I SA/Kr 272/15

Sygnatura akt l SA/Kr 272/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2015 r. l SA/Kr 272/15 poprzez wpisanie w czwartym wersie od dołu słów: "na decyzję" w miejsce "na postanowienie". l SA/Kr 272/15 Uzasadnienie Zgodnie z treścią art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012, poz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd omyłko wskazał, że skargę wniesiono na postanowienie, podczas gdy zaskarżono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Powyższe znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Tym samym, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.