I SA/Kr 242/96

uchyla zaskarżoną decyzję. Izba Skarbowa w N.S. decyzją z dnia 16 stycznia 1996 r. uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 26 października 1995 r., którą na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ określono Spółce z o.o. Usług Komunalnych "T." w Z. podatek od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. i umorzyła postępowanie I instancji. Izba Skarbowa w N.S. stanęła na stanowisku, że mimo iż strona skarżąca kwestionuje obecnie wysokość zadeklarowanej przez siebie wysokości podatku od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r., to z uwagi na to, że podatek ten został już uregulowany, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji określającej jego wysokość. Zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego doręczenia decyzji, organ podatkowy wydaje decyzję określającą jego wysokość tylko wówczas, gdy podatnik nie wykonał tego zobowiązania. W przypadku wykonania takiego zobowiązania brak jest podstawy do wydania decyzji określającej jego wysokość. Decyzję Izby Skarbowej w N.S. Spółka Usług Komunalnych "T." w Z. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono, że zgodnie z wnioskiem strony skarżącej należało wydać decyzję określającą wysokość należnego od niej podatku od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. Jakkolwiek na podatek ten zarachowane zostały m.in. nadpłaty strony skarżącej w zakresie podatku dochodowego i należność ta w wysokości określonej przez Urząd Skarbowy w Z. została uregulowana, to jednak skoro strona skarżąca kwestionuje jego wysokość należało wydać decyzję określającą kwotę tego podatku. Izba Skarbowa w N.S. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W sprawie brak było podstawy do uchylenia przez Izbę Skarbową w całości decyzji Urzędu Skarbowego w Z. i umorzenia postępowania I instancji. Jak wynika z akt sprawy, Spółka "T." złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie określenia jej podatku od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. pismem z dnia 12 czerwca 1995 r. /k.8/, składając równocześnie deklarację w sprawie tego podatku, zgodną ze stanowiskiem zawartym w opinii biegłych, z która się nie zgadzała. Jeżeli Urząd Skarbowy w Z. miał w tym czasie wątpliwość co do treści wniosku, to zgodnie z art. 7 Kpa winien stronę skarżącą pouczyć o przysługujących jej uprawnieniach w tym zakresie, umożliwiając jej sprecyzowanie swego żądania. Izba Skarbowa w N.S. po wniesieniu przez stronę skarżąca skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na jej decyzję z dnia 21 sierpnia 1995 r., decyzją z dnia 5 października 1995 r. uchyliła swoją decyzję z dnia 21 sierpnia 1995 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w Z. i dopiero wówczas wszczęto postępowanie zmierzające do wydania przez Urząd Skarbowy w Z. decyzji określającej stronie skarżącej podatek od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. Kiedy zaś Urząd decyzję taką wydał dnia 26 października 1995 r., to Izba Skarbowa decyzję tę uchyliła i umorzyła postępowanie I instancji, stojąc na stanowisku, że nie można wydać na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych decyzji określającej to zobowiązanie podatkowe, skoro ono zostało uregulowane przed wydaniem decyzji I instancji. Z dalszych wywodów zaskarżonej decyzji wynika, że zostało ono uregulowane w różnej zresztą formie, przed wydaniem przez Izbę Skarbową decyzji wszczynającej w tej sprawie postępowanie. Stanowisko Izby Skarbowej nie jest uzasadnione. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że zobowiązanie to nie było uregulowane w chwili, gdy strona skarżąca wystąpiła do Urzędu Skarbowego w Z. z wnioskiem o wszczęcie postępowania o określenie wysokości zobowiązania w podatku od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. Skoro strona skarżąca, kwestionując ustalenia biegłych co do wysokości należnego podatku od wzrostu wynagrodzeń za I kwartał 1994 r. wystąpiła do Urzędu Skarbowego w Z. o zajęcie w tej sprawie stanowiska, to Urząd ten zobowiązany był do określenia wysokości tego zobowiązania decyzją wydaną na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, jak to stwierdziła również Izba Skarbowa w N.S. w swej decyzji z dnia 5 października 1995 r. Z tego stanowiska Izba Skarbowa się wycofała, mimo że w sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności. Uregulowanie zobowiązania podatkowego powstałego w sposób określony w art. 5 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie jest przeszkodą do określenia przez organ podatkowy jego wysokości w decyzji wydanej na podstawie art. 5 ust. 3 tej ustawy, jeżeli wysokość tego zobowiązania podatkowego jest kwestionowana przez stronę, która to zobowiązanie uiściła. Zaskarżona decyzja wydana została więc z naruszeniem art. 7, art. 77 Kpa i art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję z równoczesnym orzeczeniem o kosztach postępowania.