I SA/Kr 252/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego D.B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2013 r. nr [..] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. W uzasadnieniu wniosku podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za maj 2009 r. Ponadto na poczet zaległości za luty 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia - w dniu 22 stycznia 2014 r., samochodu marki Fiat Seicento, wykorzystywanego przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej – pizzerii. Zdaniem skarżącego istnieje realne zagrożenie dokonania w najbliższym czasie zajęcia kolejnych ruchomości służących do prowadzenia wymienionej działalności. Skarżący zaznaczył, że kwoty z dostaw zamówionych potraw stanowią znaczącą część osiąganego przez niego dochodu. Utrata możliwości dowozu potraw do klientów, z powodu zajęcia wszystkich pojazdów wykorzystywanych w działalności gospodarczej spowoduje, utratę stałych klientów, a w konsekwencji doprowadzi do znacznej utraty dochodów. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. odpowiadając na wezwanie Sądu, co do przedstawienia stanowiska w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji dotyczących okresu od stycznia do czerwca 2009 r. – organ wniósł o ich nieuwzględnienie. W ocenie organu nie została spełniona żadna z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Organ zaznaczył, że ze sporządzonego w dniu 7 stycznia 2014 r. protokołu o stanie majątkowym wynikało, że skarżący dysponuje dwoma samochodami marki FIAT Seicento VAN, rok produkcji 2004 i 2005. Zajęty został tylko jeden z samochodów przy czym został on pozostawiony pod dozorem skarżącego, co pozwalało na jego normalne użytkowanie, a więc dostarczanie potraw do klientów. Organ wskazał przy tym, że w orzecznictwie wskazuje się, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody spełniona zostałaby jedynie w przypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności, a nie jej ograniczeniem. Organ wskazał, że właściwie skarżący nie skonkretyzował na ile jego sytuacja finansowa i majątkowa zmieni się, gdy zaskarżona decyzja będzie podlegać wykonaniu. Na koniec organ zauważył, że zaskarżone decyzje są efektem działań skarżącego niezgodnych z prawem podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazywał, że dochód z dostarczania zamówionych telefonicznie potraw do klientów stanowi "znaczną część całego dochodu", a utrata możliwości dowożenia potraw zamawianych telefonicznie spowoduje utratę klientów na rzecz konkurencji. Dodatkowo skarżący argumentował, że ewentualny zwrot kwot z tytułu sprzedanych przez organ egzekucyjny samochodów, nie będzie odzwierciedlał ich wartości rynkowej. W ocenie Sądu możliwość zajęcia ruchomości, w szczególności zaś samochodów używanych do prowadzenia działalności gospodarczej tego rodzaju, jaką prowadzi skarżący, pozwala założyć, że dojdzie do spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Konsekwencją może być bowiem – z uwagi na specyfikę lokalu, dostarczającego znaczną część zamówień do klientów – nie tylko chwilowe obniżenie dochodów, ale również utrata klientów i pozycji na lokalnym rynku. W konsekwencji może nastąpić nawet likwidacja pizzerii, obroty osiągane ze sprzedaży pizzy na miejscu mogą nie wystarczyć na pokrycie kosztów działalności. Zdaniem Sądu w branży gastronomicznej istotna jest renoma i przyzwyczajenia klientów do określonego standardu usług - pozycję przedsiębiorca wypracowuje przez długi czas, w warunkach np. konkurencji. Ponowne zdobycie podobnej pozycji rynkowej – w razie przerwy w prowadzeniu działalności i konieczności de facto rozpoczynania budowy swojej marki na nowo - może być niemożliwe. Zatem okoliczności, podane przez skarżącego we wniosku, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Organ powoływał się na możliwość wykorzystywania zajętego samochodu do działalności gospodarczej ponieważ został on pozostawiony pod dozorem skarżącego. Niemniej jednak należy zauważyć, że egzekucja administracyjna jest procesem dynamicznym – zajęcie ruchomości i pozostawienie jej pod dozorem zobowiązanego nie oznacza, że stan ten trwał będzie do zakończenia sporu co do prawidłowości egzekwowanych kwot. Brak więc wstrzymania wykonania decyzji mógłby doprowadzić do faktycznej egzekucji tj. sprzedaży zajętego samochodu lub zajęcia drugiego samochodu (ze względu na wiek i markę samochodu – można założyć, że cena uzyskana ze sprzedaży pierwszego z samochodów może nie pokryć całości należności). Odnosząc się natomiast do argumentacji organu odwołującej się do przyczyn powstania zaległości podatkowych to Sąd zaznacza, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 §3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co do zasady, nie bada się prawidłowości merytorycznej tejże decyzji. Żaden przepis do tego nie zobowiązuje. Ponadto, z istoty, niemal każda egzekucja dotycząca zaległości podatkowych wynikających z decyzji wymiarowej, będzie związana z ustalonymi w tej decyzji nieprawidłowościami w rozliczeniach zobowiązanego. Tego typu argumentacja nie może więc stanowić podstawy do orzekania o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak Sąd zauważa, że podstawą dokonanego wymiaru w zaskarżonej decyzji (co wynika z akt sprawy) są ustalenia polegające na oszacowaniu obrotu, który zobowiązany miał zaniżać. Oszacowanie miało przy związek z analizą wartości zakupu surowców, wartością zużycia tych surowców do produkcji i wartością deklarowanej sprzedaży - nie są to więc okoliczności oczywiste – wynikające np. z konkretnych nieujętych w księgach faktur. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.