I SA/Kr 247/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 25 stycznia 2021 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Obecnie zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z 25 stycznia 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 16 listopada 2020 r., [...], o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku W. G. (skarżący) w sprawie skargi na czynność egzekucyjną – zajęcie rachunku bankowego. Powyższe postanowienia zostały wydane w następujących okolicznościach sprawy: Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie odpowiednich tytułów wykonawczych obejmujących składki ZUS za okres od kwietnia 2014 r. do listopada roku 2015. 10 marca 2020 r. organ wszczął postępowanie egzekucyjne, zajmując rachunek bankowy skarżącego. Zawiadomienia o tym fakcie doręczono W. G. 6 kwietnia 2020 r. w trybie art 44 k.p.a. 22 sierpnia 2020 r. W. G. złożył do organu egzekucyjnego skargę na omawianą czynność egzekucyjną, zarzucając bezprawność egzekucji. Postanowieniem jak na wstępie, ZUS odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną z uwagi na fakt uchybienia terminowi do jej wniesienia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego, DIAS postanowieniem z 25 stycznia 2021 r. (o którym mowa na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżącemu przysługiwała skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427, dalej: u.p.e.a.), w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). Ze znajdującej się w aktach sprawy przesyłki listowej wynika, że zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zostały wysłane do zobowiązanego na adres: ul. [...], [...]. Przesyłka było dwukrotnie awizowana (w dniach: 20.03.2020 r. i 30.03.2020 r.), a informacje o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Po bezskutecznym upływie 14 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a.a. korespondencja została zwrócona organowi egzekucyjnemu i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia - przypadającym, w myśl art. 44 § 4 k.p.a., na dzień 6 kwietnia 2020 r. Czternastodniowy termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną upłynął zatem w dniu 20 kwietnia 2020 r. natomiast skarga została wniesiona przez ePUAP dopiero 23 sierpnia 2020 r., a zatem po upływie ustawowego terminu. Zobowiązany nie składał wniosku o przywrócenie terminu. Tym samym skarga z przyczyn formalnych - bez badania merytorycznego - nie mogła zostać uwzględniona. Zasadne zatem było wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w trybie art. 61a § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego, a co za tym idzie, oparcie rozstrzygnięcia o nieprawidłowe informacje o stanie faktycznym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując sprawę w kontekście legalności działania organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego – zajęcia rachunku bankowego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z wniesieniem skargi po terminie. Po przeanalizowaniu sprawy, Sąd uważa stanowisko organów obu instancji za prawidłowe. Kluczową kwestią jest ustalenie daty rozpoczęcia biegu czternastodniowego terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną, który zgodnie z art. 54 § 4 u.p.e.a. rozpoczyna bieg od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. W przedmiotowej sprawie doręczanie zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego nastąpiło w drodze doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., przewidującego sytuację kiedy nie można doręczyć pisma adresatowi osobiście lub poprzez dorosłego domownika. Aby można było uznać pismo za doręczone w ten sposób, konieczne jest zachowanie wszystkich wymagań określonych w przepisie, a to: dwukrotnie awizowane przesyłki oraz umieszczenie w skrzynce pocztowej adresata informacji o możliwości odbioru przesyłki w odpowiedniej placówce pocztowej. Warunki te zostały zachowane w niniejszej sprawie, bowiem przesyłka listowa była awizowana dwukrotnie: w dniach 20 marca i 30 marca 2020 r., a w skrzynce odbiorczej adresata umieszczono stosowne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Stosownie do art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tj. 14 dni od pierwszego awizo. Zatem doręczenie przesyłki nastąpiło 3 kwietnia 2020 r. (piątek). Przyjęcie przez organ późniejszej daty doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, a to w dniu 6 kwietnia 2020 r. (poniedziałek), nie wpływa na wynik sprawy, bowiem nadal skarga na czynność egzekucyjną została dokonana po upływie ustawowego terminu z art. 54 § 4 u.p.e.a. A zatem bieg czternastodniowego terminu na złożenie skargi na postępowanie egzekucyjne, rozpoczął się 4 kwietnia 2020 r. i upłynął 17 kwietnia 2020 r. (piątek). Wobec powyższego, złożenie skargi 23 sierpnia 2020 r., jak to uczynił skarżący, zostało dokonane prawie cztery miesiące po terminie. W konsekwencji powyższego, organ nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie, zatem nie mógł wszcząć postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną. Słusznie zatem rozstrzygnięcie organu zostało oparte na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". Przez "inne uzasadnione przyczyny'’, co słusznie zauważył organ odwoławczy, należy rozumieć? takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowia? przeszkode? do wszcze?cia poste?powania, np. tak jak w niniejszej sprawie upływ terminu do złoz?enia skargi, stanowia?cy brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia z?a?dania w trybie administracyjnym. W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).