I SA/Kr 257/22

Sygn. akt I SA/Kr 257/22. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Wolas sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2022 r. spraw ze skarg J. R. i R. H. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 grudnia 2021 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 i 2021 r.; oddala skargi. Prezydent Miasta Krakowa decyzjami wydanymi wobec J. R. i R. H. z dnia 7 czerwca 2021 r.: - nr PD-01-1.3120.4.344196.2021.JW ustalił wysokość podatku od nieruchomości za miesiące od marca do grudnia 2020r. na kwotę 31 379,00 zł; - nr PD-01-1.3120.4.344202.2021.JW ustalił wysokość podatku od nieruchomości za rok 2021 na kwotę 43 918,00 zł za 2021r. W uzasadnieniach organ I instancji wskazał, że w dniu 19 lutego 2021 r. wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych ewidencyjnych w związku z aktem notarialnym z dnia 13 sierpnia 2019 r. na okoliczność złożonego przez J. R. i R. H. oświadczenia o nabyciu nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. za środki pochodzące z ich majątku wspólnego. W dniu 22 września 2020 r. J. R. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na okoliczność rozpoczęcia działalności gospodarczej w K.. Dalej organ wskazał, że postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. wszczął postępowanie podatkowe, a następnie zapewnił podatnikom czynny udział w prowadzonym postępowaniu, zaś postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2021 r. wznowił postępowanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2020 r. Organ I instancji ustalił, iż budynek oraz grunt stanowiący własność podatników podlega opodatkowaniu stawką dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą za 2020r. od marca 2020 r. do grudnia 2020 r., a za 2021r. od stycznia do grudnia. W odwołaniach J. R. oraz R. H. zaskarżyli decyzje w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości przy ul. [...] w K. w zakresie w jakim została ona zakwalifikowana, jako nieruchomość związana z działalnością gospodarczą, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez jego błędne zastosowanie, w przypadku kiedy skarżący zgodnie z regulacją zawartą w § 10 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, jak również § 9 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów, w związku z wystąpieniem stanu epidemii, nie mogli wykorzystywać przedmiotowych nieruchomości do działalności gospodarczej; b) art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z uchwałą w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości - poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, całości powierzchni nieruchomości i budynków znajdujących się na nieruchomościach przy ul. [...], stosując stawkę dla gruntów związanych z prowadzeniem .działalności gospodarczej, podczas gdy zgodnie z regulacją zawartą w §10 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, jak również § 9 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, skarżący nie mogli wykorzystywać przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, ani uzyskiwać przychodu w związku z ich wykorzystywaniem do takiej działalności gospodarczej; c) naruszenia art. 64 Konstytucji poprzez zastosowanie interpretacji powyższych przepisów ustawy o opłatach i podatkach lokalnych w sposób naruszający przepis Konstytucji, nakazujący ochronę prawa własności poprzez wprowadzenie instrumentu służącego celom innym, niż fiskalne, będącego nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnieniu sytuacji podatkowej i podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122, art. 187 § l oraz art. 191 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, przede wszystkim brak ustalenia, czy przedmiotowe nieruchomości służą do wykonywania działalności gospodarczej przez skarżących; 3. naruszenie zasady zaufania do działania organów podatkowych t.j. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 Konstytucji R.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzjami z dnia 3 grudnia 2021 r. nr SKO.Pod/4140/796-797/2021 i nr SKO.Pod/4140/798-799/2021, na podstawie art. 1 - art. 7 u.p.o.l. oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż J. R. oraz R. H. są współwłaścicielami nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] tj. działki nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], zabudowanej budynkiem (w ewidencji oznaczony jako budynek mieszkalny) o powierzchni 1 734,78 m2. J. R. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą J. R. (pod adresem w K., ul. [...]) o przeważającym PKD 68.20Z. Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a jako wykonywana działalność gospodarcza wykazane są m in. Kod PKD 55.10.Z Hotele i podobne obiekty zakwaterowania i kod PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. W 2020 r. J. R. złożył informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wskazując powierzchnię użytkową budynku w 2020 r.: 1 528,49 m2 oraz powierzchnię gruntu: 834,00 m2, jako związane z działalnością gospodarczą od marca 2020 r. W rozpatrywanej sprawie wielkość powierzchni gruntów oraz powierzchni użytkowej podlegająca opodatkowaniu za 2020 r. jest bezsporna. Odwołujący wskazali, że decyzję zaskarżają w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości przy ul. [...] w K., w zakresie w jakim została ona zakwalifikowana jako nieruchomość związana z działalnością gospodarczą - a zatem za okres od marca do grudnia 2020 r. i za 2021r. Spór dotyczy zatem prawidłowości stawki podatku od nieruchomości, jaką mają być opodatkowane nieruchomości podatników tj. działka, położona przy ul. [...] w K. oraz znajdujący się na niej budynek, w którym znajduje się obiekt noclegowy V. . Wedle Kolegium zgromadzony w aktach sprawy materiał potwierdza, iż opodatkowane nieruchomości były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawę naliczenia zobowiązania podatkowego stanowiły: dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 złożone przez J. R.. Przedmioty opodatkowania zgłoszone przez podatnika na formularzu IN-1 w dniu 22 września były zadeklarowane od marca 2020 r. według stawek związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto organ I instancji (pismem z dnia 5 października 2020 r.) był informowany przez podatnika, iż pierwsi goście zostali przyjęci w obiekcie V. , znajdującym się pod tym adresem w lutym 2020 r. Jak wynika z pisma z dnia 15 lipca 2021 r. organ I instancji w toku postępowania ustalił, że nieruchomość zajęta była w 2020 r. i 2021r. na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy oraz pisma podatników z dnia 2 listopada 2021 r. J. R. oraz R. H. wynajmują przedmiotową nieruchomość przy ul. [...] w K. na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, a to spółki A. sp. z o. o. sp.k. (poprzednia nazwa spółki R. sp. z o. o. sp. k.), która w obiekcie prowadzi działalność noclegową. W wykazie krakowskich obiektów noclegowych niebędących obiektami hotelarskimi pod numerem [...] wpisany jest V. Pierwsi goście zostali przyjęci w obiekcie V. , znajdującym się pod tym adresem w lutym 2020 r. (pismo z dnia 5 października 2020 r.). Podatnicy stwierdzili, że bezspornym jest fakt, że nieruchomość przy ul. [...] jest obiektem noclegowym. W rozpatrywanym przypadku decydujące znaczenie ma gospodarcze przeznaczenie budynku mieszkalnego przez przedsiębiorcę do realizacji określonego rodzaju działalności. Nieruchomość należąca do podatników nie realizuje ich celów mieszkalnych, lecz została wynajęta i stanowi istotę przedmiotu działalności gospodarczej spółki, generującą po jej stronie przychody. Prowadzenie więc przez spółkę działalności gospodarczej w oparciu o ten budynek przesądza, iż pozostaje on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W świetle powyższego w ocenie Kolegium nieruchomość służy do realizacji określonych zadań gospodarczych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczej. Odnosząc się do przywołanych przez skarżących rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, wskazano, iż obowiązywanie czasowych ograniczeń w działalności usług hotelarskich oraz restauracyjnych nie stanowi uzasadnienia dla przyjęcia, iż nieruchomość nie powinna zostać opodatkowana stawką zastosowaną przez organ. Przedmiotowa nieruchomość została wszak zajęta przez A. sp. z o. o. sp.k. (poprzednia nazwa spółki R. sp. z o. o. sp. k.), na prowadzenie działalności gospodarczej. Przejściowe ograniczenia w prowadzeniu działalności (związane ze stanem epidemii) nie spowodowały ustania zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, a Rada Miasta Krakowa nie uchwaliła miejscowego prawa zwalniającego z podatku od nieruchomości określonych grup przedsiębiorców w związku z negatywnymi konsekwencjami ekonomicznymi spowodowanymi przez COYID-19. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zajęcie danego przedmiotu opodatkowania (gruntu, budynku, budowli) na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza jego wydzielenie i przeznaczenie na prowadzenie tego rodzaju działalności, zaś nie ma znaczenia dla zajęcia danego przedmiotu na działalność gospodarczą okoliczność, że przejściowo przedmiot nie był wynajmowany (np. turystom), czy też okoliczność, czy nieruchomość przynosi zysk, czy też nie. Na powyższe rozstrzygnięcia zostały wniesione przez podatników skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucono : 1) rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, co spowodowało wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa., 2) naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego oraz wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, 3) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez jego błędne zastosowanie w przypadku, kiedy w związku z wprowadzonymi zakazami i ograniczeniami nieruchomość nie mogła być wykorzystywana do działalności gospodarczej, do której została przystosowana, tj. do działalności noclegowej bądź mogła być do takiej działalności wykorzystywana jedynie w bardzo ograniczonym zakresie, 4) naruszenie art. 64 Konstytucji poprzez nieodróżnienie sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników i wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, co powoduje nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności, 5) naruszenie art. 32 Konstytucji poprzez nieodróżnienie sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, co spowodowało naruszenie zasady równości wobec prawa, 6) naruszenie art. 22 Konstytucji poprzez nadmierne obciążenie podatkowe, co powoduje naruszenie zasady wolności działalności gospodarczej, oraz 7) naruszenie zasad współżycia społecznego. W uzasadnieniu podkreślono, iż organy nie wzięły pod uwagę niemożności prowadzenia w przedmiotowej nieruchomości działalności hotelowej w związku z pandemią covid. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej : "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Skargi nie są uzasadnione. W poddanych sądowej kontroli sprawach istota rzeczy sprowadzała się do kwestii, czy wprowadzone ze względu na stan epidemii ograniczenia w funkcjonowaniu branży hotelarskiej mają w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wpływ na stawkę opodatkowania nieruchomości skarżących. W ocenie sądu argumentacja powoływana w skardze nawiązuje do okoliczności, które nie mają wpływu na wysokość podatku, a ten prawidłowo ustalono w decyzjach. W świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że budynek, będący przedmiotem opodatkowania był zajęty w badanym okresie 2020 i 2021 r. na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy oraz pisma podatników z dnia 2 listopada 2021 r. skarżący wynajmowali przedmiotową nieruchomość przy ul. [...] w K. na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, a to A. sp. z o. o. sp.k. (poprzednia nazwa spółki R. sp. z o. o. sp. k.), która w obiekcie prowadzi działalność noclegową. W wykazie krakowskich obiektów noclegowych nie będących obiektami hotelarskimi pod numerem [...] wpisany jest V. . Pierwsi goście zostali przyjęci w obiekcie V. , znajdującym się pod tym adresem w lutym 2020 r. (pismo z dnia 5 października 2020 r.). Podatnicy potwierdzili, że bezspornym jest fakt, iż nieruchomość przy ul. [...] jest obiektem noclegowym. Organy prawidłowo oceniły, iż decydujące znaczenie dla ustalenia i wymiaru podatku od nieruchomości ma gospodarcze przeznaczenie budynku mieszkalnego przez przedsiębiorcę do realizacji określonego rodzaju działalności. Nieruchomość należąca do podatników, co nie jest kwestionowane, nie realizuje ich celów mieszkalnych, lecz została wynajęta i stanowi istotę przedmiotu działalności gospodarczej spółki, generującą po jej stronie przychody. Prowadzenie więc przez spółkę działalności gospodarczej w oparciu o nieruchomość składającą się z działki, położonej przy ul. [...] w K. oraz znajdującego się na niej budynku istotnie przesądza, iż nieruchomość pozostaje zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Z tej perspektywy nie budzi wątpliwości, że nieruchomość służy do realizacji określonych zadań gospodarczych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczej. Z kolei podnoszone w skargach rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, odnoszą się do czasowych ograniczeń w działalności usług hotelarskich oraz restauracyjnych i nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia, iż nieruchomość nie powinna zostać opodatkowana stawką zastosowaną przez organ. Nieruchomość ta, co wyżej wywiedziono, została wszak zajęta przez A. sp. z o. o. sp.k. na prowadzenie działalności gospodarczej. Uprawniona jest ocena, że przejściowe ograniczenia w prowadzeniu działalności (związane ze stanem epidemii) nie spowodowały ustania zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, a jednocześnie Rada Miasta Krakowa nie uchwaliła miejscowego prawa zwalniającego z podatku od nieruchomości określonych grup przedsiębiorców w związku z negatywnymi konsekwencjami ekonomicznymi spowodowanymi przez COVID-19. Zajęcie danego przedmiotu opodatkowania (gruntu, budynku, budowli) na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza jego wydzielenie i przeznaczenie na prowadzenie tego rodzaju działalności, zaś bez znaczenia dla zajęcia danego przedmiotu na działalność gospodarczą jest okoliczność, że przejściowo przedmiot nie był wynajmowany (np. turystom), jaj i okoliczność, czy nieruchomość przynosi zysk, czy też nie. W związku z powyższym, przejściowe ograniczenia w prowadzeniu działalności hotelarskiej (związane ze stanem epidemii) nie spowodowały ustania związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych chodzi o grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Nie zaistniała zatem okoliczność tego rodzaju, iż niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ma charakter trwały, a więc nie tylko nie może on być wykorzystywany obecnie, ale również potencjalnie w przyszłości; nieruchomość nadaje się do działalności gospodarczej dla celów wykonywanej działalności gospodarczej ze względu na jej walory użytkowe. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organom podatkowym do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w jego analizie. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów. Podkreślić należy, że organy analizowały materiał dowodowy kompleksowo i akcentując jego koherentność, nie upatrując w osobno ujawnionych aspektach sprawy znaczenia determinującego, lecz podkreślając łączną wymowę ujawnionych faktów. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060). W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organy już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione. Należy zauważyć, że w toku postępowania skarżący nie składali wniosków dowodowych, które nie zostałyby rozpoznane Z akt kontrolowanych spraw wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena tego materiału nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego. Podatnikom zapewniono pełny udział w postępowaniu. W szczególności umożliwiono im składanie wyjaśnień, informowano o uprawnieniach, zawiadamiano o przeprowadzonych dowodach, informowano o możliwości składania wniosków, w tym dowodowych, umożliwiono zapoznanie się z aktami, a także zawiadamiano o formalnych rozstrzygnięciach kwestii proceduralnych. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Nie doszło również do naruszenia wskazanych w skargach norm konstytucyjnych; zauważyć należy w tym kontekście, że miedzy innymi celem zagwarantowania opisanych w Konstytucji praw uchwalono zastosowane w sprawie akty prawne, w których jednak nie ma zapisu odpowiadającego żądaniom skargi. Rozstrzygnięcia organów są pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami owych aktów i odpowiadają treści przywołanych przez nie przepisów. Skoro tak, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu przez organy prawa, co skutkować by miało wydaniem decyzji dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną w nich podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik spraw. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.