I SA/Kr 278/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi F.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - F.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 stycznia 2017 r. w przedmiocie uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. W skardze zawarty został wniosek o "wstrzymanie i odstąpienie od wszczętego postępowania egzekucyjnego". Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1534/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd wskazuje w związku z tym, że wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej (podobnie jak organ I instancji) dokonał jedynie oceny zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W drodze zaskarżonego postanowienia nie zostały nałożone na skarżącego żadne obowiązki. Postanowienie to nie nosi zatem znamion wykonalności, nie ma więc możliwości wstrzymania jego wykonania. W konsekwencji, wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia nie może być uwzględniony. Mając na uwadze ww. okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.