I SA/Kr 306/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - skargę oddala - Pismem z dnia 26 czerwca 2017 r. M. P. zgłosił zarzuty do toczącego się postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...] i [...] r. wystawionych przez Prezydenta Miasta K. : -nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...], [...] i [...] r., -określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, - niespełnienia w ww. tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jednocześnie zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr [...] Prezydent Miasta uznał powyższe zarzuty za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny stanął na stanowisku, iż obowiązek uiszczania opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych wynika z mocy prawa. Do jego powstania, a także ustalenia wysokości opłaty i terminu jej zapłaty nie jest konieczne wydanie decyzji administracyjnej. Prezydent Miasta wyjaśnił, że oblicza przedmiotową opłatę jednakowo dla wszystkich operatorów i przewoźników na podstawie aktualnych rozkładów jazdy dla funkcjonujących linii komunikacyjnych. Podczas wyliczeń nie bierze pod uwagę sytuacji, w których operator lub przewoźnik nie zatrzymał się na przystanku, np. ze względu na zdarzenie losowe, nie uwzględnia też "przystanków na żądanie", ponieważ nie mają one żadnego umocowania w obowiązujących przepisach prawa. Organ egzekucyjny zaakcentował, iż nie jest możliwe szczegółowe badanie, ile faktycznie razy w danym okresie rozliczeniowym konkretny przedsiębiorca zatrzymał się na przystankach czy dworcach w K.. Przyjęty przez Prezydenta Miasta model obliczeń nie dyskryminuje żadnego przewoźnika czy operatora. Zdaniem organu egzekucyjnego każdy podmiot podejmujący się wykonywania usług przewozowych i korzystania z przystanków jest zobligowany do ponoszenia opłaty określonej w ww. uchwale pomnożonej przez liczbę zatrzymań. Organ egzekucyjny szczegółowo wyjaśnił sposób wyliczenia dochodzonych kwot. W opinii Prezydenta Miasta w sprawie nie wystąpiły okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a wystawione tytuły wykonawcze zawierają wszystkie wymagane prawem elementy. Dodatkowo Prezydent Miasta zaznaczył, że tytuły wykonawcze zostały podpisane przez upoważnioną do tego osobę. Na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta K. zażalenie złożył M. P., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: -rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na wystawieniu ww. tytułów wykonawczych przez jednostkę organizacyjną czyli Z. I. K. i T. w K. (dalej: ZIKiT), która nie jest organem w rozumieniu prawa administracyjnego; -określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.); -naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Ponadto, zd. żalącego się , postanowienie zostało wydane z naruszeniem reguł statuowanych przez art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 K.p.a poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej postanowienia przejawiający się w skopiowaniu uzasadnienia z innej sprawy, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. M. P. zwrócił uwagę, iż wg wystawionych przez Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych egzekwowana należnością pieniężną jest "nieuiszczona opłata za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców", a tymczasem u.p.t.z. odnosi się wyłącznie do "opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców". W ocenie żalącego się delegacja ustawowa zawarta w art. 16 ust. 4 u.p.t.z. nie uprawnia Rady Miasta K. czy Prezydenta Miasta K. do upoważnienia dyrektora ZIKiT-u do : kierowania w imieniu Prezydenta Miasta K. do zobowiązanych upomnień dotyczących opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, wystawiania tytułów wykonawczych i występowania za Prezydenta Miasta K. w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto M. P. dodał, że pobieranie opłaty za korzystanie z przystanków "na żądanie" , na których przewoźnik nie zatrzymuje się, nie wynika z u.p.t.z., ani z uchwały Rady Miasta K. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanych czynności. W dniu 4 października M. P. Złożył wniosek o przeprowadzenie z jego udziałem rozprawy administracyjnej, a w dniu 7 listopada 2017 r. dołączył do akt sprawy zestawienie kursów wykonanych przez niego w przedmiotowym okresie. Zobowiązany stanął na stanowisku, iż ustalenie opłaty w maksymalnej wysokości nie spełnia ustawowej przesłanki określenia jej "z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad". Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. znak: [...] , po rozpatrzeniu zażalenia M. P., działając na podstawie: - art. 18, art. 27 § 1, art. 33 § 1 pkt 1, 3, 6 i 10, art. 34 § 1, § 4 i § 5 i art. 59 § 1 pkt 3ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. : Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.e.a."); - art. 4 ust. 1 pkt 11 i 13, art. 16, art. 18, art. 78 i art. 79 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 ze zm. i tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2136; zwanej dalej: "u.p.t.z."); - § 1 uchwały nr XI/98/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina Miejska Kraków (Dziennik Urzędowy Województwa z 2011 r. Nr 189, poz. 1504); - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj..: Dz. U. z 2017 r. poz.1257.; zwanej dalej: ""K.p.a.") utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W jego uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołało przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w kontrolowanej sprawie). Organ wskazał, że procedurę rozpatrywania zarzutów reguluje art. 34 u.p.e.a. W omawianym przypadku występuje tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego. Skarżący skorzystał z przysługującego mu na mocy art. 33 u.p.e.a. prawa i zgłosił opisane na wstępie zarzuty. Prezydent Miasta odniósł się do nich w postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr [...] Następnie organ wskazał, że za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego, z uwzględnieniem niedyskryminujących zasad (art. 16 ust. 4 u.p.t.z.). Natomiast według art. 16 ust. 5 u.p.t.z. stawka opłaty, o której mowa w ust. 4, nie może być wyższa niż: 1) 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym; 2)1 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu. Uchwałą z dnia 30 marca 2011 r., nr [...] (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2011 r. Nr 189, poz. 1504) Rada Miasta K. ustaliła stawkę opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina Miasta K. w wysokości 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym, a za jedno zatrzymanie środka transportu na dworcu - 1 zł (§ 1 ww. uchwały). Kolegium nie jest uprawnione do kwestionowania zapisów ww. uchwały, która jako akt prawa miejscowego ma moc wiążącą - tak jak każdy inny akt normatywny - musi być respektowana (bez względu na to, czy jej zapisy budzą kontrowersje) dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona. Uchwała Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r. nr [...] bezwzględnie wiąże wszystkich potencjalnych jej adresatów, na obszarze, na którym obowiązuje. W związku z powyższym zasadność rozwiązań uchwały (m.in. ustalenia stawki za jedno zatrzymanie środka transportu na przystanku komunikacyjnym w maksymalnej dopuszczalnej wysokości, bez względu na wielkość zatrzymującego się pojazdu) nie może być przedmiotem oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dalej Kolegium wskazało, że obowiązek uiszczenia opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych (gdy jednostka samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o ustaleniu jej wysokości) powstaje z mocy prawa i ma charakter publicznoprawny, a samo pobieranie ww. opłaty należy do kategorii tzw. czynności materialno-technicznych i nie wiąże się z wydaniem decyzji administracyjnej. Żaden bowiem przepis u.p.t.z. nie przewiduje kompetencji dla organu pobierającego opłatę za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych do orzekania decyzją o określeniu/ustaleniu wysokości tej opłaty za konkretny okres (np. miesiąc, rok). Dochodzenie nieuiszczonej opłaty za korzystanie przez przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców następuje w trybie art. 2 i nast. u.p.e.a.. Konkretyzacja wymaganej kwoty ma miejsce w tytule wykonawczym, którego wystawienie poprzedza doręczenie upomnienia (art. 15 § 1 u.p.e.a.). Obrona przed ewentualnym niezgodnym z prawem działaniem organu w sprawie opłaty za korzystanie z przystanków i dworców powinna być realizowania na etapie postępowania egzekucyjnego z wykorzystaniem przewidzianych w u.p.e.a. środków prawnych. W ocenie organu, nie ulega zatem wątpliwości, że egzekucja w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, a podniesiony przez skarżącego w tym zakresie zarzut należy uznać za bezzasadny. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji maja więc charakter formalny. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 11 u.p.t.z. statuuje, iż przewoźnikiem jest przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu. Publiczny transport zbiorowy może odbywać się na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu (art. 5 ust. 2 pkt 2 u.p.t.z.). Warunki i tryb wydawania potwierdzenia zgłoszenia przewozu określają art. 30-37 u.p.t.z. Przy czym do dnia 31 grudnia 2017 r. przepisy art. 30-37 nie mają zastosowania do regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym (art. 79 ust. 1 u.p.t.z.). Inny termin wejścia w życie regulacji dotyczących potwierdzenia zgłoszenia przewozu wynika z tego, że obowiązywanie tych przepisów od dnia 1 marca 2011 r. (data wejścia w życie u.p.t.z.) doprowadziłoby do sytuacji, w której na polskim rynku regularnych przewozów osób funkcjonowałyby trzy systemy. W transporcie drogowym doszłoby do sytuacji, w której jednocześnie przewozy mogłyby być wykonywane przez: 1)przewoźników działających w oparciu o dotychczasowe zezwolenia; 2)przewoźników prowadzących działalność na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu; 3)operatorów wykonujących usługi przewozowe o charakterze użyteczności publicznej zgodnie z umową o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego [por. uzasadnienie rządowego projektu u.p.t.z. z dnia 24 marca 2010 r. (druk nr 2916)]. Organ wskazał, iż wykładnia systemowa u.p.t.z. prowadzi do wniosku, że zakres pojęcia "przewoźnik" nie jest zawężony wyłącznie do ustawowej definicji (z art. 4 ust. 1 pkt 11 u.p.t.z.). Świadczą o tym chociażby zapisy art. 78 i art. 79 u.p.t.z. W myśl art. 78 u.p.t.z. podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal wykonywać w oparciu o posiadane uprawnienia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2017 r. Działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób może być podejmowana i wykonywana na podstawie przepisów dotychczasowych, ale nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2017 r., w krajowym transporcie drogowym (art. 79 ust. 1 u.p.t.z.). Zezwolenia na podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie krajowego regularnego przewozu osób w transporcie drogowym mogą być wydawane na okres nie dłuższy niż do dnia 31 grudnia 2016 r. (art. 79 ust. 2 u.p.t.z.). Z przytoczonych przepisów trzeba wyinterpretować dwie możliwości funkcjonowania podmiotu świadczącego usługi przewozowe: do dnia 31 grudnia 2017 r. na mocy zezwolenia, a od dnia 1 stycznia 2018 r. w oparciu o potwierdzenie zgłoszenia przewozu. W ocenie Kolegium bez względu na podstawę prowadzenia działalności gospodarczej (zezwolenie czy potwierdzenie zgłoszenia przewozu) w każdym przypadku mamy do czynienia z przewoźnikiem. Innymi słowy, zacytowane zapisy, umieszczone w przepisach przejściowych i końcowych u.p.t.z., zrównują przewoźnika określonego w art. 4 ust. 1 pkt 11 u.p.t.z. z przewoźnikiem wykonującym działalność na gruncie obecnie obowiązujących przepisów (w oparciu o wydane zezwolenie). Zdaniem Kolegium przepisy art. 78 i art. 79 u.p.t.z. stanowią swoiste uzupełnienie definicji przewoźnika wymienionej w art. 4 ust. 1 pkt 11 u.p.t.z. - ograniczone ramami czasowymi, do dnia 31 grudnia 2017 r. Reasumując rozważania, Kolegium stwierdziło, iż przedsiębiorca prowadzący działalność na zasadach określonych w art. 78 i art. 79 u.p.t.z. jest przewoźnikiem, do którego odnoszą się prawa i obowiązki zawarte w cytowanej ustawie. Wobec tego ma on również obowiązek ponoszenia opłat za zatrzymywanie się na lub dworcach. Przedstawionej wykładni nie stał na przeszkodzie art. 22 ust. 1 a u.t.d. (obowiązujący do dnia 31 sierpnia 2011 r., uchylony ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2011 r. Nr 159 poz.945)) w świetle którego uzyskane przez przewoźnika potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków nie może powodować nakładania na przewoźników żadnych opłat za korzystanie z tych przystanków; przepis ten został uchylony z dniem 1 września 2011 r., ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 159, poz. 945). Organ zauważył, iż do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym przewoźnik ma obowiązek dołączyć m.in. proponowany rozkład jazdy danej linii, określający przystanek początkowy, końcowy i przystanki pośrednie, długość linii komunikacyjnej podanej w kilometrach i odległości między przystankami, dni, godziny, minuty odjazdu i przyjazdu środków transportu, a także dokładne wskazanie miejsca tego odjazdu i przyjazdu i kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów zgodnie z rozkładem jazdy (por. art. 22 ust. 1 u.t.d.). Według art. 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów; przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób. Organ wskazał, że w analizowanym przypadku Prezydent Miasta K. wystawił: dniu 14 marca 2017 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który obejmuje opłaty za korzystanie przez M. P. z przystanków komunikacyjnych na terenie K. w okresie od lipca 2014 r. do dnia 31 marca 2016 r. przy czym: a)oplata za okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. wynosi 1130,40 zł. (vide: nota księgowa z dnia 6 października 2014 r. nr [...] – 22608 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. każde); b)opłata za kres od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. wynosi 1108,80 zł. (vide: nota księgowa z dnia 22 stycznia 2015 r. nr [...] 22176 zatrzymań płatnych po 0,05 zl każde); c)opłata za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 marca 2015 r. wynosi 1094,40 zł. (vide: nota księgowa z dnia 7 kwietnia 2015 r. nr [...] 21888 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. za każde); 2.w dniu 14 marca 2017 r. tytuł wykonawczy nr [...], który obejmuje opłatę w wysokości 885,60 zł. za korzystanie przez M. P. z przystanków komunikacyjnych na terenie K. w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 13 czerwca 5r. (vide: nota księgowa z dnia 8 lipca 2015 r. nr [...] – 17712 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. każde); 3. w dniu 10 kwietnia 2017 r. tytuł wykonawczy nr [...], który obejmuje opłaty za korzystanie przez M. P. z przystanków komunikacyjnych na trenie K. w okresie od dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 321 marca 2016 r., przy czym: a)oplata za okres dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. wynosi 1065,60 zł. (vide: nota księgowa z dnia 20 października 2015 r. nr [...] 21312 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. każde); b)opłata za okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. wynosi 1123,20 zł. (vide: nota księgowa z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] 22464 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. każde); c)opłata za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 marca 2016 r. wynosi 1101,60 zł. (vide: nota księgowa z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...] – 22032 zatrzymań płatnych po 0,05 zł. każde). W przedmiotowym okresie zobowiązany wykonywał przewozy regularne osób na trasach K. - M. i M. – K.. Na terenie K. pojazdy zobowiązanego zatrzymywały się na linii K. – M. na 11 przystankach, a na linii M. – K. na 13 przystankach. Przewozy osób na obu trasach w ww. okresie odbywały się we wszystkie dni. Od poniedziałku do piątku pojazdy skarżącego kursowały 12 razy dziennie, a w soboty, niedziele i święta - 6 razy w ciągu dnia. W dzień powszedni zawarty bezpośrednio pomiędzy świętami oraz w piątek po dniu świątecznym obowiązywał sobotni rozkład jazdy. Liczba dni powszednich, sobót (w tym dni, w które obowiązywał sobotni rozkład jazdy), niedziel i świąt w poszczególnych okresach przedstawiała się następująco: a) od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 września 2014r. - 65 dni powszednich, 13 sobót oraz 14 niedziel i świąt; b) od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. - 62 dni powszednie, 13 sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład oraz 17 niedziel i świąt; c) od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 marca 2015r. - 62 dni powszednie, 13 sobót oraz 15 niedziel i świąt; d) od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 13 czerwca 2015 r. - 49 dni powszednich, 12 sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład oraz 13 niedziel i świąt; e) od dnia 7 lipca 2015r. do dnia 30 września 2015r. - 62 dni powszednie, 11 sobót oraz 13 niedziel i świąt; f) od dnia 1 października 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015r. - 64 dni powszednie, 12 sobót oraz 16 niedziel i świąt; g) od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 marca 2016 r. - 62 dni powszednie, 13 sobót oraz 16 niedziel i świąt. Zatem liczba zatrzymań na przystankach w poszczególnych przedziałach czasowych wyniosła: 1) od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 30 września 2014 r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8580 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 65 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 924 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 14 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 10 140 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 65 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 092 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 14 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 22 608 zatrzymań (22 608 x 0,05 zł = 1 130,40 zł); 2) od dnia 1 października 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8 184 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład jazdy)]; - w niedziele i święta - 1 122 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 17 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 9672 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład jazdy)]; - w niedziele i święta - 1 326 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 17 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 22 176 zatrzymań (22 176 x 0,05 zł = 1108,80 zł); 3) od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 marca 2015 r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8 184 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 990 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 15 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 9672 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 170 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 15 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 21 888 zatrzymań (21 888 x 0,05 zł = 1 094,40 zł); 4) od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 13 czerwca 2015 r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 6468 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 49 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 792 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 12 (liczba sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład jazdy)]; - w niedziele i święta - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 7644 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 49 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 936 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 12 (liczba sobót i dni, w które obowiązywał sobotni rozkład jazdy)]; - w niedziele i święta - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 17 712 zatrzymań (17 712 x 0,05 zł = 885,60 zł); 5) od dnia 7 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2015 r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8 184 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 726 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 11 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 9672 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 858 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 11 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 21 312 zatrzymań (21 312 x 0,05 zł = 1 065,60 zł); 6) od dnia 1 października 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8448 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 64 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 792 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 12 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 056 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 16 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 9984 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 64 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 936 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 12 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 248 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 16 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 22 464 zatrzymań (22 464 x 0,05 zł = 1 123,20 zł); 7) od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia 31 marca 2016r.: a) na linii K. - M.: - w dni powszednie - 8 184 [11 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 858 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 056 [11 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 16 (liczba niedziel i świąt)]; b) na linii M. - K.: - w dni powszednie - 9672 [13 (liczba przystanków) x 12 (liczba kursów w ciągu dnia) x 62 (liczba dni powszednich)]; - w soboty - 1 014 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 13 (liczba sobót)]; - w niedziele i święta - 1 248 [13 (liczba przystanków) x 6 (liczba kursów w ciągu dnia) x 16 (liczba niedziel i świąt)]; łącznie 22 032 zatrzymań (22 032 x 0,05 zł = 1101,60 zł). Uwzględniając wyżej zaprezentowane wyliczenia, Kolegium stwierdziło, iż Prezydent Miasta K. prawidłowo określił wysokość dochodzonych opłat za zatrzymywanie się na przystankach komunikacyjnych, których właścicielem jest Gmina Miejska K.. Tytuły wykonawcze z dnia 14 marca 2017r. nr [...] i [...] oraz z dnia 10 kwietnia 2017r. nr [...] zostały sporządzone według wzoru zamieszczonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U.z2016r.poz. 1305 ze zm.) i zawierają wszystkie wymagane prawem elementy. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2015 r. dla M. K. do kierowania w imieniu Prezydenta Miasta K. do zobowiązanych upomnień dotyczących opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, o których mowa w art. 16 ust. 4-7 u.p.t.z., wystawiania za Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych obejmujących ww. należności (opłaty) oraz występowania w postępowaniach egzekucyjnych w administracji w zakresie przedmiotowych opłat. Organ zaakcentował, że przedstawicielstwo administracyjne służące dekoncentracji zadań realizowanych przez organ administracji publicznej regulują przepisy art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca1985r.o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2017r. poz. 2222) i art. 268 a K.p.a. Udzielenie upoważnienia, o którym mowa w ww. przepisach, jest czynnością o charakterze wewnętrznym. Nie powoduje ono utraty przez organ udzielający kompetencji do załatwienia sprawy, gdyż podmiot upoważniony działa w tym zakresie w imieniu organu i na jego odpowiedzialność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11, LEX nr 1107463). Dlatego też upoważnienie nr [...] z dnia 28 lipca 2015 r. pozwalało M. K. (dyrektorowi ZIKiT-u) na wystawienie - w imieniu Prezydenta Miasta K. – tytułów wykonawczych z dnia 14 marca 2017 r. nr [...] i [...] oraz z dnia 10 kwietnia 2017 r. nr W- 16.18.2017. Kolegium nadmieniło przy tym, iż treść uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLVIII/594/08 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej K. Zarząd Komunalny w K., zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Z. I. K. i T. w K. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2008 r. Nr 511, poz. 3306; t.j.: Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2017 r. poz. 3020) potwierdza, że ZIKiT wykonuje zadania związane z transportem zbiorowym w rozumieniu u.p.t.z. W konsekwencji powyższego organ uznał , że zarzuty nieistnienia obowiązku i nie spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. są nieuzasadnione. Jednocześnie zauważył, iż przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa. Rozbieżność między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59§1pkt3u.p.e.a.). W ocenie Kolegium w kontrolowanej sprawie ww. przesłanka jednak nie zaszła. Nie sposób bowiem uznać, że oznaczenie w tytułach wykonawczych egzekwowanej należności jako "nieuiszczonej opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców" zamiast jako "opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców" implikuje spełnienie warunku koniecznego do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do wniosku M. P. o przeprowadzenie rozprawy, Kolegium stwierdza, iż w analizowanym przypadku nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art. 89 k.p.a., obligujących organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w formie rozprawy. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. P. zarzucił, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uznało jego argumentacji w przedmiotowej sprawie, opartej na obowiązującym prawie, a w piśmie z dnia 12 czerwca 2018 r. w uzupełnieniu skargi zarzucił powyższemu postanowieniu Kolegium naruszenie: a)przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: -art.7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegającego na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej (a przez to błędnej) ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w stwierdzeniu, iż egzekucja dochodzonej opłaty jest dopuszczalna, a opłaty należy zastosować także w stosunku do przewoźnika prywatnego -art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji na błędnym przyjęciu, że przesłanka rozbieżności miedzy treścią obowiązku podanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa, stanowiąca podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego nie zaistniała; b)prawa materialnego- art. 90 w zw. z art. 22 ust. 1a oraz w zw. z art. 73 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302. zm.; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu administracyjnego z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia czy też stwierdzenia nieważności. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zgłoszonych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdził, że nie są uzasadnione. W ramach postępowania egzekucyjnego organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, w jakim czyni to w postępowaniu jurysdykcyjnym administracyjnym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia , jak i poprzedzającego postanowienia organu I instancji szczegółowo przedstawiony został sposób wyliczenia dochodzonych od skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym kwot. Nadto uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., jest szczegółowe i odnosi się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu. W szczególności w uzasadnieniu szczegółowo przeanalizowano treść tytułów wykonawczych i sposób obliczenia kwot, na które tytuły te opiewają. Należy w tym miejscu wskazać, że w dniu 1 marca 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, której zapisy w art. 16 dają możliwość pobierania przez gminę opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworców, których gmina jest właścicielem. W uchwale nr XI/98/11 Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r. ustalono stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest Gmina Miejska Kraków. Opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych lub dworców w całości przekazywane są do Gminy. Gmina nie zawiera umów cywilnoprawnych z przewoźnikami - opłata za korzystanie z przystanków jest ustawowo nałożona na przewoźnika, co reguluje ustawa z dnia 16 grudnia 2010r. o publicznym transporcie zbiorowym. Wysokość opłat została zatwierdzona Uchwałą Nr XI/98/11 Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie ustalenia stawki opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina Miejska Kraków. Opłata za korzystanie z przystanków komunikacyjnych i dworców jest opłatą należną Gminie, w której imieniu opłatę pobiera Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu. ZIKiT pobiera opłatę na podstawie ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz cyt. wyżej Uchwały Nr XI/98/11 Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r., nie otrzymując od Gminy wynagrodzenia za pobieranie w/w opłat od przewoźnika. Pobierane opłaty przeznaczone są na utrzymanie porządku i czystości infrastruktury przystankowej w Gminie. Przepisy u.p.t.z. nie przewidują możliwości wydania decyzji administracyjnej określającej wysokość opłaty z tytułu korzystania z przystanków komunikacyjnych i dworców. Przedmiotowa opłata wprowadzana jest uchwałą rady miejskiej, do kompetencji której należy ustalenie jej wysokości w kwocie nieprzekraczającej górnej granicy określonej w ustawie o publicznym transporcie zbiorowym. Ustalenie i nałożenie przedmiotowej opłaty wiąże się z wykonywaniem określonego władztwa przez organy administracji publicznej. Pobór powyższych opłat odbywa się na podstawie wezwania do zapłaty, natomiast wielkość opłaty stanowi iloczyn stawki za jednokrotne zatrzymanie się na przystanku i ilości zatrzymań przewidzianych w rozkładzie jazdy uzgadnianym z przewoźnikiem. Dochodzenie nieuiszczonej opłaty następuje w trybie przepisu art. 2 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Konkretyzacja wymaganej kwoty następuje w tytule wykonawczym, którego wystawienie poprzedza upomnienie (art. 15 § 1 w/w ustawy). Egzekucja powyższych opłat odbywa się w trybie egzekucji w administracji. Nie może zatem ulegać wątpliwości, iż egzekucja w nin. sprawie jest dopuszczalna, a podniesiony przez skarżącego zarzut niedopuszczalności egzekucji jest bezzasadny. Trzeba bowiem podkreślić, iż bezzasadność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty, co w okolicznościach nin. sprawy nie ma miejsca. Przedsiębiorca prowadzący działalność na zasadach określonych w art. 78 i 79 u.p.t.z. jest przewoźnikiem, do którego odnoszą się prawa i obowiązki wynikające z powołanej ustawy, a wobec tego ma on również obowiązek uiszczania opłaty za zatrzymywanie się na przystankach lub dworcach, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Sąd w pełni podziela pogląd organu odwoławczego, iż przepisy u.p.t.z. dotyczące opłat za korzystanie z przystanków komunikacyjnych dotyczą przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób. Pojęcie "przewoźnik" do końca 2017 r. obejmowało także podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej w oparciu o posiadane uprawnienia. Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 1 u.p.t.z. działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób mogła być podejmowana i wykonywana na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2017 r. w krajowym transporcie drogowym. Niezależnie od tego, czy podmiot wykonywał w tym czasie działalność na podstawie zezwolenia, czy też na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, należy uznać, że był przewoźnikiem. Do obu kategorii należy stosować te same reguły, w tym w zakresie obowiązku ponoszenia opłaty za zatrzymywanie się na przystankach. W aktach sprawy znajduje się upoważnienie nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 2015 r. dla M. K. do kierowania w imieniu Prezydenta Miasta K. do zobowiązanych upomnień dotyczących opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, o których mowa w art. 16 ust. 4-7 u.p.t.z., wystawiania za Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych obejmujących ww. należności (opłaty) oraz występowania w postępowaniach egzekucyjnych w administracji w zakresie przedmiotowych opłat. Powyższe upoważnienie odpowiada przepisom art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) i art. 268a K.p.a. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wykonuje zadania związane z transportem zbiorowym w rozumieniu przepisów u.p.t.z., na co wskazuje treść uchwały Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Komunalny, zmiany jej nazwy i nadania statusu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dziennik Urzędowy Województwa z 2008 r. Nr 511, poz. 3306). Sąd w pełni podziela także pogląd organu odwoławczego, że zaprezentowanej w zaskarżonym postanowieniu wykładni nie stał na przeszkodzie art. 22 ust. 1a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który obowiązywał do dnia 31 sierpnia 2011 r., został bowiem uchylony ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz.U. z 2011 r. Nr 159 poz. 954). Skoro zatem przepis art. 22 ust. 1a cyt. ustawy został uchylony z dniem 1 września 2011 r. , to nie mógł mieć zastosowania do okresu , którego dotyczy kontrolowana sprawa. Nadto, zd. Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do rozbieżności między treścią obowiązku podaną w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego w przepisie prawa, która stanowiłaby podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Nie sposób bowiem uznać, że oznaczenie w tytułach wykonawczych egzekwowanej należności jako "nieuiszczonej opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców" zamiast jako "opłaty za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców" implikuje spełnienie warunku koniecznego do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.