I SA/Kr 307/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: Michał Śmiałowski po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego , z dnia 18.10.2010r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty uzdrowiskowej postanawia: zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek J.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18.10.2010r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty uzdrowiskowej. Jak wynika z uzasadnienia wniosku, zawartego w nim "oświadczenia o stanie rodzinnym , majątku i dochodach", przesłanych dokumentów oraz akt sprawy J.P. ur. w 1939r. jest inwalidką II grupy i samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jej inwalidztwo ma charakter trwały. Wnioskodawczyni cierpi na zamknięcie gałęzi tętnicy środkowej siatkówki , znamię barwnikowe błony naczyniowej oka lewego i początkową zaćmę obu oczu. Jedynym jej dochodem jest emerytura w wysokości 1 169,10 zł. miesięcznie , netto. Na miesięczne wydatki strony skarżącej składają się m.in.: czynsz – 336,58 zł. opłata za energię elektryczną – 65,87 zł., opłata za gaz – 53,98 zł. J.P. podnosi , iż nie zawsze stać ją na właściwe odżywianie czy wykup potrzebnych lekarstw. Nie ma też środków finansowych na wyremontowanie mieszkania o pow. 46,47 m2, którego jest właścicielką. Wnioskodawczyni nie posiada oszczędności czy przedmiotów o wartości pow. 3000 euro. Wniosek strony skarżącej zasługuje zdaniem orzekającego na uwzględnienie. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz. 1270 z p. zm. ) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( § 2). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na podstawie art. 246§1 w/w ustawy przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Taki wniosek zgodnie z art. 245 §3 w/w ustawy objęty jest definicją prawa pomocy w zakresie częściowym. Przesłanką wymagającą oceny jest więc fakt, czy strona skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny , należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie NSA z dnia 22.03.2005r. , sygn. akt. FZ 794/04 ). Obecna sytuacja J.P. nie daje zdaniem orzekającego możliwości uiszczenia przez nią kosztów sądowych bez pogorszenia warunków bytowych. Wprawdzie uzyskuje ona stały miesięczny dochód, to jednak otrzymywane świadczenie przeznaczane jest w całości na pokrycie bieżących wydatków. Trzeba podkreślić przy tym, iż nie zawsze stać ją na zachowanie prawidłowej diety czy wykup potrzebnych leków. Stąd też, zdaniem orzecznika, konieczność uiszczenia kosztów sądowych byłaby dla niej zbyt dużym obciążeniem finansowym znacznie utrudniającym realizację podstawowych potrzeb życiowych. Biorąc powyższe pod uwagę oraz działając w oparciu o zasadę, iż nie można ograniczać prawa do sądu osobom, którym brak środków finansowych uniemożliwia dostęp do wymiaru sprawiedliwości, orzekający przychylił się do wniosku strony skarżącej. W związku z tym, na podstawie art. 244§1 , art. 245§3, art. 246§1 pkt. 2) w zw. z art. 258 § 2, pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz .1270 z p. zm. ) orzeczono jak w sentencji.