I SA/Kr 290/14

sygn. akt I SA/Kr 290/14 Kraków, dnia 15 września 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 grudnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odrzucić zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt I SA/Kr 290/14. Postanowieniem z dnia 20 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił K.S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 maja 2014r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. W dniu 3 czerwca 2014r. (data stempla pocztowego) K.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten znajduje- stosownie do art. 197 § 2 p.p.s.a.- odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym, co oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie między innymi wówczas, kiedy zostało ono wniesione po terminie. W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 maja 2014r., zatem ostatni dzień terminu do wniesienia zażalenia upływał 2 czerwca 2014r. Zażalenie zostało wniesione w dniu 3 czerwca 2014r., zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia, podlegało więc odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.