I SA/Kr 309/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 10 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym z urzędu sprawy sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2013 r. w sprawach ze skarg Elektrowni S. S.A. w S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 stycznia 2013 r., nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży energii elektrycznej za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia : - sprostować błąd rachunkowy w punkcie drugim sentencji postanowienia z dnia 23 maja 2013 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty 255.091 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć tysięcy dziewięćdziesiąt jeden złotych) wpisać kwotę 255.096 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć tysięcy dziewięćdziesiąt sześć złotych) - Kwestia sprostowania orzeczeń sądu została uregulowana w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156§2 zd.1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Za błąd rachunkowy uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji kosztowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1953/09, Lex nr 740608). W niniejszej sprawie błąd rachunkowy polegał na błędnym zsumowaniu uiszczonych przez stronę skarżącą wpisów od skarg w każdej ze spraw. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca Spółka uiściła łącznie kwotę 255 096 zł, a nie 255 091 zł, jak to zostało wpisane w sentencji postanowienia. Z tego względu orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 156§1 i §2 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a.