czego skarżąca 30 -dniowy termin liczyć zaczęła od 29 grudnia 2009 roku. Niezależnie od tego w dniu 26 stycznia 2010 roku R.D. otrzymała informację o chorobie dzieci, przebywających na zimowisku poza miejscem ich zamieszkania i konieczności ich osobistego odbioru. Dlatego nawet gdyby miała świadomość o upływie terminu do wniesienia skargi w dniu 27 stycznia 2010 roku (jak to stwierdził Sąd w postanowieniu o odrzuceniu skargi), to i tak nie mogła tego w tym dniu dokonać, gdyż wraz z mężem i dziećmi do miejsca zamieszkania wróciła dopiero w godzinach porannych w dniu 28 stycznia 2010 roku. Tego też dnia złożyła również skargę skierowaną do WSA w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "ppsa" – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle natomiast art. 87 § 1, § 2 i § 4 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, uprawdopodabniającym okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Dodatkowo równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto na podstawie art. 88 wskazanego aktu prawnego spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Poza tym zaznaczyć trzeba, że doktryna dopuszcza przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ppsa, czyli siedmiodniowego terminu, w którym należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej (np. wniesienia skargi). W opinii Sądu z przedstawionego stanu faktycznego wynika jednak, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu od złożenia skargi został wniesiony w terminie siedmiu dniu od ustania podstawowej przyczyny, jaką podaje, czyli dowiedzenia się o rzeczywistej dacie odbioru decyzji organu odwoławczego przez jej pełnomocnika i w związku z tym o odmiennym niż przyjęła rozpoczęciu biegu terminu do jej wniesienia oraz w konsekwencji uchybieniu tego ostatniego terminu. Do czasu otrzymania przez skarżącą postanowienia tut. Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi, co miało miejsce w dniu 2 kwietnia 2010 roku, jak sama podaje nie wiedziała, iż w ogóle uchybiła terminowi złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie znała bowiem faktycznej daty doręczenia decyzji organu odwoławczego swemu pełnomocnikowi. Uznać więc trzeba, iż z dniem 2 kwietnia 2010 roku ustała dopiero pierwotna przyczyna uzasadniająca uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi, która w tym konkretnym przypadku jest równoznaczna z dowiedzeniem się przez skarżącą w ogóle o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Druga z podanych przez R.D. przyczyn w postaci choroby dzieci, zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia obecnego wniosku, jest bez znaczenia, ponieważ skarżąca podkreśla cały czas, że była przekonana, iż w związku z otrzymaniem od pełnomocnika decyzji w dniu 29 grudnia 2009 roku w sposób właściwy obliczyła termin do jej wniesienia. O wadliwości swojego stanowiska zaś i o prawidłowej dacie doręczenia zaskarżonej decyzji dowiedziała się z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. W związku z powyższym, skoro wniosek R.D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, stwierdzić trzeba, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny, gdyż nie doszło do żadnego uchybienia terminu w kwestii złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odrębną natomiast kwestią jest zasadność samego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który to jednak rozpatrzony zostanie dopiero po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia. Wobec powyższego, Sąd na zasadzie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.