I SA/Kr 29/15

|Sygn. akt I SA/Kr 29/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi M.Ł., na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 7 listopada 2014 r. Nr [...], w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 7 listopada 2014 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, powołując się na art. 138 § 1 pkt 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C.z dnia 13 października 2013 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. M. Ł. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego obejmujących jednolitą płatność obszarową (JPO) na rok 2013. Następnie w dniach 18 lipca 2013 r. oraz 3 grudnia 2013r. skarżąca złożyła korekty do wniosku. Decyzją nr[...] z dnia 25 lutego 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C.przyznał skarżącej JPO na rok 2013 r. w kwocie 1.602,48 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania JPO w części dotyczącej dwóch działek rolnych. Przyczyną ww. rozstrzygnięcia było ustalenie, że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo przez stronę jest mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do JPO. Powierzchnia zatwierdzona (tj. faktycznie użytkowana rolniczo przez stronę, uprawniająca do ww. płatności) wyniosła według organu l instancji w przypadku płatności JPO 2,45 ha. Zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności dotyczyło następujących działek rolnych: B (deklarowana pow. 0,27 ha, położona na działkach ewid. 763/1, 763/2, 764/1, 774/1, 774/2, 774/3, zatwierdzona pow. 0,23 ha), C (deklarowana pow. 0,67 ha, położona na działce ewid. nr 652/7, zatwierdzona pow. 0,66 ha), D (deklarowana pow. 0,15 ha, położona na działkach ewid. nr 734/1, 734/2, zatwierdzona pow. 0,05 ha), G (deklarowana pow. 0,18 ha, położona na działce ewid. nr 458/3, zatwierdzona pow. 0,14 ha), BA (deklarowana pow. 0,19 ha, położona na działkach ewid. nr 775/1, 775/2, 776/1, 776/2, 777, 795/3, 11151, 11027, 772/1, 795/58, 770/1, zatwierdzona pow. 0,17 ha). W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej ww. działek rolnych, wskazano różnicę, pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną, a zatwierdzoną, wynoszącą 0,26 ha, co spowodowało, iż całkowita powierzchnia deklarowanych działek wyniosła 2,45 ha Zawyżenie powierzchni wynosiło zatem 10,6122% powierzchni zatwierdzonej i skutkowało pomniejszeniem podstawy przyznania płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy (2 x 0,26 ha). Na skutek odwołania skarżącej, decyzją nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji polecając, by organ ten wyjaśnił przyczyny rozbieżności między powierzchniami gruntów zgłoszonymi przez skarżącą do płatności a zatwierdzonymi przez organ jako faktycznie użytkowane rolniczo oraz uzupełnił postępowanie dowodowe. Decyzją z dnia 13 października 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał skarżącej JPO na rok 2013 r. w kwocie 1.602,48 zł oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania JPO w części dotyczącej działki rolnej Ł (pow. działki: 0,04 ha) i działki rolnej BA (pow. działki: 0,03 ha). Organ podał, że zmniejszono działkę (B) 774/2 do pow. 0,03 ha, oraz działkę 774/1 do pow. 0,03ha ze względu na widoczne na załączniku graficznym zadrzewienia i zakrzaczenia (data wykonania zdjęcia w oparciu, o które wykonano załącznik graficzny: 30 kwietnia 2012 r.). Następnie organ podał, że zmniejszono działkę (BA) nr 777 do pow. 0,01 ha; działkę 776/2 do pow. 0,01 ha; działkę 772/1 do pow.0,01 ha oraz działkę 11027 do pow. 0,01 ha do największej spójnej obszaru ze względu na widoczne na załączniku graficznym zabudowanie oraz zadrzewienia i zakrzaczenia powodujące niespójność działki ewid. 11027 (data wykonania zdjęcia w oparciu, o które wykonano załącznik graficzny: 30 kwietnia 2012 r.). Organ wyjaśnił, że zmniejszanie powierzchni uprawnionej do otrzymania płatności potwierdziła również kontrola na miejscu przeprowadzona w dniach 10 - 25 marca 2013 r. (kontrola dotyczyła działek zadeklarowanych w roku 2012, ale ze względu na wykonanie jej w roku 2013 może być przydatna przy ustalaniu powierzchni uprawnionej w roku 2013). Działki rolne B i BA zostały zmierzone łącznie. Zdjęcia wykonane podczas kontroli na miejscu oraz szkice graficzne wykonane przez kontrolerów na przedmiotowych działkach potwierdzają występowanie terenów nieuprawnionych, tj. zabudowań i zadrzewień. W związku z powyższym zastosowano kody wykluczające DR13+ i DR52. Ze względu na różnicę pomiędzy deklaracją działek we wniosku z roku 2012, a z roku 2013 powierzchnie stwierdzone różnią się. W dalszej kolejności organ podał, że zmniejszono działkę (C) 652/7 do pow. 0,66 ha ze względu na widoczne na załączniku graficznym tereny wyłączone (ciek wodny oraz tereny zalewowe) przy północnej granicy działki (data wykonania zdjęcia w oparciu, o które wykonano załącznik graficzny: 30 kwietnia 2012 r.). Następnie organ pierwszej instancji wskazał, że zmniejszono działkę (D) 734/1 do pow. 0,03 ha oraz działkę 734/2 do pow. 0,02 ha ze względu na widoczne na załączniku graficznym zadrzewienia i zakrzaczenia (data wykonania zdjęcia w oparciu, o które wykonano załącznik graficzny: 30 kwietnia 2012 r.). W ocenie organu, działka w całości została wykluczona z płatności, ponieważ po zastosowaniu powierzchni udowodnionej do pow. PEG nie spełnia definicji działki rolnej ("zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha"). Nie spełnienie przez działkę D definicji działki rolnej potwierdziła również kontrola na miejscu przeprowadzona w dniach 10 - 25 marca 2013 r. Powierzchnia stwierdzona wówczas wyniosła 0,09 ha i jak wnika z uwag kontrolerów beneficjent użytkuje działkę rolną nie znając dokładnie granic ewidencyjnych swojej własności. W pomiarze uwzględniono część działki, która jest użytkowana pod koronami drzew. W związku z powyższym zastosowano kod wykluczający DR4. Z kolei podano, że zmniejszono działkę (G) 458/3 do pow. 0,14 ha ze względu na widoczny na załączniku graficznym las graniczący z działką od strony północno- zachodniej (data wykonania zdjęcia w oparciu, o które wykonano załącznik graficzny: 30 kwietnia 2012 r.). Powyższą powierzchnię PEG potwierdziła również kontrola na miejscu przeprowadzona w dniach 10 – 25 marca 2013 r. Powierzchnia stwierdzona wówczas wyniosła 0,14 ha i jak wnika ze zdjęć działka graniczy z lasem. W związku z powyższym zastosowano kody wykluczające DR13+ i DR52. Wreszcie organ skonstatował, że zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Mając na uwadze powyższe jednolita płatność obszarowa została przyznana do powierzchni stwierdzonej. Skoro zaś stawka jednolitej płatności obszarowej do l ha uprawy w 2013 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r, (Dz. U. z 2013 r., póz. 1334) i wynosi 830,30 zł, to początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej wynosi 2.034,24 zł. Kwota ta została jednak pomniejszona ze względu na stwierdzone różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 10,6122%. Zgodnie zaś z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W związku z powyższym początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej została pomniejszona o kwotę w wysokości 431,76 zł, czyli kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: – art. 9a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez dokonanie obliczenia powierzchni dla: o działki rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 literą "D", w skład której wchodzą działki ewidencyjne o numerach 734/1 oraz 734/2, o działki rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności za rok 2013 literą "G", w skład której wchodzi działka ewidencyjna 458/3, o działki rolnej oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności za rok 2013 literą "B" w skład której wchodzi działka 774/1, wyłącznie na ortofotomapach cyfrowych z pominięciem dokumentów z dokonanych "kontroli na miejscu" przedmiotowych działek we wcześniejszych latach oraz danych z ewidencji gruntów; – art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który znajduje się w posiadaniu organu; – art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób nie budzący zaufanie do organu; – art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie wysokości przyznanej płatności w systemie wsparcia bezpośredniego. Organ nie czuwał nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu nie udzielił jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dotyczących gruntów, na jakie może zostać przyznana płatność, a w szczególności nie zwrócił uwagi na okoliczność, że strona wnioskująca o przyznanie płatności na grunty rolne, o których mowa w art. 12 ust. 3 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 ma wskazać ten obszar gruntu, który obejmuje grunty orne, trwałe użytki zielone itp., a nie obszar całkowitej powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych, – art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i brak uzasadnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy powodów wykluczenia działki rolnej "D", które spowodowały zmniejszenie przyznanej pomocy finansowej. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał m.in., że w przypadku działki rolnej B z pow. zadeklarowanej ujęto 0,04 ha, co oznaczało uznanie za obszar uprawniony 0,23 ha. W przypadku obu zakwestionowanych działek ewid. teren wykluczony znajdował się w ich centrum. Teren ten obejmował zakrzaczenia i zadrzewienia. Uwidoczniono je m.in. na zdjęciach nr 40, 41, 39 i 36, wykonanych podczas kontroli przeprowadzonej na tym obszarze w dniu 10 marca 2013 r. w ramach sprawy dot. płatności dla strony za rok 2012. Ta kontrola polegała na ustaleniu wielkości obszaru uprawnionego do płatności w oparciu o pomiary GPS (protokół z tej kontroli został stronie przekazany pismem z 10 kwietnia 2014 r. dot. tej działki fot nr 35 i 40 wykonano wówczas od północy wzdłuż wschodniej i zachodniej granicy obszaru wykluczonego m.in. na działce 774/2. Zdjęcie nr 39 wykonano wzdłuż północnej granicy tego obszary, a zdjęcie nr 41 od jego wschodniej granicy ku centrum działki nr 774/2 i 774/1. Na zdjęciach tych widać okazałe zadrzewiania i zakrzaczenia. Są one dobrze widoczne także na zdjęciach lotniczych posiadanych przez organ, a pochodzących z lat 2009 i 2012 (te zdjęcia zostały implementowane w systemie elektronicznym ARiMR) oraz na zdjęciach lotniczych z dn. 2008 i 2014 r. (Google Earth). Odnośnie działki rolnej BA stwierdzono niewielkie (po 0,01 ha) zaważenia na tworzących tę działkę rolną działkach ewid. nr 777 (zadekl. 0,02 ha, stwierdzone 0,01 ha}, 776/2 (zadekl. 0,02 ha, stwierdzone. 0,01 ha). Pozostałe działki ewid. tworzące działkę rolną BA oceniono jako prawidłowo zadeklarowane. Działka nr 777 to obszar, którego część zajmują zabudowania – fragment budynku. Obszar 0,01 ha to areał, który pozostaje po odliczeniu tych zabudowań. Zabudowania te są widoczne zarówno na w/w zdjęciach lotniczych jak i na fot. wykonanych podczas kontroli z początku 2013 r. (zdj. nr 30, 32-34). W przypadku działki ewid. Nr 776/2 teren wykluczony objął sam północny jej kraniec. Wykluczenia miało tu związek z tym, że teren ten był zakrzaczony (fot. nr 47 z kontroli z początku 2013 r.). Działka 772/1 to z kolei niewielki podłużny obszar na południu od ww. zabudowań – w 2012 r. nie był deklarowany do płatności, dlatego też nie został objęty ww. kontrolą terenową. Zdjęcie lotnicze z 2012 r. i oparte na nim wyliczenie pow. PEG wskazują, że pow. nieuprawniona do płatności znajdowała się w centralnej części działki 772/1 na południe od zabudowań znajdujących się m.in. na działce nr 776/1. W przypadku działki rolnej BA na ustalenie jej pow. uprawnionej do wsparcia za 2013 r. wpływ miało także pismo organu l instancji wystosowane do strony dnia 28.11.2013 r., w którym poinformowano o aktualizacji powierzchni PEG (uprawnionej) z 0.02 ha do poziomu 0,01 ha (dz. 772/1) i z 0,03 ha do 0,01 ha (dz. 11027). W odpowiedzi w dniu 3.12.2013 r. strona skorygowała swoją deklarację do poziomu wskazanego w ww. piśmie organu. Efektem tego było umorzenie postępowania zawarte w zaskarżonej decyzji w zakresie, który obejmowała ww. korekta, tj. co do pow. 0,01 ha w przypadku działki 772/1 i 0,02 przy działce 110127. Konsekwencją tego umorzenia było traktowanie w/w powierzchni (0,01 l 0,02 ha) jako w ogóle niezadeklarowanych przez stronę. Tym samym w ramach działki rolnej BA za zadeklarowaną uznano powierzchnię 0,19 ha, a za uprawnioną (po uwzględnieniu sytuacji na działkach 777 i 776/2) – 0,17 ha. W przypadku działki rolnej C (ewid. nr 652/7) powierzchnię wykluczoną stanowiły zakrzaczenia i zadrzewienia istniejące w północnym krańcu tej działki. W związku z tym pow. uprawniona wyniosła za 2013 r. 0,66 ha (deklarowano 0,67 ha). Są one widoczne zarówno na w/w zdjęciach lotniczych z 2009 i 2012 r. oraz 2014 r. a także na fot. nr 16 z konsoli z marca 2013 r. (za 2012 r. pow. zmierzona wyniosła 0,64 ha – po uwzględnieniu tolerancji pomiaru ustalono ją na poziomie 0,67 ha. W ramach kontroli z jesieni 2011 r. ten obszar uwidoczniono na fot. nr 21 i 22 – za 2011 r. zadeklarowano tu 0,67 ha, a stwierdzono 0,64 ha. Tereny wykluczone na działce rolnej G (ewid. nr 458/3) obejmowały zadrzewienia i zakrzaczenia istniejące przy zachodniej i wydłuż północnej granicy tej działki. Po ich ujęciu pow. uprawniona do wsparcia za 2013 r. została ustalona na poziomie 0,14 ha (zadeklarowano 0,18 ha). Widać je na ww. zdjęciach lotniczych z systemu elektronicznego ARiMR oraz na fot. nr 19-21 z kontroli z marca 2013 r. (za 2012 r. zadeklarowano. 0,18 ha, stwierdzono 0,14 ha) i na zdj. nr 26-27 wykonanych podczas; kontroli terenowej :z 05-10-2011 r. (wówczas za 2011 r. zadeklarowano 0,18 ha a stwierdzono 0,13 ha). Działka rolna D, zgodnie z wnioskiem była tworzona przez wąskie i podłużne działki ewid. nr 734/1 i 634/2 o przebiegu równoleżnikowym. W wyniku kontroli z marca 2013 r. łączy obszar tej działki rolnej ustalono na poziomie mniejszym niż 0,1 ha, co spowodowało jaj wykluczenie z płatności za rok 2012. Za rok 2013 sytuacja jest analogiczna. Organy ARiMR nie stwierdziły aby ten teren odznaczał się przynajmniej 0,10 ha łącznej zwartej powierzchni. Powierzchnia uprawniona do wsparcia w ramach działek ewid. tworzących w/w działkę rolną została za 2013 r. ustalona na poziomie 0,05 ha. Na szkicu dot. tej działki znalazła się także wzmianka o tym, że najprawdopodobniej strona użytkuje ten teren nie orientując się dokładnie, jak przebiegają granice ww. dwóch działek ewidencyjnych. Drzewa i zakrzaczenia rosnące wzdłuż południowej granicy w/w działek wpływają na zmniejszenie pow. faktycznie uprawnionej do wsparcia w ich ramach. Łączna pow. uprawniona w ramach dziatek ewid. nr 734/1 634/2 była kontrolowana także podczas inspekcji z 2011 r. i wówczas ustalono ją na poziomie 0,06 ha. W kontroli wykonanej w 2009 i w 2010 r. w/w obszar nie był w ogóle analizowany. Odnosząc się wprost do odwołania organ stwierdził, że to nie samo nałożenia na dany teren określonego kodu (DR4) skutkuje np. wykluczeniem danego obszaru z płatności. Opisanie w taki sposób działki jest charakterystyczne dla protokołów z kontroli terenowych ale nawet taki opis jest tylko jednym z elementów danej sprawy, ocenianym tak jak inne przez organ. W sprawie niniejszej posiłkowano się protokołami gdzie taki kod zastosowano (zwłaszcza tym z wiosny 2013 r.), natomiast ponieważ te protokoły nie dotyczyły bezpośrednio sprawy za rok 2013, sytuacji na działce rolnej D nie opisywano w zaskarżonej decyzji tylko kodem DR4 (choć kod taki jednak w treści uzasadnienia decyzji l instancji się pojawił). Wprost natomiast wskazano w niej, że po pomiarze pow. uprawnionej okazała się ona zbyt mała (nie była przynajmniej równia 0,10 ha ponieważ wyniosła 0,03 ha dla dz. 734/1 i 0,02 ha dla dz. 734/2), aby stanowiłała działkę rolną - zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 86 ze zm.). Organ wskazał, że zastosowane w niniejszej sprawie szacunki dot. pow. uprawnionej do płatności oceniono jako prawidłowe. Według organu odwoławczego, obszar wykluczony z płatności nie kwalifikuje się do płatności, ponieważ nie był za rok istotny w niniejszej sprawie faktycznie użytkowany rolniczo, tj. m.in. "utrzymywany zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności" (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach. Organ przypomniał, że zgodnie z wyrokiem TS UE w sprawie C-61/09, do płatności kwalifikuje się grunt: będący częścią gospodarstwa rolnego osoby starającej się o płatności (wykorzystywany do działalności rolniczej przez tę osobę, w jej imieniu i na jej użytek), przynajmniej utrzymywany w dobrej kulturze rolnej (cel rolniczy nie musi być jedynym do którego taki grunt jest wykorzystywany). Stan zakwestionowanych obszarów uniemożliwiał (według organu odwoławczego) prowadzenie jakiejkolwiek rzeczywistej działalności rolniczej uprawniającej do uzyskania wsparcia, którego dotyczy przedmiotowa decyzja. Nie sposób bowiem przekonująco stwierdzić, że strona faktycznie prowadziła działalność rolniczą na terenie zadrzewionym i zakrzaczonym – na tyle gęsto, że uznanie tego terenu za uprawniony do płatności ewidentnie naruszałoby także § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., Nr 39, poz. 211 ze zm.). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, za grunt utrzymywany zgodnie z normami uznaje się grunty orne na których jest prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie albo łąki i pastwiska, których okrywa roślinne jest koszona i usuwana co najmniej raz roku, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. § 4 w/w rozporządzenia wprost stanowi z kolei, że grunty rolne, o których mowa w § 1 nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkiem takich, które nią podlegają wycięciu zgodnie przepisami o ochronie przyrody, mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, nie wpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, pojedynczych (o ile ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar), będących plantacjami wierzby wykorzystywanej do wyplatania bądź plantacjami zagajników o krótkiej rotacji (na cele energetyczna). Według organu, wątpliwej części działki nie dotyczy żaden z tych wyjątków. Organom ARiMR nic jak dotąd nie było wiadomo i nie jest wiadomo odnośnie podlegania w/w obszaru przepisom ochrony przyrody (strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów mogących to potwierdzać dot. np. gniazd lęgowych związanych z opisywaną przez stronę roślinnością lub oczkiem wodnym). Ewidentnie nie jest to żadna plantacja wierzby ani zagajnika o krótkiej rotacji - nic o tym nie wspomina także strona. Wątpliwym jest także szczególne znacznie ww. zakrzaczeń i zadrzewień dla stosunków wodnych – nic w tej mierze nie sygnalizowała także strona. Kwestionowany teren nie jest porośnięty pojedynczymi krzewami/drzewami – to zwarty obszar gęsto rosnących min. kilkuletnich zadrzewień. l ten zwarty obszar skutecznie zmniejsza powierzchnię, która może być użytkowana rolniczo w ramach w/w działki ewid. - nie sposób więc twierdzić, że pozostaje bez wpływu na prowadzoną na obszarze tej działki produkcję roślinną. Organ zauważył również, że w odwołaniu podniesiono, że organ l instancji nie sprawdził aktualnej sytuacji na działkach strony. Materiały sprawy nie wskazują jednak aby wystąpiły tu zaniedbania. Ustalenia c r. t pow. uprawnionych uwzględniają aktualne pomiary pow. PEG oraz wyniki kontroli z wiosny 2013, która negatywnie zweryfikowała deklarację strony. W decyzji wskazano, że odnośnie działki rolnej D zastosowano za 2013 r. aktualne pomiary PEG, które mogą się różnić od wyników kontroli terenowej. Poza tym w niniejszej sprawie i w przypadku działki rolnej D nawet w/w różnice nie mają znaczenia. Oba ustalenia wskazują, że teren tej działki jest zbyt mały aby możliwe było uznanie jej za działko rolną - teren, który mógłby być uznany za uprawniony do wsparcia w jej ramach jest bowiem w obu przypadkach mniejszy niż 0,1 ha. Z kolei w przypadku działki rolnej G podstawą szacunków organów ARiMR były wyniki kontroli terenowej i analiza zdjęć lotniczych. Strona w toku całej sprawy nie przedstawiła materiałów podważających te ustalenia. Zaznaczono, że organy mają obowiązek weryfikować własne szacunki dot. pow. uprawnionej do wsparcia w ramach danej działki ewidencyjnej. Znajduje to uzasadnienie także w naturalnej minimum corocznej zmienności użytkowania rolniczego. Następnie organ wskazał, że zastrzeżenia strony dot. braku zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu również oceniono jako niezasadne. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie w/w płatności są obowiązane samodzielnie przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności tej sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ponadto organ wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 4 tylko na żądanie strony należy zapewnić jej czynny udział w postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r., skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego: a. art. 3 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez rozpatrzenie sprawy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w oparciu o niepełny materiał dowodowy, b. art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nieudzielenie przez organ skarżącej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nieumożliwienie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a w szczególności poprzez niepouczenie skarżącej o możliwości żądania od organu złożenia wyjaśnień i pouczeń. 2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób nie budzący zaufania do organu. b. art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące poinformowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają wpływ na ustalenie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2013; organ nie czuwał nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu nie udzielił jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dotyczących sposobu obliczania powierzchni gruntów, względem których może być przyznana pomoc finansowa, a w szczególności na jakiej podstawie organ zmniejsza zadeklarowaną przez skarżącą powierzchnię posiadanych gruntów c. art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i brak uzasadnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy powodów wykluczenia działki rolnej "D", które spowodowały zmniejszenie przyznanej pomocy finansowej oraz zmniejszenia powierzchni działek oznaczonych we decyzji jako "B" i "G". W uzasadnieniu skargi wskazała, że jej zdaniem działki rolne oznaczone we wniosku literami "B", "D" i "G" zajmują w większej części, niż to ustalono w przedmiotowej decyzji, obszar trwałych użytków zielonych. Najwięcej zastrzeżeń skarżąca wskazała odnośnie błędnego ustalenia powierzchni działki oznaczonej literą "D" podnosząc, że organy administracyjne w ogóle nie wyjaśniły, dlaczego w wydanych decyzjach przyjmują, że działka ta ma powierzchnię 0,05 ha, skoro z posiadanego przez organ materiału dowodowego wynika, że łączna powierzchnia tej działki jest zdecydowanie większa. Skarżąca wskazała przy tym, że zna doskonale granice swoich działek, lecz nie została poinformowana o terminie kontroli i na skutek tego uchybienia nie brała w niej udziału, przez co nie mogła skutecznie obronić się przed w/w ustaleniami. Ponadto z decyzji nie wynika, jaka część działki jest porośnięta według organu przez drzewa i krzaki. Wbrew twierdzeniom organów działka ta na całej powierzchni jest trwałym użytkiem zielonym, z którego skarżąca korzysta. Również w odniesieniu do działki "B", obszar trwałych użytków zielonych jest większy niż wskazano w zaskarżonej decyzji. Podobnie sytuacja przedstawia się odnośnie działki "G". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W badanej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego albowiem przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd dopatrzył się powyższego naruszenia w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz uzasadnienia decyzji obu instancji. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła ustaleń faktycznych, co w przeważającej mierze sprowadzało się do kwestii prawidłowego ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności. Na wstępie zaznaczyć należy, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej jak i płatności rolnośrodowiskowej organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przypadku obydwu cytowanych ustaw nie ma zastosowania przepis art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że materiał dowodowy, w oparciu o który ma nastąpić rozstrzygnięcie sprawy odnośnie płatności musi być kompletny, a rozstrzygniecie sprawy musi poprzedzać "wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego", co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, ponieważ do decyzji tych stosuje się art. 107 § 3 K.p.a. Nadto w postępowaniu tym stosuje się zasady ogólne postępowania administracyjnego, wynikające z art. 6 do art. 16 K.p.a., przy czym niektóre z nich z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z treści przytoczonego art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Modyfikacje te dotyczą zasady ogólnej k.p.a. obowiązku informacyjnego organu statuowanej w art. 9 k.p.a. oraz zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu wyrażonej w art. 10 k.p.a. Zasady te nie zostały przy tym całkowicie wyłączone, lecz mogą znaleźć zastosowanie na skutek żądania strony postępowania. W postępowaniach tych stosuje się natomiast bezpośrednio pozostałe zasady k.p.a., takie jak: zasada praworządności, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu strony, zasada pisemności, zasada przekonywania, zasada oddziaływania w toku postępowania świadomości i kultury prawnej obywateli, zasada dwuinstancyjności postępowania, zasada trwałości decyzji ostatecznych, czy zasada prawa skargi na decyzje administracyjne do sądu administracyjnego. Zatem wprowadzone w ww. przepisach modyfikacje nie zwalniają zupełnie organu z obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego jak również przedstawiania dowodów, z których wywodzone są określone skutki prawne. W pierwszej kolejności Sąd dopatrzył się naruszenia ww. zasad postępowania przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie i sposobie dokonania ustaleń odnośnie ustalenia powierzchni wnioskowanych działek uprawniających do przyznania płatności. W ocenie Sądu organ nie zgromadził materiału dowodowego, który jednoznacznie potwierdzałby zasadność i zakres stwierdzonych zadrzewień i zakrzewień, a w uzasadnieniach decyzji obu instancji nie zawarto przekonywującej argumentacji, która wskazywałaby na prawidłowość rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zebrana w sprawie dokumentacja zdjęciowa, w żaden sposób nie potwierdza zasadności, a zwłaszcza rozmiaru zmniejszenia powierzchni działek względem powierzchni zadeklarowanej do płatności przez skarżącą. W istocie na załączonych zdjęciach widać różnego rodzaju zakrzaczenia i niedoskonałości w zakresie prawidłowej kultury rolnej nie mniej jednak nie wynika z nich obszar podlegający wykluczeniu. Organy administracyjne w uzasadnieniach swoich decyzji w żadnym miejscu nie wskazały sposobu w jaki obliczono wielkość obszaru wykluczonego z powierzchni uprawniającej do płatności. Nie wynika to również z załączonych do akt sprawy protokołów kontroli na miejscu. W istocie decyzje zawierają arbitralne stwierdzenia dotyczące powierzchni wykluczonych bez możliwości weryfikacji sposobu rozumowania organu. Tymczasem organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji powinien podać sposób wyliczenia powierzchni wyłączonej. Z protokołów kontroli na miejscu również nie wynika, poza danymi liczbowymi, w jaki sposób organ wykluczył z płatności pewne obszary. Przy takim uzasadnieniu decyzji, Sąd nie jest władny stwierdzić, czy działanie organów administracyjnych było prawidłowe. Jak wynika z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyniki tego procesu myślowego organu powinny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji, stosownie do postanowień art. 107 § 3 k.p.a. Organ dysponując zatem dowodami zgromadzonymi w sprawie, powinien w uzasadnieniu decyzji wykazać, dlaczego i na jakiej podstawie dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie dotyczy to okoliczności wykazania, że istnieją podstawy do wykluczenia pewnego obszaru z płatności. Organ powinien wobec powyższego szczegółowo opisać proces wyliczenia na podstawie ortofotomapy obszaru wyłączonego z płatności, aby możliwe było prześledzenie toku rozumowania organu i tym samym możliwość kontroli wydanego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ ograniczył się do wskazania na konkretną mapę i nie podał sposobu wyliczenia powierzchni, która jego zdaniem dyskwalifikuje pewien obszar z płatności. Nie sposób zatem prześledzić i skontrolować procesu dokonanej oceny dowodu. Z załączonych do akt protokołów kontroli na miejscu również nie wynika sposób wyliczenia powierzchni wyłączonych z płatności. Prawidłowo sporządzony protokół z oględzin powinien wskazywać obszar porośnięty drzewami i krzewami z zaznaczeniem na mapie, bądź sporządzonym szkicu. Istniałaby wówczas możliwość porównania wyników kontroli ze zdjęciami lotniczymi. Same zdjęcia z oględzin są o tyle nieprzydatne do dokonania ustaleń, że przedstawiają jedynie ogólny widok działki i na ich podstawie nie można wywnioskować, jaka część powierzchni działki nie spełnia warunków do przyznania płatności. Inna sytuacja mogłaby mieć miejsce, gdyby w czynnościach oględzin uczestniczyła strona i osoby dokonujące oględzin na bieżąco wyjaśniali jej sposoby dokonania pomiarów. Wówczas strona mogłaby zaakceptować wyniki pomiarów i tym samym organ zostałby zwolniony od szczegółowego uzasadnienia sposobu dokonania wyliczenia powierzchni nie spełniającej warunków do przyznania płatności. Ponadto organ dysponując zdjęciami lotniczymi powinien podczas kontroli na miejscu porównać, czy widoczne na zdjęciach zadrzewienia i zakrzaczenia faktycznie w konkretnych miejscach występują i wyniki tych ustaleń zawrzeć w protokole kontroli. Podsumowując tę część rozważań Sąd stwierdza, że organy w uzasadnieniach swoich decyzji nie wykazały, że przyjęty przez nie obszar powinien zostać wykluczony z płatności. Poza wyżej wskazanymi przepisami, naruszyły wobec powyższego również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Nie wyjaśniły one bowiem skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu jej sprawy. Tym samym naruszona została zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa o której mowa w art. 8 k.p.a. W istocie skarżącą otrzymała arbitralne rozstrzygnięcie, bez możliwości merytorycznego zakwestionowania nienależycie uzasadnionego stanowiska organów. Nie sposób bowiem prowadzić polemiki z przyjętymi ustaleniami organów, jeżeli nieznany jest tok rozumowania, który doprowadził organy do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy naruszyły również zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Wprawdzie zasada ta została ograniczona przez art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach, gdyż jak wynika z tego przepisu, organ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Niemniej jednak zasada ta nie została wyłączona. Warunkiem jej stosowania, jest żądanie strony. Ustawodawca nie wprowadził przy tym sformalizowanych wymogów dotyczących zgłaszania takiego wniosku. W związku z powyższym żądanie takie może zostać zgłoszone w jakiejkolwiek formie. Istotnym jest jedynie, aby strona wyraziła wolę zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżąca wielokrotnie zwracała uwagę organom, że chce czynnie uczestniczyć w postępowaniu. Wyraziła to już choćby w odwołaniu od pierwszej decyzji organu I instancji negując dokonane ustalenia faktyczne. Nie zarzuciła wprawdzie bezpośrednio naruszenia art. 10 k.p.a., lecz z treści odwołania wynika, że chce brać czynny udział w sprawie i wyjaśnić zaistniałe rozbieżności. Zwrócił na to uwagę również organ odwoławczy uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z jednoczesnym wskazaniem, że organ I instancji powinien wystosować do strony wezwania do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dowodów na podnoszone przez skarżącą okoliczności. Wynika z tego, że organ odwoławczy słusznie zauważył, iż strona powinna wziąć czynny udział w postępowaniu. Organ I instancji nie wykonał jednak tego zalecenia i ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że skarżąca nie zna granic swoich działek. Takie działanie organu I instancji nie zasługuje na akceptację. Pomimo tego organ odwoławczy utrzymał w mocy wydaną ponownie decyzję organu I instancji, która co należy podkreślić, została wydana bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na naruszenie przez organy zasady informowania stron, czyli naruszeniu art. 9 k.p.a. Zasada ta, podobnie jak zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, jest ograniczona żądaniem strony o czym stanowi art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach. Niemniej jednak skarżąca w pierwszym odwołaniu wyraźnie wskazała na naruszenie art. 9 k.p.a., czyli zażądała stosowania tej zasady. Organy nie wywiązały się jednak z tego ustawowego obowiązku. W ramach zasady informowania, obowiązkiem organu byłoby między innymi pouczenie skarżącej o przysługującym jej prawie czynnego udziału w postępowaniu, pod warunkiem zgłoszenia takiego żądania. Wprawdzie w ocenie Sądu żądanie takie skarżąca wyraziła, niemniej jednak, gdyby nawet nie podzielić tego zapatrywania, organ powinien był udzielić w zaistniałym stanie odpowiedniej informacji. Brak udzielenia takiej informacji sam w sobie stanowi już naruszenie przepisów postępowania, mając istotny wpływ na wynik sprawy. Kolejnym uchybieniem, które dostrzegł Sąd rozpoznający sprawę, było naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Zwrócić należy uwagę, że uchylając pierwszą decyzję, organ odwoławczy zawarł wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania. Organ I instancji był zobowiązany wprost wskazać nieprawidłowości jakie stwierdzono w poszczególnych częściach danej działki rolnej z powołaniem się na źródło np. zdjęcie lotnicze, zdjęcie, szkic wykonany podczas kontroli na miejscu. Ponadto organ odwoławczy, co zostało już wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, nakazał wystosowanie do skarżącej wezwania do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia odpowiednich dowodów. Organ I instancji powinien był także należycie uzasadnić nowo wydaną decyzję poprzez wskazanie faktów uznanych za udowodnione, wskazania dowodów na jakich się oparł, oraz z jakich powodów niektórym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Organ I instancji nie wykonał jednak tych zaleceń. Wprawdzie ponownie wydana decyzja wskazuje w oparciu o jakie dowody organ dokonał ustaleń, jednak w żaden sposób dowodów tych nie poddano żadnej ocenie. Ponadto organ I instancji, wbrew zaleceniom wynikającym z decyzji organu odwoławczego, nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Z akt sprawy wynika, że po otrzymaniu decyzji organu odwoławczego pierwszą czynnością organu I instancji, było ponowne wydanie decyzji. Dopiero organ odwoławczy włączył do postępowania materiał dowodowy i szerzej uzasadnił decyzję, która jednak i tak zawierała uchybienia, które wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Nieprawidłowa jest sytuacja, w której organ odwoławczy nakazuje organowi I instancji przeprowadzenie określonych czynności i chociaż nie zostały one przeprowadzone, ponownie wydana decyzja zostaje utrzymana w mocy. Takie działanie prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Prawidłowym działaniem organu odwoławczego powinno być ponowne uchylenie decyzji, nie zaś zastępowanie organu I instancji w prowadzeniu postępowania dowodowego. W istocie przez takie działanie skarżąca została pozbawiona prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Zasada dwuinstancyjności ustanawia przede wszystkim gwarancję aby każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlegała w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji, a zatem powinna zostać dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji nie przeprowadził w istocie postępowania wyjaśniającego. W każdym razie z akt sprawy nie wynika, aby postępowanie takie zostało przeprowadzone. Na zakończenie Sąd pragnie jeszcze wskazać, że organ powołuje się na korespondencję ze stroną, choć w aktach sprawy brak jest tej korespondencji. Jeżeli nawet korespondencja ta prowadzona była przy okazji innego postępowania, powinna zostać włączona do akt niniejszej sprawy. W przeciwnym wypadku twierdzeń organu nie można uznać za przekonywujące, gdyż nie znajdują one odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W ocenie Sądu opisane działania organu naruszają zasady praworządności, prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu strony, zasady przekonywania, zasady informowania oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu nie zostały też dochowane wymogi określone w art. 107 k.p.a. odnośnie właściwego uzasadnienia decyzji, co było szczególnie widoczne w przypadku decyzji organu pierwszej instancji. W związku z tym Sąd uznał, że w sprawie zaistniała podstawa do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego, określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił również decyzję organu I instancji, gdyż z uwagi na stwierdzone uchybienia, było to konieczne do końcowego załatwienia sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przeprowadzi postępowanie dowodowe zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu, należycie uzasadni wydaną decyzję, eliminując wskazane uchybienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożył się wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej (240 zł). Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.