I SA/Kr 293/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 20 listopada 2008r. nr XXIV/69/2008 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu gminy na prowadzenie przedszkoli niepublicznych oraz innych form wychowania przedszkolnego na terenie gminy postanawia : - umorzyć postępowanie sądowe- Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej pismem z dnia 16 marca 2009 r. cofnęło skargę na uchwałę Rady Gminy Zielonki z dnia 20 listopada 2008r. nr XXIV/69/2008 w przedmiocie udzielenia i rozliczenia dotacji z budżetu gminy na prowadzenie przedszkoli niepublicznych oraz innych form wychowania przedszkolnego, co potwierdziło w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.), określanej dalej skrótem p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Przepis ten ustala więc generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jest to następstwo możliwości rozporządzania przez skarżącego skargą z ograniczeniem, w tym zakresie, ingerencji sądu. Sąd może mianowicie uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne wówczas jedynie, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł żadnych okoliczności powodujących niedopuszczalność cofnięcia skargi, uznał, że została ona skutecznie cofnięta. W związku z tym postępowanie w sprawie umorzono zgodnie z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a, który obliguje sąd do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (161 § 2 p.p.s.a.). Nie zasądzono natomiast kosztów postępowania bowiem warunkiem uwzględnienia żądania strony w tym zakresie jest poniesienie takich kosztów. Jakie wydatki uznaje się za koszty określa art. 205 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z § 1. tego przepisu do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Natomiast według § 2 do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W omawianej sprawie żaden powyższych wydatków nie został przez organ poniesiony. Gmina Zielonki nie ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika i nie uiszczała wpisu.