I SA/Kr 270/03

|Sygn. akt I SA/Kr 270/03 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 stycznia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz- Ślusarczyk (spr), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Anna Znamiec, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r., sprawy ze skargi B. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 19 lipca 2002r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002r., skargę oddala I SA/Kr 270/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].2002 r. nr [...] Wójt Gminy K. ustalił należny podatek od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez B. B. za rok 2002 w wymiarze [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podniósł, iż złożony przez podatnika wykaz nieruchomości wzbudził wątpliwości organu podatkowego co do jego rzetelności ponieważ podatnik wykazywał w nim suszarnie cegły i piec do jej wypalania jako budowle, oświadczając, że do tej pory mylnie je kwalifikował jako wiaty. Organy podatkowe wyjaśniły podatnikowi znaczenie pojęć budowli i budynku na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W toku postępowania podatkowego ustalono, iż obiekt suszarni cegły oraz obiekt gdzie znajduje się piec składa się z pokrycia dachowego wspartego na filarach z cegły posiadających podstawę betonową. Organ podatkowy dalej podniósł, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca zdefiniował pojęcie budynku jako obiektu budowlanego umocowanego w ziemi lub na ziemi, posiadającego ściany, słupy lub filary oraz pokrycie dachowe. Wskazane obiekty podatnika posiadają charakter wiat, kwalifikowanych jako budynek. Podniesiono również, że piec umiejscowiony jest w obiekcie posiadającym cechy budynku. Podatnik przede wszystkim kwestionował zakwalifikowanie obiektu gdzie znajduje się piec jako budynku. Podkreślone zostało, iż ustalenia dotyczące okoliczności faktycznych sprawy organ podatkowy przeprowadził wnikliwie i dokładnie, pomimo braku współdziałania ze strony podatnika. Powyższą decyzję zaskarżył podatnik wskazując, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa gdyż dotyczy sprawy rozstrzygniętej już inną decyzję ostateczną. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego a to ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że w sposób nierzetelny zadeklarowane zostały nieruchomości w wykazie z dnia [...].2001 r., przepisów prawa procesowego poprzez wydanie decyzji podatkowej bez wskazania przepisów prawa oraz uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej a także nie zapewnienie stronie pełnego uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Na podstawie powyższych zarzutów podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż nakazem płatniczym z dnia [...].2002 r. Wójt gminy K. nałożył na B. B. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2002 r. obejmujące podatek rolny, leśny i podatek od nieruchomości, stąd niedopuszczalne było rozstrzygnięcie w tym przedmiocie dokonane przez organ podatkowy decyzją z dnia [...].2002 r. Zaskarżona decyzja, w przekonaniu podatnika, nie zawiera konkretnej, zastosowanej podstawy prawnej oraz wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego. Podkreślone zostało, iż uwzględniając regulacje normatywne nakazem z dnia [...].2002 r. został nałożony podatek obejmujący wszystkie zobowiązania podatkowe w tym z tytułu podatku od nieruchomości. Odwołujący wskazał, iż obiekty suszarni i pieca stanowią budowle a nie budynki, wobec faktu traktowania każdego obiektu indywidualnie i nie zawarcia przez ustawodawcę w ustawie jednoznacznej definicji budowli. B. B. podniósł również, iż przy obliczaniu powierzchni stanowiącej podstawę opodatkowania organ podatkowy nie odjął powierzchni odpowiadającej grubości ścian pieca, co uczynił w przypadku pozostałych murów. Decyzją z dnia 19 lipca 2002 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż brak jest możliwości stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej, która zostaje zaskarżona, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wskazane zostało również to, że w nakazie płatniczym z dnia [...].2002 r. nie rozstrzygnięto w przedmiocie podatku od nieruchomości, gdyż określony w nim obowiązek podatkowy obejmuje jedynie podatek rolny i leśny. Dokonano tego ponieważ zastosowanie art. 165 § 1 pkt 1 ordynacji ma miejsce tylko w przypadku gdy stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres nie uległ zmianie. Podkreślono, iż przepis o łącznym zobowiązaniu podatkowym ma charakter wyłącznie porządkujący i dlatego nie można interpretować go w sposób nieelastyczny. Wskazane zostało, iż kwestionując pomiary powierzchni dokonane przez organ podatkowy podatnik nie wypowiedział się jaka według niego jest faktyczna powierzchnia użytkowa w tym zakresie. Ponadto podatnik zgłosił uwagi do pomiarów poczynionych przez organ podatkowy, jednak ponowna próba dokonania pomiarów z przyczyn od organu niezależnych nie powiodła się. Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż w ustawie zostało wyraźnie zdefiniowane w sposób autonomiczny pojęcie budynku, w której to definicji mieszczą się obiekty należące do B. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnik zarzucił decyzji SKO naruszenie art. 210 § 4, 207 § 2 oraz art. 247 § 1 pkt 3 i 4 ordynacji. W uzasadnieniu skargi zostało podniesione, że nie jest dopuszczalne wydanie dwóch decyzji o łącznym zobowiązaniu podatkowym dla przedmiotu opodatkowania określonego w jednej deklaracji podatkowej. Nakaz płatniczy stanowi decyzję administracyjną kończąca sprawę w przedmiocie podatku rolnego, leśnego oraz od nieruchomości, tym samym niedopuszczalne było wydanie później decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości. Podkreślono, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu oraz to, że w sposób nieuprawniony dokonywał interpretacji przepisów rozporządzenia stwierdzając porządkowy charakter regulacji dotyczących łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżący zaznaczył, iż orzekanie na podstawie jednego nakazu płatniczego w przedmiocie określonych podatków jest obligatoryjne. Pomiary powierzchni podlegającej opodatkowaniu powinny zostać dokonane po wewnętrznym obrysie ścian, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. B. B. podkreślił, iż w klasyfikacji środków trwałych piece i suszarnie przemysłowe traktowane są jako budowle. Zaznaczone zostało również to, że z racji wątpliwości interpretacyjnych pojęcia budynku powinny być one interpretowane na korzyść podatnika. W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów organ powtórzył, iż nakazem zapłaty nie był objęty podatek od nieruchomości. Podniesiono również, iż przedmiot opodatkowania został określony na podstawie dokumentów będących w dyspozycji organów podatkowych. Podniesione zostało również to, że posiadane przez podatnika wiaty są budynkami oraz fakt, iż decyzja została prawidłowo uzasadniona zarówno pod kątem faktycznym jak i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. 2002 Nr 9, poz. 84), w brzmieniu obowiązującym w roku 2002, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały m.in. budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. W ust. 4 wskazanego artykułu ustawodawca zdefiniował na potrzeby ustawy pojęcie budynku stwierdzając, że za budynek, uważać należy obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Odnosząc się do wskazanej definicji należy podkreślić, iż na gruncie ustawy posiada ona charakter pełny i wyczerpujący, stąd w zakresie w niej unormowanym nie jest możliwe jakiekolwiek inne rozumienia pojęcia budynku. Do dnia 1 stycznia 2003 r. pojęcie budynku było określone dosyć szeroko i obejmowało nie tylko budynki w rozumieniu potocznym ale również na przykład różnego rodzaju wiaty, garaże - blaszaki czy stragany (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości., Warszawa 2002, s. 91) Dopiero po dniu 1 stycznia 2003 r. ustawodawca, wprowadzając do ustawy art. 1a ust. 1 pkt. 1 zdefiniował pojęcie budynku w sposób węższy od poprzedniego, regulując też w art. 1a ust. 1 pkt. 2 znaczenie pojęcia budowli. Z powyższych względów dopiero po tej dacie pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie wskazanego art. 1a ust. 1 pkt. 2 z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 ustawy - Prawo budowlane (tak wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r., FSK 2316/04, Monitor Podatkowy 2006, nr 6, s. 44). Przed tą datą pojęcie budynku należało wykładać w oparciu o art. 3 ust. 4 ustawy, natomiast budowlę należało rozumieć potoczne rozumienie tego pojęcia, posiłkując się znaczeniem wynikającym z ustawy Prawo budowlane (tak L. Etel, Podatek..., jw., s. 103; por. również wyrok NSA w Lublinie z dnia 25 kwietnia 1995 r., SA/Lu 1436/94, Monitor Podatkowy 1995 nr 9, s. 273). Do czasu wprowadzenia wskazanej wyżej zmiany pojęcia budynku opodatkowaniu z tego tytułu podlegały obiekty bez ścian, w tym nie tylko wiaty ale również nawet tarasy, gdzie zadaszenie wsparte było na słupach (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1993 r., III SA 602/92, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1996/1/25). Aby mówić o budynku umocowanie obiektu musiało być w ziemi (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 9 sierpnia 1994 r., SA/Po 3096/93, Monitor Podatkowy 1995, nr 3, s. 80). Uwzględniając wskazane uwagi nie może budzić wątpliwości fakt, iż twierdzenia jakoby obiekty skarżącego, posiadające filary umocowane w ziemi i zadaszenie a nie posiadające ścian stanowiły tylko budowle, są całkowicie nietrafne i błędne. Dlatego też organy podatkowe w sposób prawidłowy zakwalifikowały obiekty suszarni i pomieszczenia na piec na nieruchomości podatnika jako budynki w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd uznał za nietrafny zarzut, iż nakazem płatniczym z dnia [...].2002 r. Wójt Gminy K. orzekł w całości o obowiązku podatkowym B. B. wynikającym zarówno z podatku rolnego, leśnego jak i podatku od nieruchomości. Samo powołanie w nakazie płatniczym, jako podstawy jego wydania, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przesądza samo w sobie, iż takie zobowiązanie zostało nim objęte. Z samej treści nakazu płatniczego wynika, iż nie zostały w nim uwzględnione nieruchomości wskazane przez podatnika jako przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym decyzję organu podatkowego pierwszej instancji należy uznać za zawierającą rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości i prawnie skuteczną. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego jakoby działania organu podatkowego podjęte w tym zakresie skutkowały nieważnością z racji ponownego rozstrzygania w tej samej sprawie. O ile zasadnie podatnik podniósł, iż nakazem płatniczym powinno zostać objęta całość zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości, to należy wskazać, iż nie zastosowanie się do unormowań dotyczących zobowiązań łącznych prowadzi co prawda do naruszenia przepisów prawa ale nie ma znaczenia z punktu widzenia wpływu na wynik sprawy, gdyż nie zmienia zakresu zobowiązania pieniężnego. Stanowisko podatnika prowadziłoby do skrajnego formalizmu przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego, nie mającego dostatecznego umocowania normatywnego. Sąd uznał, iż działania organów podatkowych w przedmiocie określenia powierzchni budynków, stanowiącej podstawę opodatkowania, były w pełni prawidłowe. Niedopuszczenie przez skarżącego do dokonania zawnioskowanych przez niego dodatkowych oględzin i pomiarów, uniemożliwiło dokonanie ewentualnych korekt przez organy podatkowe. Takie działania świadczą o niekonsekwencji podatnika, który z jednej strony kwestionuje merytorycznie dokonywane pomiary i obliczenia po czym nie dopuszcza do sprawdzenia na nieruchomości ich prawidłowości uzasadniając to brakiem podstaw do prowadzenia postępowania podatkowego. Z powyższych względów zarzuty te nie mogły być uwzględnione. W tej mierze organy podatkowe w pełni zastosowały się do dyspozycji art. 122 ordynacji, starając się w możliwie jak najszerszym zakresie wykonać wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stosując się również do wniosków podatnika. Tym samym ustosunkowując się do wszystkich zarzutów wniesionych w skardze oraz po dokonaniu wnikliwej analizy całego postępowania podatkowego Sąd uznał, iż działania organów podatkowych w niniejszej sprawie były prawidłowe i nie naruszały przepisów prawa materialnego ani procedury. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł o jej oddaleniu.