I SA/Kr 269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. postanawia: odrzucić skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie JK. i W.K. zakwestionowali adresowaną do J.K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I tut. Sądu z dnia 14 lutego 2014r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: 1) określenie interesu prawnego w złożeniu skargi na tę decyzję, względnie wskazanie czy występują oni w imieniu J.K., a jeżeli tak to o nadesłanie pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, 2) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki zawierające wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 24 lutego 2014r. Skarżący nie uzupełnili wskazanych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze z zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Dodatkowo zgodnie z treścią przepisu art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Art. 215 p.p.s.a. stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Na mocy przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie wreszcie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, skarżących J.K. i W.K. nie sposób uznać za posiadających interes prawny w niniejszej sprawie, a tym samym za stronę postępowania przed sądem administracyjnym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim przedmiot niniejszego postępowania. Zauważyć bowiem należy, iż stroną postępowania administracyjnego był J.K. - jako podatnik, do którego skierowana została zaskarżona decyzja podatkowa, w której pouczono go o terminie i sposobie zaskarżenia. W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skarżący - nie będąc stronami postępowania administracyjnego nie wykazali istnienia po ich stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją, w związku z czym ich skarga jest niedopuszczalna. Jednocześnie nie wykazali istnienia umocowani do działania w imieniu J.K.. Ponadto w niniejszej sprawie od podania wartości przedmiotu zaskarżenia uzależniona jest wysokość opłaty sądowej (wpisu od skargi), w związku z czym skarżący zostali wezwani do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Skoro przedmiotowe wezwania o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostały doręczone skarżącym w dniu 24 lutego 2014r. to termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał 3 marca 2014r. Skarżący pouczeni o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych skargi nie zadośćuczynili temu wezwaniu. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.