I SA/Kr 2469/03

Sygn. akt I SA/Kr 2469/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: NSA Józef Gach (spr), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Iwona Sadowska – Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2006r., sprawy ze skargi S. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 13 listopada 2003r Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, - o d r z u c a s k a r g ę - Zaskarżoną decyzją- po rozpoznania odwołania- uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].07.2003r. nr. [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej za wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych i stwierdzono tą nadpłatę w wysokości 1666,00 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że opłata ta została uiszczona bezpodstawnie w dniu [...].02.2003r. Z kolejnym rozstrzygnięciem S. W. nie zgodziła się i złożyła na nie skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].11.2003r. nr. Kol. Odw. [...] z powodu braku orzeczenia o oprocentowaniu nadpłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko. Nie będąc związany granicami skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ I instancji nie orzekł co do oprocentowania nadpłaty a skarżąca nie wystąpiła w trybie art. 213 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr.137, poz.926 ze zm.) o uzupełnieniu decyzji co do tego rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ odwoławczy mógł orzec tylko co do stwierdzenia nadpłaty albowiem istota postępowania odwoławczego polega na pozornym rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji (por.np. A. Adamiak "Model dwuinstacyjny postępowania podatkowego" P i P 1998r., nr.12 s.55 i wyrok NSA z dnia 22.03.1996r.). Z kolei skarga musi być skierowana przeciwko rozstrzygnięciu w sprawie (art.53 §1 u.p.p.s.a.).Przepis ten stanowi bowiem, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia. A`contrario więc nie jest dopusczalna skarga na rozstrzygnięcie w sprawie którego jest brak. Taką jest zaś skarga wniesiona przez skarżącą w rozpoznawanej sprawie. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 58 §1 pkt.6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.