I SA/Kr 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2015r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia 10 grudnia 2015r. B. Investment Sp. z o.o. w K. (dalej: strona skarżąca) wniosła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 października 2015r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2016r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) w terminie 7 dni (od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu) pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało nadane przesyłką pocztową w dniu 14 stycznia 2016r. Jednocześnie z wezwaniem o wpis ww. przesyłką pocztową zostało nadane wezwanie tut. Sądu kierowane do strony skarżącej o usunięcie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi – braków formalnych ww. skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, tj. odpisu KRS. Przesyłka wróciła do tut. Sądu w dniu 9 lutego 2016r., dwukrotnie awizowana: w dniu 20 stycznia 2016r. i w dniu 28 stycznia 2016r. i zarządzeniem z dnia 3 marca 2016r. została uznana za skutecznie doręczoną i dołączona do akt sprawy. Wpis nie został do dnia wydania niniejszego postanowienia uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 214 §1 p.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (w tym skargę wniesioną w niniejszej sprawie – zob. art. 230 p.p.s.a.). W związku z tym, że skarga nie została opłacona, w trybie art. 220 §1 p.p.s.a. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wymaganego wpisu. W myśl art. 220 §1 p.p.s.a., sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 §1 i 3 p.p.s.a.). Brak fiskalny skargi miał być zatem usunięty w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie strony skarżącej o wpis od skargi zostało w trybie art. 73 p.p.s.a. uznane za skutecznie doręczone skarżącej, co miało miejsce w dniu 3 lutego 2016r. (data pierwszego awizowania przesyłki 20 stycznia 2016r. + 14 dni). Wykazany brak fiskalny skargi, nie został pomimo tego uzupełniony w terminie, który mijał w dniu 10 lutego 2016r. (data uznania przesyłki za skutecznie doręczoną + 7 dni). W tym terminie strona skarżąca była zobowiązana wykonać wezwanie Sądu. Zatem z uwagi na fakt, iż w zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu, Sąd na zasadzie art. 220 §3 p.p.s.a. miał podstawy postanowić jak w sentencji postanowienia. Z przepisu tego wynika bowiem, że skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Niezależnie od braku fiskalnego skargi jako powodu do jej odrzucenia przez Sąd, w przedmiotowej sprawie zaistniała również inna podstawa odrzucenia skargi. W tym zakresie należy wskazać na art. 57 §1 p.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki, jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 §1 p.p.s.a., stanowiąc m.in., że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie – dokumentem. Zgodnie z art. 35 §1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Zgodnie zaś z art. 35 §2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby – członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Tylko tak umocowane osoby mogą udzielić pełnomocnictwa do reprezentowania osoby prawnej, w tym do złożenia skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz do reprezentowania osoby prawnej w toku tego postępowania. Uchybienie skargi, w zakresie niewykazania umocowania ww. dokumentami do występowania w imieniu i na rzecz osoby prawnej bądź jako osoba prawna, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 §1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W przedmiotowej sprawie osoba, która podpisała skargę w imieniu strony skarżącej, nie przedłożyła pełnomocnictwa do reprezentowania ww. Spółki w przedmiotowej sprawie oraz oryginału bądź wierzytelnego odpisu zupełnego z Krajowego Rejestru Sądowego ewentualnie innego dokumentu (oryginału bądź wierzytelnego odpisu), z którego będzie wynikać, kto był uprawniony do działania w imieniu strony skarżącej w dniu wniesienia skargi. W związku z powyższym, Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie dokumentów wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej w dniu wniesienia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 3 lutego 2016r. (data pierwszego awizowania przesyłki 20 stycznia 2016r. + 14 dni). Strona skarżąca nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi wskazanego w powyższym zobowiązaniu Sądu. W tych warunkach, skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi zostało doręczono Spółce w dniu 3 lutego 2016rr. to siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia przez Spółkę upływał w dniu 10 lutego 2016r. Strona skarżąca, pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania, nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie na zasadzie art. 220 §3 oraz art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia i odrzucił skargę.