I SA/Kr 270/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L.-W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia : 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...], 2. wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2010 r., nr [...], w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu ze sprzedaży nieruchomości w 2007 r. M. L.-W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2010 r., nr [...], w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 7 497 zł od przychodu ze sprzedaży nieruchomości w 2007 r. W piśmie z dnia 5 marca 2013 r., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2010 r. oraz decyzji z dnia 28 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podała w szczególności, że jest w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej, a komplet dokumentów przedstawiła w postępowaniu w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Wskazała, że jej sytuacja stała się dramatyczna po wszczęciu egzekucji przez Urząd Skarbowy, co doprowadziło do powstania kolejnych zatorów płatniczych, w sytuacji gdy jeszcze nie zostały uregulowane zaległe raty do banków za miesiące maj i czerwiec 2012 r. oraz gdy strona nie miała najemcy w lokalu przy ul. B.. Strona podała, że na zakup żywności przeznacza 100 zł miesięcznie. W sytuacji gdy nie ma środków na jedzenie i wykupienie leków ratujących życie, z powodu cukrzycy zapada w śpiączkę. W związku z tym skarżąca wniosła, o wstrzymanie wykonania wydanych decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy należy na wstępie wskazać, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 27 września 2012 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu ze sprzedaży nieruchomości w 2007 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji z dnia 16 marca 2010 r. wydanej w postępowaniu zwykłym. Sąd zaznacza, że co do zasady wstrzymaniu podlegają jedynie decyzje, których dotyczy skarga, choć jak wskazano powyżej, ustawodawca zezwala również na to, by wstrzymane zostały inne akty lub czynności, o ile mieszczą się one w granicach tej samej sprawy. W takim świetle wniosek skarżącej mógł odnosić się do wspomnianej decyzji z dnia 16 marca 2010 r. Trzeba jednak w tym miejscu podkreślić, że wstrzymanie aktów lub czynności, których skarga nie dotyczy bezpośrednio, lecz które jedynie mieszczą się granicach tej samej sprawy, powinno mieć charakter wyjątkowy. Sąd podkreśla, że z przyjętej linii orzecznictwa wynika, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie NSA z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1929/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie kwalifikują się do wykonania między innymi wszelkie akty administracyjne odmowne, w tym decyzja w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd zauważa w związku z tym, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r. ma charakter wyłącznie procesowy, nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie wymaga żadnej czynności strony. W tym zakresie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 28 grudnia 2012 r. należało uznać za bezzasadny. Mając to na uwadze, działając na zasadzie art. 61§3 i §5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r. o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 marca 2010 r., która jako nadająca się do wykonania objęta była zakresem art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w razie ziszczenia się co najmniej jednej z podstaw wskazanych przez ustawodawcę. Takimi podstawami jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy (które zakończyło się zwolnieniem skarżącej od kosztów sądowych i ustanowieniem pełnomocnika z urzędu), tj. konkretne wyliczenia i dowody, Sąd uznał, że prowadzenie egzekucji może doprowadzić do zachwiania podstaw egzystencji skarżącej, co wyczerpuje przesłanki z art. 61§3 p.p.s.a. Regularne dochody skarżącej z najmu lokali użytkowych oraz z otrzymywanej renty, stały się już bowiem przedmiotem częściowego zajęcia, co zdecydowanie utrudnia wnioskodawczyni codzienne funkcjonowanie. Ustalono bowiem, że skarżąca nie jest w stanie zakupić leków na receptę, zalega także ze spłatą licznych zobowiązań. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.