I SA/Kr 3/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. postanawia: - odrzucić skargę - Decyzją z dnia 28 maja 2015r., Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego J.L. za zaległości podatkowe spółki z o.o. N. w B. z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2010r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Postanowieniem z dnia 10 września 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. Powyższe zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dniu 28 września 2015r. W dniu 17 grudnia 2015 r. skarżący wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zakres kognicji sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.). Kontrola legalności sprawowana przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) obejmuje zakres przedmiotowy wynikający z art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Niniejsza skarga, jak wprost wynika z jej treści, wniesiona została na zaskarżalną decyzję organu pierwszej instancji, co do której niewyczerpany został tok instancyjny. Tymczasem stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tymczasem w niniejszej sprawie została wydana decyzja organu pierwszej instancji, a następnie postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Tym samym nie doszło do wydania rozstrzygnięcia organu odwoławczego, a tylko od takiego mogłaby w niniejszej sprawie zostać skutecznie wniesiona skarga. Jednocześnie z treści skargi jednoznacznie wynika, że nie dotyczy ona postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 września 2015r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia, a właśnie decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym należało przyjąć, że w niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejszą skargę odrzucił.