I SA/Kr 270/13

|Sygn. akt I SA/Kr 270/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r., sprawy ze skargi M. L. – W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, - skargę oddala - Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.11.2009 r. nr [...] określającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie 7.497,00 zł. uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości położonej w Skawinie . Od powyższej decyzji M. L.-W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 09.12.2010 r. sygn. akt I SA/Kr 927/10 skargę oddalił. Pismem z dnia 26 czerwca 2010 r. podatniczka złożyła wniosek o wznowienie postępowania powołując się na brak rozpoznania przez organy skarbowe okoliczności prowadzenia przez Nią działalności rolniczej, co Jej zdaniem, ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie. Wyjaśniła, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie wpisu do ewidencji z dn. 30.12.2005 r. prowadziła również "uprawę roślin przemysłowych i pozostałych upraw rolnych, gdzie indziej niesklasyfikowanych", a sprzedanie nieruchomości planowała wykorzystać w ramach prowadzonej działalności rolniczej. W tym celu dokonała podstawowych działań pod uprawę rolniczą, tj. m.in. wykarczowała krzewy, chwasty i zaorała grunt. Aspekt ten zdaniem Strony nie został wzięty pod uwagę przez organy skarbowe przy określaniu zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie a następnie decyzją z dnia 27 września 2012 r. odmówił uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z decyzja z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] . Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ I instancji, stwierdził, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 1-11 Ordynacji podatkowej, w szczególności wskazując, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Organ wskazał , że posiadał wiedzę o prowadzeniu przez Podatniczkę działalności rolniczej i fakt ten nie miał wpływu na podjęte merytoryczne rozstrzygnięcie. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie w całości. Podniosła, że domagała się wznowienia postępowania z ważnych przyczyn zdrowotnych, jak również z uwagi na fakt, że nie rozpoznano wszystkich okoliczności mających wpływ na wydane przez Organy podatkowe I i II instancji decyzje w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości. W Jej ocenie zbagatelizowano przedstawione wówczas dowody w postaci paragonów za zakup materiałów wykorzystanych do remontu budynku mieszkalnego oraz nie uwzględniono wydatków związanych z przyłączeniem do kanalizacji (co miało potwierdzenie w przedstawionych rachunkach za wodę i kanalizację z 2008 r.). Podatniczka zarzuciła także , że mimo prośby Urząd Skarbowy nie dokonał oględzin wykonanego systemu odwodnienia domu i rekultywacji terenu, natomiast nie była w stanie przedstawić rachunków za wykonane prace, gdyż nie wiedziała, że powinna je gromadzić. Dodała, że nie zostały uwzględnione również wydatki poczynione na prace remontowe wewnątrz budynku. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje uznając, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, Podatniczka wniosek o wznowienie postępowania - poza wskazaniem problemów zdrowotnych - uzasadniała w pierwszej kolejności okolicznością prowadzenia przez nią działalności rolniczej, mającej istotny wpływ na określone Jej decyzją ostateczną, zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. Niewątpliwie wniosek nie dotyczył przesłanek określonych w pkt. 1-4 i 6-11 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, natomiast - zdaniem Organu odwoławczego - pozwalał na zakwalifikowanie, celem zbadania przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych (nowych dowodów) należy rozumieć zarówno okoliczności (dowody) nowo odkryte, jak też po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Z kolei, okoliczności faktyczne (dowody) istotne dla sprawy to takie, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w fundamentalnych, zasadniczych kwestiach. Podkreślenia wymaga także fakt, że spełnienie przesłanki określonej w pkt. 5 w/w przepisu uzależnione jest od kumulatywnego, czyli łącznego zaistnienia jej elementów. Nawiązując do głównego zarzutu M.L.-W. dotyczącego braku rozpoznania przez organy skarbowe faktu prowadzenia działalności rolniczej, Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie jest to okoliczność nowa w niniejszej sprawie, ani taka, która nie była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną. O powyższym świadczy fakt, że argument ten Strona zgłosiła na etapie zwyczajnego postępowania odwoławczego, jednakże Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dn. 16.03.2010 r. stwierdził, że aspekt ten nie był związany z przedmiotem toczącego się postępowania. Należy zauważyć, że w/w decyzja była następnie przedmiotem oceny pod względem jej zgodności z prawem w toku sądowoadministracyjnej kontroli decyzji, której dokonują sądy administracyjne. Powoływana kwestia prowadzenia przez Podatniczkę działalności rolniczej została wyjaśniona przez Sąd, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dn. 09.12.2010r. sygn. I SA/Kr 927/10. To oznacza, że okoliczność wskazana we wniosku o wznowienie postępowania - mimo że istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej i w subiektywnym przeświadczeniu Podatniczki miała istotne znaczenie dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną - nie może uzyskać przymiotu okoliczności nowej i nieznanej organowi podatkowemu. Aby można było wznowić postępowanie musiałyby wyjść na jaw okoliczności nowe - a takich w sprawie nie było, ponieważ nie stanowiły okoliczności nowo odkrytej i były wcześniej zgłaszane przez Odwołującą się. Ponadto, okoliczność ta była znana organowi w dniu wydania decyzji. Powyższe prowadzi Dyrektora Izby Skarbowej do wniosku, że nie zostały spełnione elementy przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zatem nie jest możliwe uchylenie z tego względu decyzji ostatecznej. Z kolei, jeśli chodzi o podnoszone przez Stronę - tak we wniosku o wznowienie postępowania, jaki i odwołaniu - problemy zdrowotne, Organ uznał , że takie okoliczności mogą być podstawą do ubiegania się np. o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o której mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Wówczas stan zdrowia może być jedną z okoliczności, które uzasadniają ważny interes podatnika lub interes publiczny w przyznaniu mu takiej formy pomocy. Powoływanie się na problemy zdrowotne nie stanowi jednak przesłanki, która uzasadniałaby zastosowanie trybu nadzwyczajnego, w tym przypadku wznowienia postępowania. Poza tym, w złożonym odwołaniu Strona nie podtrzymuje zasadności swojego wniosku, który motywowała brakiem rozpoznania przez organy podatkowe okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy tj. prowadzenia przez Nią działalności rolniczej, lecz ponownie przytacza argumenty dotyczące meritum sprawy, w wyniku której określono Jej zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży nieruchomości. Swe racje dotyczące dowodów oferowanych w postaci paragonów za zakup materiałów wykorzystywanych do remontu budynku mieszkalnego, wydatków poniesionych na przyłączenie kanalizacji, oględzin wykonanego systemu odwodnienia domu, orzecznictwa sądowoadministracyjnego przytaczanego na poparcie swych twierdzeń, powoływała już uprzednio w postępowaniu zwyczajnym. Odnosząc się do powyższego, podkreślono, że postępowanie nadzwyczajne, jakim jest postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwyczajnego i nie może być wykorzystywane do ponownej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, do czego wydaje się zmierzać w niniejszej sprawie Podatniczka. Zdaniem Organu odwoławczego, Strona - wykorzystując postępowanie nadzwyczajne - zmierza do uzyskania ponownej oceny znanych wcześniej okoliczności i dowodów. Analogiczne uzasadnienie tyczy się załączonej kopii umowy o odprowadzanie ścieków. Przedmiotowy dokument był przedkładany przez Stronę do akt sprawy w postępowaniu zwyczajnym (k. 85-87), zatem nie ma przymiotu dowodu "nowego", istotnego dla sprawy, czy też nieznanego organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną. Jeśli chodzi, zaś o załączone do odwołania wydruki z elektronicznego systemu ksiąg wieczystych, dotyczące lokali niemieszkalnych położonych w K. przy ul. B. i ul. św. S., to potwierdzają stan prawny wynikający z zawartych przez Podatniczkę w dn. 30.01.2007 r. w formie aktów notarialnych umów, którymi nabyła w/w lokale (Rep [...] i Rep [...] -k. akt 6-13), lecz pozostają bez znaczenia w zakresie dyspozycji norm prawnych znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżąca domaga się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] i [...], zarzucając brak rozpoznania argumentów dotyczących zakupu nieruchomości lokalowych ul. B. i ul. św. S.. w K. Zdaniem Skarżącej w decyzji z dn. 1.12.2012 r. (nr [...]) nie przeanalizowano faktu nabycia lokali użytkowych, które przez adaptację stały się lokalami mieszkalnymi. Powołując się na przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jak również podając przykład przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, Skarżąca wywiodła, że skoro nabyła lokale użytkowe, znajdujące się w budynkach wielomieszkaniowych, to ma prawo do skorzystania z ulgi. W dalszej kolejności domaga się rozpoznania nowego, dotychczas nie ujawnionego argumentu tj. przymuszenia Jej do podjęcia decyzji o sprzedaży nieruchomości w S. w 2007 r. w związku z naliczeniem Skarżącej przez ZUS zaległych składek ubezpieczeniowych. Wyjaśniła, że pod rygorem dokonania egzekucji z nieruchomości w M., sprzedała nieruchomość w S., a za uzyskane z tej sprzedaży środki pieniężne mogła dopiero zapłacić zaległe składki do ZUS. Wnosi ponadto o przekazanie z urzędu do ponownego rozpoznania spraw z zakresu ubezpieczeń Społecznych, w których Sądy Okręgowy i Apelacyjny w K. wydały wyroki oraz o skorzystanie na podstawie art. 193 Konstytucji RP z możliwości skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Do skargi Strona załączyła m.in. korespondencję kierowaną do bądź otrzymywaną z ZUS, Urzędu Skarbowego, Sanepidu, odwołania od decyzji ZUS wraz z wyrokami Sądów Okręgowego i Apelacyjnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz dwukrotnie kierowane do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W art. 128 Ordynacji podatkowej sformułowano jedną z podstawowych zasad prawa podatkowego – zasadę trwałości ostatecznych decyzji (postanowień). Zgodnie z tą zasadą rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji (postanowień), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa (postanowienie) jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania (zażalenia), bądź decyzję (postanowienie) tę wydał organ wyższej instancji w toku postępowania odwoławczego. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. W doktrynie prawa podkreśla się również, że wprowadzono pojęcie "decyzji ostatecznej" do ustawodawstwa w celu "zapewnienia niezbędnej stabilizacji porządku prawnego". Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 Ordynacji podatkowej .). Z powyższego założenia ogólnego, odnoszącego się do rodzaju decyzji poddanej sądowej kontroli legalności oraz z treści art. 128 Ordynacji podatkowej wynika, iż tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji (postanowienia) lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji (postanowienia) ostatecznej . Wznowienie postępowania jest właśnie taką instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie może prowadzić do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym, gdyż naruszałoby to ww. zasadę trwałości decyzji ostatecznej. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowieniowym organ może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było wadą kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Dlatego też niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej." (wyrok NSA, I FSK 1848/08, LEX nr 558849). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. gdzie podkreślił , że granice sprawy zakreśla wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala – wyłącznie – czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Pamiętać jednak należy, że przesłanki te mają charakter kwalifikowany, zaś ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek wiąże się z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji .( wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1190/09). W niniejszej sprawie okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącą nie wypełniają katalogu przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej , albowiem bądź były przedmiotem analiz w postępowaniu wymiarowym bądź nie kwalifikują się jako przesłanki wznowieniowe. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przesłanką wznowienia postępowania jest m.in. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował - nie były mu ujawnione. Tymczasem powoływane okoliczności : prowadzenie przez skarżąca działalności rolniczej oraz nabycie lokali użytkowych, które przez adaptację stały się lokalami mieszkalnymi, nie tylko były znane organom podatkowym na etapie prowadzonego postępowania podatkowego ale były również przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzjach wymiarowych. Kwestia prowadzenia przez skarżąca działalności rolniczej (sygnalizowana w odwołaniu od decyzji nr [...] ) była przedmiotem rozważań przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji [...] , który uznał , że nie ma ona wpływu na podjęcie rozstrzygnięcia . Również kwestia zakupu lokali użytkowych była rozważana na tym etapie postępowania zwyczajnego. Okoliczności te były przedmiotem sporu przed tut. Sądem , który wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt. I SA/Kr 927/10 skargę oddalił. Jednocześnie Sąd wypowiedział się w kwestii spornych lokali uznając , że skarżąca , nie wykazała nabycia lokali mieszkalnych lub lokali, zaadaptowanych na lokale mieszkalne a jedynie nabycie dwóch lokali użytkowych, które nadal wykorzystywane są w tym charakterze. Podnoszone okoliczności nie są zatem nowe , a stanowią powtórną polemikę Skarżącej z argumentami zapadłego w postępowaniu zwyczajnym rozstrzygnięcia i próbą uzyskania ponownej oceny prawnej w oparciu o ten sam materiał dowodowy i okoliczności faktyczne sprawy. Podnoszona natomiast nowa okoliczność , która nie była znana organowi w dniu wydania decyzji tj. okoliczność przymuszenia skarżącej przez ZUS do podjęcia decyzji o sprzedaży nieruchomości w 2007 r. również nie wypełnia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej . O zaistnieniu podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kwestia przymuszenia strony do sprzedaży nieruchomości związana jest z jej motywami dotyczącymi sprzedaży nieruchomości , które nie mają wpływu na wynika sprawy. Możliwość skorzystania z ulgi podatkowej , o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt. 32 lit. a ustawy dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. z 2000 r. nr 14 poz. 76 ze zm./, jest uzależniona bowiem od spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek . Przepis ten stanowił , że wolne od podatku dochodowego są przychody z tytułu sprzedaży m. in. nieruchomości, w części wydatkowanej na nabycie w kraju, nie później niż w okresie dwóch lat od dnia sprzedaży, budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, gruntu albo prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub nabycie wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowej: prawa do jednorodzinnego domu mieszkalnego, prawa do lokalu mieszkalnego w małym domu mieszkalnym oraz na budowę, rozbudowę albo remont lub modernizację własnego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Pod literą e przepisu wskazano, iż wolne od podatku dochodowego są przychody w części wydatkowanej nie później niż w okresie 2 lat od dnia sprzedaży, na spłatę kredytu lub pożyczki zaciągniętych na cele, o których mowa pod literą a. Motywy , które były podstawą sprzedaży nieruchomości , stanowiącej źródło przychodu nie mają znaczenia dla powstania zobowiązania podatkowego jak i możliwości skorzystania z ulgi podatkowej . Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o przekazanie z urzędu do ponownego rozpoznania spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których Sądy Okręgowy i Apelacyjny wydały wyroki zauważyć należy , że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania w kwestiach, które podlegają orzecznictwu sądów powszechnych . Zgodnie z art. 1 § 1 sądy administracyjne (NSA i wojewódzkie sądy administracyjne) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Brak jest również podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 193 Konstytucji każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd administracyjny - rozpoznając sprawę - tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego ,od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę takich wątpliwości nie miał, wobec czego nie widział podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w analizowanej kwestii. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).