I SA/Kr 246/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 3 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia : - odrzucić skargę - Interpretacją indywidualną oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko E.K. przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego w drodze umowy dożywocia jest nieprawidłowe. Interpretacja zawierała pouczenie, że stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na tę interpretację z powodu jej niezgodności z prawem. Wskazano przy tym, że skargę wnosi się do WSA w Krakowie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. Pouczono także, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Powyższa interpretacja została doręczona skarżącemu w dniu 10 stycznia 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. W dniu 23 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) E. K. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą interpretację indywidualną. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, że strona nie zachowała trybu złożenia skargi przewidzianego przepisami prawa, tj. wniosła ją bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Sędziego z dnia 21 marca 2012 r., wezwano skarżącego do wykazania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - czy kierował do organu, tj. Ministra Finansów, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i potwierdzenie tego faktu dokumentami. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 28 marca 2012 r. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Stosownie z kolei do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Ostatni z cytowanych przepisów formułuje warunki dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, zgodnie z którymi skargę taką można wnieść po uprzednim wezwaniu organu, który wydał interpretację, do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie musi zostać dokonane w terminie 14 dni od doręczenia interpretacji. Odnosząc powyższe uwagi do omawianej sprawy należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym zachodziła konieczność wyjaśnienia czy jest możliwe nadanie skardze biegu. W tym celu Sąd wezwał stronę do wykazania, że skierowała ona do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi na wezwanie Sądu. Oznacza to, że nie wykazał, aby takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione. Podkreślić przy tym należy, że zaskarżona interpretacja indywidualna zawierała prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu wniesienia skargi. Wniesienie skargi bez uprzedniego wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa oznacza, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, co wynika z art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a. Odrzucenie przez sąd skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Sąd nie może zatem wypowiadać się co do meritum sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a.