I SA/Kr 281/97

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie wymiaru należności celnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zwrócić przede wszystkim trzeba uwagę na zasadę trwałości decyzji ostatecznych /art. 16 par. 1 Kpa/ i wynikającego z niej nakazu traktowania wzruszania tych decyzji jako odstępstwa od zasady. Przeto przesłanki wznowienia postępowania i wzruszenia na ich podstawie decyzji muszą być interpretowane ściśle. Zdaniem Sądu organy celne nie uwzględniły w tej sprawie wszystkich okoliczności. Potraktowały bowiem przesłanki wznowienia postępowania rozszerzająco. Ze znajdujących się w aktach sprawy dowodów odprawy celnej wynika, że odprawy poszczególnych części samochodowych dokonał ten sam funkcjonariusz celny w tym samym miejscu i w tym samym dniu. Zgłoszenia celne wystawiane były na osoby noszące to samo nazwisko i ten sam adres zamieszkania. Trafnie więc zarzucają skarżący, że organowi celnemu znane były wszystkie istotne okoliczności, stanowiące podstawę do wydania decyzji o wymierzeniu należności celnych. Nie zmienia tego stanu rzeczy odrębne zgłoszenie karoserii i silnika skoro były one razem przedstawione w Urzędzie Celnym do odprawy celnej. Konsekwencją posiadania w dacie wydania decyzji wszystkich istotnych informacji o sprowadzonym towarze jest brak przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, a co za tym idzie brak podstaw do wzruszenia z tego powodu ostatecznej decyzji o wymiarze należności celnych. Z powyższego wynika, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem. Wobec stwierdzenia, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 wyżej wymienionej ustawy.