I SA/Kr 257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2009 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 6 grudnia 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2009 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za październik 2009 r. Ponadto na poczet zaległości za luty 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia - w dniu 22 stycznia 2014 r., samochodu marki Fiat Seicento, wykorzystywanego przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej – pizzerii. Zdaniem skarżącego istnieje realne zagrożenie dokonania w najbliższym czasie zajęcia kolejnych ruchomości służących do prowadzenia wymienionej działalności. Skarżący zaznaczył, że kwoty z dostaw zamówionych potraw stanowią znaczącą część osiąganego przez niego dochodu. Utrata możliwości dowozu potraw do klientów, z powodu zajęcia wszystkich pojazdów wykorzystywanych w działalności gospodarczej, spowoduje utratę stałych klientów, a w konsekwencji doprowadzi do znacznej utraty dochodów. Z powrotem do stanu poprzedniego wiązać się będą znaczące nakłady finansowe na ponowne rozreklamowanie dostaw potraw przygotowywanych w pizzerii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 §3 zd. pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia art. 61 § 3 wynika, że Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych alternatywnie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd zauważa, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu powinien zawierać uzasadnienie umożliwiające dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powinien on konkretnie wskazać jakie okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji, jakie skutki wiążą się z niewstrzymaniem i jakie przełożenie one mają na działalność prowadzoną przez podatnika. Sąd podziela argumentację zawartą w ww. wniosku, która dotyczy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ta została zdefiniowana m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2013 r. (sygn. akt II GSK 1767/13), który wskazał, że trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd wskazuje w związku z tym, że możliwość zajęcia ruchomości, w szczególności zaś samochodów używanych do prowadzenia działalności gospodarczej tego rodzaju, jaką prowadzi skarżący, pozwala założyć, że dojdzie do spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Konsekwencją może być bowiem – z uwagi na specyfikę lokalu, dostarczającego znaczną część zamówień do klientów – nie tylko chwilowe obniżenie dochodów (które - jak wskazuje strona - nie będą mogły zostać nadrobione, z uwagi na specyfikę rynku, poprzez większą sprzedaż dań gotowych w restauracji), ale również utrata klientów i pozycji na lokalnym rynku. Zdaniem Sądu w branży gastronomicznej istotna jest renoma i przyzwyczajenie klientów do określonego standardu usług - pozycję przedsiębiorca wypracowuje przez długi czas, w warunkach np. konkurencji. Ponowne zdobycie podobnej pozycji rynkowej – w razie przerwy czy ograniczenia prowadzonej działalności i konieczności de facto rozpoczynania budowy swojej marki na nowo - może wymagać znacznego upływu czasu i dużego nakładu środków finansowych, np. na ponowne rozreklamowanie dostaw potraw przygotowywanych w pizzerii. W związku z powyższym, Sąd stwierdza, że wnioskodawca wystarczająco uprawdopodobnił spełnienie jednej z alternatywnie sformułowanych przesłanek, co jest wystarczające dla zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd, działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.