I SA/Kr 241/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Paweł Dąbek WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 1201-IEE.7113.1.168.2023.4.MB w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego skargę oddala. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 1201-IEE.7113.1.168.2023.4.MB Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej również jako: Organ, Dyrektor, DIAS), po rozpoznaniu zażalenia S. sp. z o.o. (dalej również jako: Spółka, Strona, Zobowiązana, Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto z dnia 27 września 2023 r. nr 1212-SEE.7113.22427372.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto, działając jako organ egzekucyjny, prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr 1212-723.136245.2023, nr 1212-723.271285.2023, nr 1212-723.318489.2023, nr 1212-723.775865.2023 wystawionych na zaległości z tytułu podatku VAT, podatku dochodowym od osób prawnych i zryczałtowanym podatek dochodowym od osób fizycznych na łączną kwotę należności głównej 480.047,66 zł. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanej odpowiednio w dniach 3 marca 2023 r., 6 kwietnia 2023 r., 2 maja 2023 r. oraz 5 września 2023 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy w [...] oraz w [...]. Jednak z powodu braku środków na rachunkach zaległości nie zostały wyegzekwowane. Organ egzekucyjny bezskutecznie również poszukiwał ruchomości (pismo z dnia 09.03.2023 r. z CEPiK-u Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji) oraz nieruchomości będących własnością Spółki (pismo z dnia 9 marca 2023 r. z Ministerstwa Sprawiedliwości). Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. Spółka poinformowała organ egzekucyjny, że nie prowadzi działalności gospodarczej, jej działalność jest zawieszona, a także nie posiada majątku ruchomego oraz nieruchomego. Pracownik organu egzekucyjnego w raporcie z dnia 25 września 2023r. potwierdził, że pod wskazanym przez spółkę adresem nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Postanowieniem z dnia 27 września 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, w związku z bezskutecznością egzekucji, czyli wystąpieniem przesłanki z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.; dalej u.p.e.a.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ustalono, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 59 § 2 u.p.e.a., albowiem Zobowiązana nie posiada żadnych nieruchomości, ruchomości ani wierzytelności podlegających zajęciu. 2. Pismem z dnia 16 października 2023 r. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazała, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zostało wydane przedwcześnie, bowiem bezskuteczność prowadzonej egzekucji nie została wykazana. Ponadto podniosła naruszenie art. 124 w zw. z art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak przedłożenia upoważnienia przez osobę, która w imieniu organu podpisała zaskarżone postanowienie. 3. W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał opisane na wstępie postanowienie z dnia 3 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu DIAS streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Następnie Dyrektor wyjaśnił, że organ egzekucyjny podejmował próby poszukiwania majątku zobowiązanej Spółki, z którego byłoby możliwe prowadzenie egzekucji, zastosował szereg środków egzekucyjnych przewidzianych w u.p.e.a., które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zajęto rachunek bankowy w [...] oraz w [...]. Z zajętych rachunków nie uzyskano żadnych kwot. W toku czynności podejmowanych przez pracowników organu egzekucyjnego w terenie, pod adresem przy ul. [...] w K. również nie udało się ustalić majątku Spółki. Podobnie odpowiedzi uzyskane w wyniku zapytań organu egzekucyjnego w trybie art. 36 u.p.e.a., od poszczególnych organów i podmiotów, nie ujawniły majątku Spółki umożliwiającego skuteczne prowadzenie egzekucji. W związku z powyższym organ egzekucyjny zasadnie podjął decyzję o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z uwagi na fakt, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne. Spółka potwierdziła dwukrotnie brak majątku w pismach z dnia 26 września 2023 r. (otrzymanym dnia 2 października 2023 r.) i dnia 12 października 2023 r. skierowanych przez Zobowiązaną do organu egzekucyjnego już po wydaniu postanowienia. Odnosząc się do zarzutu przedwczesności umorzenia postępowania egzekucyjnego Dyrektor zaznaczył, że bezskuteczność egzekucji została stwierdzona na podstawie obecnej sytuacji materialnej zobowiązanej, a umorzenie postępowania egzekucyjnego nie odbiera wierzycielowi możliwości ponownego wszczęcia egzekucji w sytuacji gdy stan majątkowy zobowiązanej ulegnie poprawie. W sytuacji, gdy zostanie ujawniony majątek Zobowiązanej, z którego będzie można przeprowadzić egzekucję, wierzyciel będzie mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 61 u.p.e.a. W ocenie DIAS niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 124 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a., dotyczący podpisania postanowienia przez osobę nieupoważnioną. Stosownie do art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może upoważniać, na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań. Udzielenie upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu organu jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwiania sprawy, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność. Upoważnienie takie powinno mieć formę pisemną z określeniem daty, od której obowiązuje oraz wskazywać szczegółowo zakres objęty tym upoważnieniem. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak powołania się na upoważnienie do podpisania decyzji nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Dyrektor podkreślił, że Zastępca Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto X.Y., który podpisał postanowienie, został, na podstawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto, upoważniony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto m.in. do wydawania w jego imieniu postanowień. W ocenie Organu nie ma obowiązku dołączać do postanowień takich dokumentów. Następnie jak wynika z § 38 ust. 1 lit. j) Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 54 Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 lipca 2023 r., Zastępca Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto X.Y. posiadał upoważnienie właściwego organu – Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto – do wydania i podpisania postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na marginesie Organ zwrócił uwagę, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jest postanowieniem korzystnym dla Spółki. Z tego względu próba obalenia tego postanowienia, poprzez zażalenie jest sytuacją nietypową. W tych okolicznościach Dyrektor uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto zasadnie podjął decyzję o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. 4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zaskarżyła ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez jego przedwczesne zastosowanie i umorzenie postępowania, mimo tego, że bezskuteczność prowadzonej egzekucji nie została należycie wykazana, 2. art. 7 w zw. z 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz brak należytego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, 3. art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia, 4. art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła ww. zarzuty, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. 4.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 5.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jak zaś zgodnie podnosi się w orzecznictwie (wyroki NSA: z dnia 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; z dnia 8 grudnia 2020 r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20, I FSK 1122/20, z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. (w przeciwieństwie do przypadków określonych wart. 119 pkt 2 p.p.s.a.) jest niezależne od woli stron. W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę. 5.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 5.3. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. 5.4. Zgodnie z brzmieniem – mającego kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy – art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W niniejszej sprawie – w toku postepowania egzekucyjnego – organ egzekucyjny podejmował próby poszukiwania majątku Zobowiązanej, z którego byłoby możliwe prowadzenie egzekucji, zastosował szereg środków egzekucyjnych przewidzianych w u.p.e.a., które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. W szczególności zajęto rachunki bankowe w [...] oraz w [...], jednakże z zajętych rachunków nie uzyskano żadnych kwot. Następnie organ egzekucyjny zwrócił się w trybie art. 36 u.p.e.a. do poszczególnych organów i podmiotów o udzielenie informacji i wyjaśnień, jednakże odpowiedzi uzyskane w tym trybie również nie ujawniły majątku spółki umożliwiającego skuteczne prowadzenie egzekucji. W szczególności należy w tym zakresie wskazać na brak środków transportu (pismo z dnia 9 marca 2023 r. z CEPiK-u Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji) oraz nieruchomości będących własnością Spółki (pismo z dnia 9 marca 2023 r. z Ministerstwa Sprawiedliwości). Również czynności podejmowane przez pracowników organu egzekucyjnego w terenie, pod adresem przy ul. [...] w K., nie doprowadziły do ustalenia majątku Spółki, który nadawałby się do egzekucji. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a., tzn. wykazano brak majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne ustalić majątku spółki. Co więcej powyższe stanowisko organów potwierdziła – i to wielokrotnie w toku niniejszego postepowania egzekucyjnego – Zobowiązana (podkreślenie Sądu). Albowiem w piśmie z dnia 17 kwietnia 2023 r. (karta 54 akt administracyjnych) poinformowała organ egzekucyjny, że nie prowadzi działalności gospodarczej (jest ona zawieszona) i nie posiada majątku ruchomego oraz nieruchomego (powyższe potwierdzono również w pismach z dnia 26 września 2023 r. oraz z dnia 12 października 2023 r. – karty 63 i 65 akt administracyjnych). Powyższe potwierdza zatem nie tylko ustalenia organu egzekucyjnego o braku majątku, który nadawałby się do egzekucji, ale – ze względu na brak aktualnie prowadzenia działalności gospodarczej i jej zawieszenia – również brak realnych perspektyw na zmianę tego stanu. W konsekwencji zastosowanie przez organ art. 59 § 2 u.p.e.a., tzn. umorzenie postępowania, gdyż dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Zatem zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne, a wręcz niezrozumiałe skoro to sama Spółka – w toku postępowania egzekucyjnego – potwierdziła spełnienie w niniejszej sprawie przesłanek bezskuteczności egzekucji. Jak również słusznie zauważył Dyrektor, w sytuacji, gdy zostanie ujawniony majątek Zobowiązanej, z którego będzie można przeprowadzić egzekucję, wierzyciel będzie mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 61 u.p.e.a., tzn. będzie mógł ponownie wszcząć postępowanie egzekucyjne. 5.5. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczące naruszenie obowiązku podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy zachowaniu zasady należytego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organy obydwu instancji przeprowadziły wystarczające – w zakresie postępowania egzekucyjnego – postępowanie wyjaśniające. Natomiast fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony odmiennie niż Skarżąca tego oczekiwała, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wskazanych w złożonej skardze. Niezasadny jest także zarzut w punkcie naruszenia art. 8 § 1 w zw. z art.11 w zw. z art. 124 kpa. Organy obydwu instancji prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Realizacja zasady ogólnej, zawartej w komentowanym przepisie, jest możliwa w wyniku kierowania się przez organ zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Należy wyjaśnić, że zasada proporcjonalności nakazuje podejmowanie przez administrację działań proporcjonalnych do zamierzonego celu, to znaczy, że nie powinny być nakładane na stronę obowiązki niewspółmierne do celu, który miałby być osiągnięty dzięki ich nałożeniu. Natomiast zasada bezstronności i zasada równości (równego traktowania) nakazują traktowanie przez władze publiczne w taki sam sposób podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. zasad, gdyż Dyrektor w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyjaśnił Skarżącej jakimi przepisami prawa się kierował, natomiast zarówno organ egzekucyjny jak i organ odwoławczy przedstawił przyczyny, z powodu których umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Zobowiązanej. Dyrektor w zaskarżonym postanowieniu odniósł się również szczegółowo do twierdzeń i zarzutów ujętych przez Skarżącą w złożonym zażaleniu. Również uzasadnienia wydanych postanowień obydwu instancji spełniają wymogi ustawowe dla postanowień wydawanych w ramach postępowania egzekucyjnego, tzn. składały się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści postanowienia. 5.6. Należy również zgodzić się z Dyrektorem, że postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jest postanowieniem korzystnym dla Spółki (podkreślenie Sądu). Z tego względu próba obalenia tego postanowienia, poprzez zażalenie i skargę jest sytuacją nietypową. Albowiem dalsze prowadzenie egzekucji, dalsze stosowanie środków egzekucyjnych będzie generowało jedynie dalsze koszty, które na gruncie postępowania egzekucyjnego w administracji – co do zasady – obciążają zobowiązanego. Zatem Spółka, jako zobowiązana, nie ma żadnego interesu prawnego w zaskarżaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (interes taki miałby jedynie wierzyciel, który nie jest organem egzekucyjnym). Zdaniem Sądu, jedynym powodem złożenia w niniejszej sprawie zażalenia i skargi, nie jest interes Spółki, lecz osobisty interes jej prezesa (podkreślenie Sądu). Fakt umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji, z dużą dozą prawdopodobieństwa może bowiem doprowadzić do wszczęcia wobec prezesa postępowania na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111), tj. postępowania w zakresie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki. Natomiast podważanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z powodu bezskuteczności egzekucji, wnoszenie zażalenia i skargi, jest jedynie próbą uniemożliwienia (opóźnienia) wszczęcia tego postępowania. Takie postępowanie – zdaniem Sądu – nie może zasługiwać na aprobatę. Spółka kwestionując umorzenie postępowania egzekucyjnego winna przede wszystkim wskazać majątek, pozwalający na dalsze skuteczne prowadzenie i zakończenie egzekucji. Jednakże zarówno w zażaleniu jak i w skardze Spółka takiego majątku nie wskazała. Wręcz odwrotnie. W tym miejscu raz jeszcze należy bowiem wskazać, że w toku postępowania egzekucyjnego Spółka wielokrotnie oświadczyła, że nie posiada majątku ruchomego oraz nieruchomego, który umożliwiałby prowadzenie egzekucji. Natomiast gdyby taki majątek istniał – na co również wskazuje Dyrektor – Spółka może przy jego pomocy sama spłacić swoje zobowiązania. 5.7. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia. 5.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.