I SA/Kr 316/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. I. D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.I.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2014 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lutego 2015 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 grudnia 2014 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok skarżąca A.I.D. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 844,45 zł brutto (728,45 zł netto). W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi udział 1/6 we własności domu o powierzchni 110 m² (jeden pokój). Strona nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3000 euro. W uzasadnieniu wniosku A.I.D. podniosła, iż jej sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Utrzymuje się ona jedynie z renty rodzinnej. Po pokryciu opłat związanych z utrzymaniem miejsca zamieszkania, zakupie leków i środków czystości, na zakup żywności pozostaje jej miesięcznie kwota ok. 100 zł. Skarżąca podała, iż w piśmie z dnia 5 lutego 2015 roku Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego poinformował ją o zajęciu pobieranego świadczenia rentowego. W takiej sytuacji środki pieniężne, którymi dysponuje nie pozwalają jej na uiszczenie opłaty sądowej od skargi. Do wniosku strona załączyła potwierdzenie zajęcia renty przez organ egzekucyjny oraz potwierdzenie wypłaty świadczenia rentowego za miesiąc luty 2015 roku. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W ocenie orzekającego A.I.D. uwiarygodniła, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym. Strona nie posiada bowiem dostatecznych środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Jedynym źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 728,45 zł. W związku z zadłużeniem w należnościach publicznoprawnych świadczenie to zostało zajęte przez Drugi Urząd Skarbowy. Środki finansowe, którymi strona dysponuje w miesiącu w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów jej bieżącego utrzymania i leczenia. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. W takiej sytuacji wygospodarowanie przez nią nawet niewielkich kwot na pokrycie kosztów sądowych może być bardzo utrudnione Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie jest w stanie bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu pokryć kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.