I SA/Kr 307/11

Sygn. akt I SA/Kr 307/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2011 r., sprawy ze skargi J.P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18 października 2010 r. Nr [...], w przedmiocie opłaty uzdrowiskowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku. I SA/Kr 307/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 maja 2010 r. o nr [...] Burmistrz K. określił J. P. wysokość zobowiązania podatkowego w postaci opłaty uzdrowiskowej z tytułu piętnastodniowego pobytu w Krynicy-Zdroju w wysokości 42 zł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. uchylono w całości zaskarżoną decyzję w przedmiocie umorzenia opłaty uzdrowiskowej i umorzono postępowanie. Przesłanką tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że decyzja wymiarowa z dnia 27 czerwca 2008 r. znak [...] określająca wysokość opłaty uzdrowiskowej, o umorzenie której wnosiła J.P., nie została jej nigdy skutecznie doręczona. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że J.P. odbyła piętnastodniowy pobyt w K. w Pensjonacie "S" w terminie od 16 do 30 października 2007 r. lecz nie uiściła należnej opłaty uzdrowiskowej. Wyjaśniono, że w takiej sytuacji organ wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu tej opłaty. Wskazano, że termin płatności upływa ostatniego dnia pobytu w uzdrowisku, a stawka opłaty uzdrowiskowej wynosi 2,80 zł za każdy dzień pobytu i w konsekwencji obliczono, że skarżąca zobowiązana jest do uiszczenia 42 zł z odsetkami za zwłokę od dnia 31 października 2007 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wymieniono art. 17 ust. 1a i art. 19 pkt 1 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz uchwałę nr XXXIX/266/05 Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju z dnia 14 października 2005 r. w sprawie zasad ustalania, sposobu poboru, terminu płatności oraz wysokości stawek opłaty uzdrowiskowej. Dnia 28 maja 2010 r. J.P. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie, w którym wniosła o "umorzenie" niesłusznie jej zdaniem żądanej kwoty. Przedstawiła swoją sytuację życiową wyjaśniając, że jest inwalidą II grupy bez możliwości zarobkowania, jej niskie dochody nie zawsze wystarczają nawet na lekarstwa, a stan zdrowia ulega pogorszeniu – straciła możliwość widzenia w lewym oku, na którą to okoliczność przedstawiła dowód w postaci karty informacyjnej ze szpitala. Z tych też względów podczas poprzednich pobytów w sanatoriach była zwalniana z należnej opłaty. Skarżąca wskazała, że opłata jest zawyżona, gdyż powinna być liczona od czternastu dni pobytu, a nie od piętnastu, jak to ma miejsce w decyzji. Zarzuciła też, że wręczono jej tytuł wykonawczy po prawie dwóch latach od jej pobytu w sanatorium, a jej poprzednie prośby o umorzenie opłaty okazały się bezskuteczne. Skarżąca podtrzymała treść pism z dnia 15 lipca i 14 sierpnia 2009 r. oraz poprzedniego odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w których to pismach domagała się umorzenia zaległości, gdyż zaistniałe problemy z widzeniem uniemożliwiły powtórzenie zawartych w tych pismach argumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją o nr [...] z dnia 18 października 2010 r. postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W decyzji zajęto stanowisko, że opłata została obliczona w prawidłowy sposób, gdyż opłatę w wysokości 2,80 zł pobiera się niezależnie od ilości godzin pobytu w danym dniu pobytu w uzdrowisku. Wskazano, że niższa stawka opłaty jest przewidziana dla osób powyżej 75 roku życia i dla inwalidów I grupy, do których skarżąca się nie zalicza. Wyjaśniono też, że Kolegium nie wypowiada się na temat przesłanek uzasadniających ewentualne umorzenie należnej opłaty uzdrowiskowej ze względu na bardzo trudną sytuację zdrowotną i finansową, gdyż nie ma to bezpośredniego związku z naliczeniem spornej opłaty uzdrowiskowej. Od powyższej decyzji J.P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła organowi zbyt pobieżne rozpatrzenie sprawy i podniosła, że dotąd zawsze była zwalniana z opłat uzdrowiskowych z uwagi na posiadaną II grupę inwalidzką, brak możliwości zarobkowych i niskie dochody. Ponadto skarżąca powołała się na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2010 r. znak [...], w którym stwierdzono, że "w chwili obecnej brak jest zaległości podatkowej mogącej stanowić przedmiot umorzenia", która to decyzja zdaniem skarżącej stoi w sprzeczności z decyzją, będącą przedmiotem niniejszej skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, ze względu na prawidłowość wydanej decyzji. Podkreślono, że zapadłe w sprawie skarżącej decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie są ze sobą sprzeczne, a kwestia ewentualnego umorzenia należnej opłaty uzdrowiskowej pozostaje otwarta. W piśmie z 17 marca 2011 r. skarżąca podtrzymała swoje zarzuty i podkreśliła, że wyjeżdżając z K. była przekonana, że dopełniła wszelkich formalności, gdyż nikt tego nie negował, a o nałożonym na nią zobowiązaniu podatkowym dowiedziała się po dwóch latach z doręczonego jej tytułu wykonawczego. Nigdy wcześniej nikt nie żądał od niej podobnych opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy również podkreślić, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a w związku z tym nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Ma jednak obowiązek dokonania całościowej i kompleksowej oceny zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z przepisami postępowania i prawa materialnego, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów. Kontroli Sądu poddana została decyzja SKO w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie uzdrowiskowej, dlatego nie mogą zostać rozpatrzone te argumenty i zarzuty skarżącej, które odnoszą się do kwestii ewentualnego umorzenia należności. Niesporna w sprawie pozostaje okoliczność, że w dniach od 16 października 2007 r. do 30 października 2007 r. skarżąca J.P. przebywała w pensjonacie "S" w K., gdzie odmówiła uiszczenia opłaty uzdrowiskowej. Sporna pozostaje kwestia zasadności obciążenia skarżącej przedmiotową opłatą oraz wysokość tejże opłaty. Na wstępie należy podnieść, że opłata uzdrowiskowa, należąca do tzw. opłat lokalnych uregulowana została w art. 17 ust. 1a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. Przy czym, zgodnie z art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rada gminy w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie (w tym również opłaty uzdrowiskowej). W 2007 r. stawka opłaty uzdrowiskowej uchwalana przez radę gminy nie mogła przekroczyć kwoty 3.46 zł dziennie (art. 19 pkt 2 lit. d cytowanej ustawy). W oparciu o powyższą delegację ustawową Rada Miasta Krynicy-Zdroju podjęła uchwałę nr XXXIX/266/05 z dnia 14 października 2005 r. w sprawie zasad ustalania, sposobu poboru, terminu płatności oraz wysokości stawek opłaty uzdrowiskowej (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego nr 567, poz. 4001), zmienioną następnie uchwałą nr XLI/277/05 z dnia 29 listopada 2005 r., gdzie wprowadzono podstawową stawkę opłaty uzdrowiskowej od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w K. w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w wysokości 2,80 zł za każdy dzień pobytu. Jednakże w pkt 2 i 3 § 1 przedmiotowej uchwały Rada Miasta wprowadziła stawki obniżone, m. inn. stawkę 0,50 zł od osoby za każdy dzień pobytu pobieraną od dzieci w wieku do ukończenia 16 roku życia, osób, które ukończyły 75 lat życia, osób niepełnosprawnych o znacznym stopniu niepełnosprawności, osób całkowicie niezdolnych do pracy oraz do samodzielnej egzystencji, inwalidów I grupy. Zaznaczyć również należy, że do opłaty uzdrowiskowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o czym stanowi wprost art. 2 § 1 pkt 3 tej ustawy. Zobowiązanie z tytułu opłaty uzdrowiskowej powstaje zgodnie z treścią art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Obowiązek jej zapłaty powstaje bowiem za każdy dzień pobytu w miejscowości uzdrowiskowej ponad jedną dobę. W związku z tym w sytuacji, gdy zobowiązany nie uiści takiej opłaty lub uiści ją w wysokości mniejszej niż powinien organ ma obowiązek wydać w trybie art. 21 § 3 i 4 Ordynacji podatkowej decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (na gruncie niniejszej sprawy - wysokości zobowiązania w opłacie uzdrowiskowej). W niniejszej sprawie zatem należy stwierdzić, że co do zasady skarżąca była zobowiązana do uiszczenia stosownej opłaty uzdrowiskowej za okres począwszy od dnia 16 października 2007 r. do 30 października 2007 r. włącznie. Przy czym słusznie organy uznały, że opłata należna jest za okres piętnastu dni, albowiem zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami opłatę pobiera się za każdy dzień kalendarzowy przebywania w miejscowości uzdrowiskowej, niezależnie od ilości godzin pobytu w danym dniu. W tym zatem zakresie zarzut skarżącej okazał się niezasadny. Nie jest również istotny podnoszony przez skarżącą fakt, iż do tej pory była zwalniana z takiej opłaty lub z opłaty miejscowej (klimatycznej) przy pobytach w innych sanatoriach, czy pensjonatach. Sytuację skarżącej bowiem wyznaczają przepisy prawa, a nie okoliczności faktyczne. Skarżąca mogła bowiem przebywać w miejscowościach uzdrowiskowych, w których obowiązywało inne prawo miejscowe, albo spełniać warunki do zwolnienia ustawowego z takiej opłaty lub z opłaty miejscowej, która stanowi inny od uzdrowiskowej rodzaj opłaty. Wskazać jednak należy, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, gdyż nie zbadały wszystkich określonych w uchwale Rady Miasta Krynicy-Zdroju przesłanek zastosowania obniżonej stawki opłaty uzdrowiskowej, czym naruszyły przepisy postępowania w postaci art. 122, art. 187 § 1 oraz 201 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 6, poz. 80 z późn. zm.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Tymczasem, jak wskazano wyżej w uchwale Rady Miasta Krynica-Zdrój w jej § 1, zwłaszcza pkt 3 wprowadzono mniejszą od zasadniczej stawkę opłaty uzdrowiskowej nie tylko jak chce organ dla osób, które ukończyły 75 lat życia (co nie obejmuje skarżącej, która w 2007 r. miała 68 lat) i inwalidów I grupy, podczas gdy skarżąca legitymuje się II grupą inwalidztwa. Przepis ten mówi nadto o osobach niepełnosprawnych o znacznym stopniu niepełnosprawności i osobach całkowicie niezdolnych do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. W odwołaniu, ale także na wcześniejszych etapach postępowania wymiarowego oraz postępowania o umorzenie zaległości z tytułu opłaty uzdrowiskowej skarżąca podkreślała i szeroko opisywała swój stan zdrowia. Ponieważ uchwała nie definiuje, co rozumie pod powyższymi pojęciami, ale wymieniając je obok I grupy inwalidzkiej wskazuje, iż nie zrównuje "niepełnosprawności o znacznym stopniu" oraz "całkowitej niezdolności do pracy i do samodzielnej egzystencji" z jakąkolwiek grupą inwalidztwa, obowiązkiem organów było dokonanie wykładni wyżej opisanych przesłanek oraz odniesienie ich do sytuacji faktycznej strony i przeanalizowanie, czy skarżąca nie spełnia którejś z nich, a zatem czy nie należy stosować do niej obniżonej stawki opłaty. Wręcz przeciwnie, organ I instancji w arkuszu odwoławczym z dnia 21 czerwca 2010 r. wprost wskazuje, że jego zdaniem bez znaczenia dla ustalenia wysokości zobowiązania w opłacie uzdrowiskowej pozostaje stopień niepełnosprawności skarżącej. Oznacza to, że organ I instancji w ogóle nie badał powyższej kwestii. Zaś z uzasadnienia SKO wynika jedynie, że zbadał dwie przesłanki zastosowania obniżonej stawki opłaty – wynikające z § 1 pkt 2 i 5 uchwały z dnia 14 października 2005 r. znowelizowanej uchwałą z dnia 29 listopada 2005 r. Na marginesie należy podnieść, że zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu, uchwała Rady Miejskiej w Krynicy-Zdroju ustanawiająca niższe stawki opłaty uzdrowiskowej dla określonych grup podmiotów jest nieprawidłowa. Wprawdzie przepisy art. 19 pkt 3, jak i art. 17 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zakreślają radzie gminy możliwość stosowania zwolnień podatkowych, jednakże rada gminy została upoważniona do ustalenia stawek w wysokościach mniejszych niż podstawowa (zwolnień) tylko co do przedmiotu, natomiast zwolnienia podmiotowe zostały uregulowane w ustawie. Niemniej jednak dopóki zapisy powyższej uchwały obowiązują i nie zostały wyeliminowane z porządku prawnego bądź to w trybie nadzoru, bądź też w trybie postępowania sądowego, Sąd oraz organy nie mogą ich pominąć biorąc pod uwagę, iż jest to prawo miejscowe, a zatem powszechnie obowiązujące. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Działając zaś na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy orzekające winny przeprowadzić postępowanie dowodowe i wyjaśniające w kierunku wyżej wskazanym i przeanalizować wszystkie przesłanki zastosowania obniżonej opłaty uzdrowiskowej znajdujące się w uchwale Rady Miasta Krynica-Zdrój do sytuacji faktycznej skarżącej, dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób pełny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej i wskazaniami przedstawionymi wyżej, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania z uwagi na fakt, iż skarżąca została zwolniona z obowiązku ich ponoszenia, a ponadto występowała w sprawie osobiście, bez pełnomocnika.