I SA/Kr 2403/03

Sygn. akt I SA/Kr 2403/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006r., sprawy ze skargi T. A., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 listopada 2003r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia. 2. stwierdza nieważność postanowienia z dnia 30 września 2003r. Nr Eg -724/3/476/03 w przedmiocie sprostowania postanowienia w zakresie pouczenia o środku zaskarżenia. 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 10 zł (dziesięć złotych) I SA/Kr 2403/03 U Z A S A D N I E N E Zaskarżonym postanowieniem - po rozpatrzeniu zażalenia zostało utrzymane w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]08.2003r. Nr [...] odmawiające wydania postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie następujących tytułów wykonawczych [...] W skardze T. A. jako zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...]11.2003r. i nie zgodził się z tym, "iż nie jest możliwym wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego po wyegzekwowaniu dochodowych należności" Art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002r Nr 110, poz. 968 ze zm.) stanowi bowiem , że postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Innym powodem w rozumieniu tego przepisu jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek jego wyegzekwowania. Wyegzekwowanie to jest bezsporne. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W niniejszej sprawie organ I instancji doręczył postanowienie nr [...] z dnia [...]08.2003r. o odmowie umorzenia postępowań egzekucyjnych w dniu [...].08.2003r. Natomiast zażalenie na to postanowienie zostało złożone [...].10.2003r. , a więc po 7-dniowym terminie z art. 141 § 2 k.p.a. Zatem zażalenie to nie powinno zostać rozpatrzone co do meritum, tak jak to uczynił organ odwoławczy w niniejszej sprawie Należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia zażalenia ( zob. 134 w zw. z art. 144 k.p.a). Powyższego stanowiska nie może zmieniać doręczenie zobowiązanemu w dniu [...].10.2003r. postanowienia organu I instancji Nr [...] z dnia [...].09.2003r. o sprostowaniu pouczenia co do prawa do zażalenia zawartego w postanowieniu o którym była mowa wyżej, gdyż wniosek o to sprostowanie został również złożony po terminie tj. [...] zamiast do [...].08.2003r. Termin ten bowiem tylko w przypadku sprostowania pouczenia co do prawa do odwołania zawartego w decyzji wynosi 14 dni ( art. 111 § 1 k.p.a.) i jest skorelowany z terminem do wniesienia odwołania wynoszącym również 14 dni ( art.129 § 2 kpa) Natomiast do sprostowania pouczenia co do prawa do złożenia zażalenia art. 111 § 1 k.p.a. na podstawie art. 126 tego samego kodeksu stosuje się odpowiednio tj. bez zmian względnie ze zmianami. W niniejszej sprawie wchodzi w grę druga ewentualność. Skoro termin do złożenia zażalenia jak już o tym była mowa wynosi 7 dni , to termin do złożenia wniosku o sprostowanie pouczenia co do prawa do złożenia zażalenia musi wynosić również tyle samo. Postanowienie o sprostowaniu pouczenia co do prawa do złożenia zażalenia wydane w niniejszej sprawie musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego wraz z postanowieniem utrzymującym w mocy postanowienie o odmowie umorzenia postępowań egzekucyjnych. W przeciwnym razie miałby w sprawie tej zastosowanie nadal art. 111 § 2 w zw. z art. 126 kpa stanowiący, że w razie wydania postanowienia o sprostowaniu pouczenia co do prawa do zażalenia 7 dniowy termin do wniesienia zażalenia biegnie od doręczenia tego postanowienia. Wyeliminowanie z obrotu prawnego innego postanowienia niż zaskarżone umożliwia art. 135 p.p.s.a., stanowiący, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na tle tego przepisu przyjmuje się: " Rozstrzygnięcie kwestii "głębokości" upoważnień do orzekania sądu administracyjnego powinno odpowiadać istocie i funkcjom sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, sprawowanej przez sąd administracyjny w związku z postanowieniami art. 1 § 2 u.s.a. W świetle podstawowego celu tej kontroli, określonego w tym przepisie ( "pod względem zgodności z prawem"), należy przyjąć, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest - przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodne z prawem. Sąd ten powinien zatem mieć uprawnienia do objęcia zakresem "w głąb" sprawy i pozbawienia bytu prawnego wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezgodnych z prawem. Inne - węższe - określenie zakresu orzekania przez sąd administracyjny oznaczałoby , że sąd ten jest bezsilny wobec naruszeń prawa ustalonych w toku rozpoznania skargi i że po przeprowadzeniu przez niego kontroli, obejmującej wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie , mogłyby pozostać w obrocie prawnym rozstrzygnięcia niezgodne z prawem; Por. T.Woś, w: T.Woś ( red.) : Postępowanie ....., s.288." oraz "Sąd administracyjny pierwszej instancji jest bowiem upoważniony i - w świetle postanowień art. 135 - zobowiązany do podjęcia przewidzianych w komentowanej ustawie środków , a więc wydania stosownego orzeczenia, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia" ( zob. T.Woś. w komentarzu do PPSA W-w 2005r. s.442 i 443.) W niniejszej sprawie wadliwość zaskarżonego postanowienia nie można stwierdzić bez uprzedniego stwierdzenia wadliwości nie zaskarżonego postanowienia. Zatem art. 135 p.p.s.a. ma w niej zastosowanie. Z tego względu Sąd działając, na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowił zaś zgodnie z art. 20 o p.p.s.a.