I SA/Kr 317/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Boguslw Wolas Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 28 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r. skargę oddala. Spółka P. Sp. z o.o. w K. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – [...] o udzielenie, w ramach pomocy de minimis, ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego tj. odroczenie do 25.04.2021r. terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2020r. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Spółka wykazała, że ma trudną sytuację ekonomiczną związaną z obostrzeniami dotyczącymi pandemii COVID-19. Głównym źródłem przychodów Firmy jest czynsz z tytułu wynajmowania powierzchni pod działalność klubów fitness. W związku z czasowym zawieszeniem działalności gospodarczej w obszarze funkcjonowania klubów fitness, została w sposób drastyczny ograniczona zdolność do regulowania czynszów przez najemców. Taka sytuacja skutkuje bardzo ograniczonymi wpływami finansowymi i w związku z tym Spółka ma problemy z regulowaniem swoich zobowiązań. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – [...], nie znajdując przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia wniosku z 22.01.2021r., decyzją z 26.05.2021r. nr 1208-SEW.4263.33.2021, odmówił Spółce udzielenia, w ramach pomocy de minimis, ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego tj. w formie odroczenia do 25.04.2021r. terminu zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2020r. w łącznej kwocie należności głównej 1.793.548,94 zł wraz z odsetkami w wysokości 2.752,00 zł wg stanu na dzień złożenia wniosku o ulgę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z 28 grudnia 2021r. nr 1201-IEW-3.4263.53.2021.12 utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji poddając analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy i argumenty zawarte w odwołaniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wykazano, że w przedłożonym przez Spółkę formularzu stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 24.10.2014r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz.U. z 2014r. poz. 1543) wskazano, że istnieją powiązania polegające na tym, że: -jeden przedsiębiorca posiada w drugim większość praw głosu; -jeden przedsiębiorca ma prawo powołać lub odwołać większość członków organu zarządzającego lub nadzorującego innego przedsiębiorcy; -jeden przedsiębiorca ma prawo wywierać dominujący wpływ na innego przedsiębiorcę zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorcą lub jego dokumentami założycielskimi; -przedsiębiorca pozostaje w jakimkolwiek ze stosunków poprzez jednego innego przedsiębiorcę lub kilku innych przedsiębiorców. Powiązani z podmiotem przedsiębiorcy to: P.2 Sp. z o.o.,; J. Sp. z o.o., P.3, P.4 Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., A. Sp. z o.o., A.2 Sp. z o.o. Sp. k., A.3 Sp. z o.o., Wśród informacji dotyczących sytuacji ekonomicznej podmiotu podano, że podmiot nie odnotowuje rosnących strat, nie maleją obroty, nie zwiększają się zapasy czy niewykorzystany potencjał do świadczenia usług, podmiot nie ma nadwyżek produkcji. Nie zmniejsza się przepływ środków finansowych i nie zwiększa się suma zadłużenia. Nie rosną kwoty odsetek od zobowiązań Spółki i nie zmniejsza się wartość aktywów netto podmiotu. Spółka podała, że nie zaistniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej. Z analizy przedstawionego przez Spółkę materiału w zakresie wniosku o udzielenie pomocy de minimis wynika, iż Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej w sektorze, który jest wyjęty spod unormowań uprawniających do skorzystania z pomocy publicznej w ramach pomocy de minimis. Zgodnie z informacjami zawartymi w formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis z 19.02.2021r., łączna wartość pomocy de minimis udzielonej w bieżącym roku podatkowym oraz w dwóch poprzedzających latach podatkowych wszystkim powiązanym z podmiotem przedsiębiorcom wyniosła 152.961,08 zł, tj. 34.762 EURO. Natomiast w rejestrach monitorujących pomoc de minimis na 3.11.2021r. łączna kwota wyniosła 170.695,97 zł, tj. 38.670,64 EURO Spółka spełnia więc formalne warunki umożliwiające udzielenie pomocy publicznej w ramach wnioskowanego tytułu pomocy publicznej, gdyż: -złożono wszystkie niezbędne i wymagane dokumenty, na podstawie których Organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził analizę sytuacji przedsiębiorcy wnioskującego o pomoc de minimis; -Spółka nie wykonuje działalności wymienionych w wyłączeniach i nie podlega innym ograniczeniom, które są zawarte w art. 1 Rozporządzenia UE nr 1407/2013; -Spółka nie przekroczyła progu dozwolonej pomocy, tj. kwoty 200.000,00 EURO w okresie trzech lat podatkowych. Jednakże, biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podkreślił, że spełnienie przez Spółkę ww. warunków nie jest równoznaczne z automatycznym przychyleniem się do wniosku przez organ podatkowy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, zwrócił uwagę na konstrukcję podatku od towarów i usług, który jako podatek pośredni nie jest zależny od wyników działalności gospodarczej, nie stanowi kosztu ani przychodu firmy. Podatek stanowi integralną część ceny sprzedawanych towarów czy usług, co oznacza, iż jego zapłatą obciążony jest bezpośrednio nabywca, zaś sprzedający jest wyłącznie pośrednikiem w jego terminowym odprowadzeniu do organu podatkowego. Co istotne, nieodprowadzenie tego podatku w terminie jest równoznaczne z kredytowaniem bieżącej działalności gospodarczej przedsiębiorcy środkami publicznymi, do czego w konsekwencji prowadzi także ulga w postaci odroczenia zapłaty należności podatkowej w podatku od towarów i usług. Stan faktyczny sprawy wskazuje, że przedmiotowa zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług, objęta wnioskiem z 22.01.2021r., stanowi konsekwencję niewywiązywania się w ustawowym terminie z obowiązku uiszczenia należnego podatku. Zatem taka sytuacja nie może być premiowana przyznaniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zauważa, że do zadań organów podatkowych należy przestrzeganie przepisów prawa podatkowego i pobieranie należnych budżetowi państwa wpływów z tytułu podatków. Stąd też uzasadniona jest konieczność dbania przez organy podatkowe o interesy majątkowe Skarbu Państwa z zachowaniem zasady powszechności opodatkowania. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że zgodnie z danymi z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, Spółka dokonała rejestracji 10.07.2015r. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Spółka P. Sp. z o.o., prowadzi działalność gospodarczą w zakresie działalności usługowej związanej z poprawą kondycji fizycznej (PKD 96.04Z). Spółka posiada 11 nieruchomości n w K., K.2, W. i R. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zauważył, iż w prowadzonym postępowaniu w sprawie ulgi w spłacie w formie odroczenia terminu płatności, w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy konieczne jest przeprowadzenie analizy finansowej Spółki, w szczególności ustalenie jej kondycji majątkowo-finansowej, która dostarcza istotnych informacji o przeszłej i teraźniejszej sytuacji przedsiębiorstwa oraz efektywności jego działalności. Organ przeanalizował bilans przedsiębiorstwa przedstawiony w decyzji w formie tabeli. Z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 i VAT-7K wynika, że w 2018r. wykazano: nabycie wewnątrzwspólnotowe: 0,00 zł; dostawę wewnątrzwspólnotową: 0,00 zł; sprzedaż o wartości netto: 18.699,00 zł; podstawę opodatkowania: 18.699,00 zł; nabycie środków trwałych o wartości: 10.506.596,00 zł;; pozostałe nabycie: 0,00 zł; kwota podatku należnego: 0,00 zł; podatek naliczony: 2.416.517,00 zł; zwrot na rachunek bankowy: 2.416.517,00 zł. W roku 2019 wykazano: nabycie wewnątrzwspólnotowe: 0,00 zł; dostawę wewnątrzwspólnotową: 0,00 zł; sprzedaż o wartości netto: 15.515.002,00 zł; podstawę opodatkowania: 15.515.002,00 zł; nabycie środków trwałych o wartości: 18.966.843,00 zł; pozostałe nabycia o wartości: 954.838,00 zł; kwotę podatku należnego: 3.513.930,00 zł; podatek naliczony: 4.580.088,00 zł; zwrot na rachunek bankowy: 1.066.158,00 zł. W roku 2020 wykazano: nabycie wewnątrzwspólnotowe: 0,00 zł; dostawę wewnątrzwspólnotową: 0,00 zł; sprzedaż o wartości netto: 21.049.425,00 zł; podstawę opodatkowania: 21.049.425,00 zł; nabycie środków trwałych: 31.838.755,00 zł; pozostałe nabycie: 2.704.556,00 zł; kwotę podatku należnego: 4.198.793,00 zł; podatek naliczony: 7.925.421,00 zł; kwota podatku do zapłaty: 2.931.919,00 zł; zwrot na rachunek bankowy: 6.658.547,00 zł. W roku 2021 wykazano (łącznie l-6/2021r.): nabycie wewnątrzwspólnotowe: 0,00 zł; dostawę wewnątrzwspólnotową: 0,00 zł; sprzedaż o wartości netto: 6.427.878,00 zł; podstawa opodatkowania: 6.427.878,00 zł; nabycie środków trwałych: 58.877,00 zł; pozostałe nabycia: 863.889,00 zł; kwotę podatku należnego: 817.024,00 zł; podatek naliczony 209.231,00 zł. kwota podatku do zapłaty : 607.793,00 zł. Podsumowując, organ uznał, że sytuacja Spółki nie jest trudna, przeciwnie - jest dobra i stabilna, nie jest sytuacją wyjątkową. W latach 2018-2020 dochody znacząco wzrosły (2018r.: 267.196,00 zł; 2019r.: 4.813.198,43 zł oraz 2020r.: 15.336.240,89 zł). Ponadto należy zwrócić uwagę na nabycia środków trwałych przez Spółkę o wysokiej wartości: - 10.506.596,00 zł w 2018r.; - 18.966.843,00 zł w 2019r.; - 31.838.755,00 zł w 2020r. Zatem, biorąc powyższe pod uwagę, Spółka dysponowała środkami pieniężnymi na spłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Podatnik, który prowadzi działalność gospodarczą, powinien zważać na wysokość dochodów, obciążenia oraz zabezpieczyć środki na ten cel. Stosowanie ulg podatkowych wobec podatnika, który osiąga znaczne dochody i mimo to nie płaci podatków, byłoby kredytowaniem działalności gospodarczej przez Skarb Państwa (Wyrok NSA z 30.08.2018r. II FSK 2404/16). Zgodnie z informacjami organu pierwszej instancji, na dzień wydania zaskarżonej decyzji Spółka nie posiada już żadnych zaległości podatkowych. Prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące należności podatkowych za grudzień 2020r. oraz styczeń 2021r. na podstawie tytułów wykonawczych z 19.04.2021r. nr [...] oraz z 26.03.2021r. nr [...], spowodowało wyegzekwowanie całości zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, będącej przedmiotem niniejszej decyzji. Na marginesie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zauważył, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest naturalną konsekwencją niewywiązywania się przez podatnika z obowiązku uregulowania zobowiązania podatkowego w ustawowym terminie. Podatnik winien w taki sposób planować i realizować swoje wydatki, aby płacić należne podatki, który to obowiązek został podniesiony do rangi obowiązku konstytucyjnego. Terminowe regulowanie zobowiązań podatkowych jest obowiązkiem konstytucyjnym każdego obywatela (art. 84 Konstytucji RP), mającym bezwzględne pierwszeństwo przed innymi zobowiązaniami, nawet kosztem ograniczenia lub rezygnacji z wydatków na inne cele. Realizacja obowiązku polegającego na terminowej spłacie kwot zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo przed innymi wydatkami ponoszonymi przez podatnika. Wskazana hierarchia "ważności" wydatków została również potwierdzona w wyrokach NSA z 6.06.2017r. II FSK 1399/15 i 4.08.2017r. II FSK 1915/15. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w niniejszej sprawie argumenty przedstawione przez Spółkę nie wyczerpują znamion zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego, a w konsekwencji nie przemawiają za wyrażeniem zgody na ulgę w spłacie zaległości podatkowej w formie odroczenia terminu płatności. Zatem organ podatkowy pierwszej instancji słusznie uznał, że nie wystąpiły przesłanki do pozytywnego rozpatrzenia wniosku z 22.01.2021r. Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie podkreślił, że decyzja, wydana na podstawie art. 67a §1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie powoduje powstania obowiązku udzielenia ulgi, ale jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując wszakże organów podatkowych do jego uwzględnienia (wyrok NSA z 8.03.2012r. II FSK 1602/10, wyrok NSA z 9.03.2012r. II FSK 1717/10, wyrok NSA z 5.06.2013r. II FSK 2130/11). Spółka zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a §1 pkt 1 w związku z "art. 67 §1 pkt 2" Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i tym samym brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2020r. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w treści ustawy Ordynacja podatkowa nie istnieje art. 67 §1 pkt 2, na który powołała się Spółka, bowiem art. 67 został uchylony. Dokonując oceny materiału dowodowego, organy muszą kierować się zasadą swobodnej oceny dowodów, która powinna odbywać się z zachowaniem takich reguł jak logika, doświadczenie życiowe i wszechstronność. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, organ pierwszej instancji w toku postępowania wyczerpująco zebrał i ocenił materiał dowodowy w sprawie, jak również wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy został zebrany w sposób właściwy, poprawnie przeprowadzono jego analizę i przedstawiono jego ocenę w zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji uwzględnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, decyzja zawiera także szczegółowe uzasadnienie odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Podejmując rozstrzygniecie, organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy odniósł się do każdego posiadanego dowodu w sprawie. Chodzi tu nie tylko o dowody złożone przez Spółkę, ale również będące w posiadaniu Urzędu. Zatem rozstrzygnięcie podjęte zaskarżoną decyzją zostało dokonane na podstawie całego materiału dowodowego sprawy i nie narusza granic tzw. swobodnej oceny dowodów. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Dla każdego podatnika jego sytuacja jest wyjątkowa a wskazane okoliczności zawsze będą wypełniały przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Natomiast ocena sytuacji należy do organu podatkowego i to on decyduje o rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie z 9.01.2017r., sygn. akt I SA/Kr 1316/16 w braku zaistnienia ustawowych przesłanek (w tym wypadku uzasadnionego interesu podatnika lub interesu publicznego) przyznanie ulgi nie jest możliwe. Natomiast jeżeli przesłanki zostaną zrealizowane, organ administracji publicznej ma prawo, ale nie obowiązek przyznania ulgi. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W ocenie Spółki, stan pandemii jako zjawisko o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, które w niekwestionowany sposób wpłynęło na sytuację finansową podatnika, w sposób jednoznaczny potwierdza istnienie ważnego interesu podatnika w kontekście zobowiązań podatkowych powstałych w okresie pandemii. W odniesieniu do powyższego podkreślenia wymaga fakt, że wysokość należnego do zapłaty podatku od towarów i usług za grudzień 2020r. była przede wszystkim związana ze sprzedażą przez Spółkę nieruchomości 4.12.2020r. Nie można zatem powyższego uznać za okoliczność związaną z epidemią COVID-19, na co powołuje się Spółka w treści odwołania. Na marginesie organ odwoławczy podkreśla, że nie kwestionuje przedstawionego przez podatnika stanowiska, że sytuacja związana z epidemią COVID-19 spowodowała problemy gospodarcze, utratę płynności finansowej wielu przedsiębiorców oraz niejednokrotnie brak możliwości uzyskiwania dochodów. Podkreślenia wymaga fakt, że w takiej sytuacji jest praktycznie każda dziedzina gospodarki. Ponadto należy zauważyć, że przygotowane przez państwo tarcze antykryzysowe powstały z myślą o wsparciu przedsiębiorców w dobie pandemii COVID-19. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm, dalej: "Ordynaci podatkowa") tj. zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego: oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej Skarżącego oraz jej przyczyn, które nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zakresie ustalenia że sytuacja finansowa Skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronawirusa, a więc zjawiska o charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od Skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r. - art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązku dokonywania przez organ podatkowy oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiającej się w błędnym przyjęciu, że sytuacja finansowa Skarżącego nie wynikała z ograniczeń spowodowanych pandemią koronavirusa a więc zjawiska charakterze nadzwyczajnym i globalnym, a tym samym jako niezależna od Skarżącego nie uzasadniała uwzględnia wniosku o odroczenie płatności podatku od towarów i usług. 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 1 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie wystąpił ważny interes podatnika i tym samym brak jest podstaw do odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., zwana dalej ustawą o COVID-19). Zgodnie z przywołanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie, wyznaczono posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w obecnej sytuacji epidemiologicznej stanowiłoby bowiem nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie brak było możliwości przeprowadzenia jej na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. Rozstrzygniecie sporu wymagało dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej odroczenia terminu płatności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2020 r. W ocenie organów brak jest przesłanek świadczących o ważnym interesie podatnika czy interesie publicznym w udzieleniu dochodzonej ulgi. Skarżąca kwestionuje powyższe zapatrywanie. Sąd rację w sporze przyznał organom podatkowym. Materialno-prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił m. in. art. 67a § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. Z użytego przez ustawę sformułowania "może" wynika, że decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych zapadają w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie to nie wyraża się jednak w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu [por.: wyrok NSA z 5 października 2017 r., II FSK 1169/17, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Legalność decyzji uznaniowych podlega ograniczonej kontroli. Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej i nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych graniach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Na tle regulacji art. 67a § 1 O.p. należy sąd wskazuje na pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Podkreśla, że jedynie w razie wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego możliwe staje się skorzystanie z prawa do wydania decyzji przyznającej ulgę w spłacie zobowiązania podatkowego. Przesłankę interesu publicznego interpretuje się zazwyczaj jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. [B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki – "Ordynacja podatkowa". Komentarz 2004, Oficyna Wydawnicza "Unimex", Wrocław 2004, str. 282]. Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z kolei pojęcie ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków [por.: wyrok NSA z 10 marca 2009 r., I FSK 31/08]. Wbrew zarzutom skargi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane jakie argumenty świadczące o braku wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organ zgromadził stosowny materiał dowodowy , z którego wynika , że pomimo funkcjonowania w rzeczywistości pandemicznej Skarżąca ma dobrą sytuacje finansową . Skarżąc posiada kilkanaście nieruchomości na terenie K., K.2, W. oraz R. Dochodowość spółki na przestrzeni lat 2018 2019 i 2020 znacznie poprawiała się . Zwrócić należy uwagę , że w 2020 r. dochód spółki wyniósł 15.336.240 zł. . Ponadto jak słusznie zauważył organ spółka w okresie 2018-2020 nabywała środki trwałe o znacznej wartości. Wielkość tych nabyć to odpowiednio 10.505.595,00 zł, 18.966.843,00 zł. 31.838.755,00 zł. Zatem Spółka miałam środki finansowe na spłatę zaległości podatkowych. Dysponowała tymi środkami również w chwili powstania zaległości. Słusznie zatem organy nie dopatrzyły się w sprawie zaistnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" warunkującej możliwość przyznania jednego z rodzajów ulg określonego w art. 67a Ordynacji podatkowej. W opinii Sądu organy w dostateczny sposób uwzględniły też przesłankę interesu publicznego wynikającą z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe przy podejmowaniu decyzji dotyczącej ulg w spłacie zaległości podatkowych muszą bowiem brać pod uwagę także interes ogólnospołeczny, w którym leży zapewnienie dopływu należności podatkowych do budżetu państwa. Należy bowiem zaznaczyć, że instytucja określona w art. 67a Ordynacji podatkowej ma charakter nadzwyczajny i stanowi wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, przy czym należy zaznaczyć, że nie wolno czynić z niej środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty podatku (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 1991 r. SA/Gd 295/91, wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1563/99, LEX 76080). Nawet więc w sytuacji, gdy podatnik wykaże, że ma ważny interes w uzyskaniu tego rodzaju ulg podatkowych, to organy podatkowe przy podejmowaniu decyzji muszą również brać pod uwagę interes ogólnospołeczny, w którym leży zapewnienie terminowego dopływu należności podatkowych do budżetu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2000 r., III SA 1087/99, LEX 45381). Organ słusznie też zwrócił uwagę na konstrukcję podatku od towarów i usług, który będąc podatkiem pośrednim nie jest zależny od wyników działalności gospodarczej, nie stanowi kosztu, ani przychodu firmy. Jego istotną cechą jest potrącalność, a więc przerzucenie ciężaru związanego z jego poniesieniem na finalnego odbiorcę towaru lub usługi. Przedsiębiorca, który nie jest ostatecznym odbiorcą dóbr nie jest więc dotknięty żadnym obciążeniem z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług. Obowiązany jest wyłącznie do naliczenia podatku i odprowadzenia na rachunek właściwego organu podatkowego czego nie uczyniono. Taki sposób działania nie może przemawiać za udzieleniem ulgi podatkowej i nie może, ze względu na ważny interes Skarbu Państwa, zostać akceptowany przez organ podatkowy jako pozytywne kryterium wyboru. Okoliczności powstania zaległości podatkowej u wnioskującego mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi płatniczej, w tym przesłanki interesu publicznego. Zwracał na to uwagę chociażby Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 805/08). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia dotyczące okoliczności powstania zaległości podatkowej u wnioskującego o jej umorzenie lub rozłożenie na raty mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi płatniczej, w szczególności zaś w zakresie przesłanki interesu publicznego. Nakaz uwzględniania interesu publicznego, o którym mowa w tym przepisie, oznacza bowiem dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01, Monitor Podatkowy 2003/7/43). Wbrew twierdzeniom skargi wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia art. 67a, art. 67b, art. 122 i art. 187 art. 191 Ordynacji podatkowej. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organy podatkowe zasadnie przyjęły, że brak jest okoliczności świadczących o ważnym interesie podatnika lub interesie publicznym w udzieleniu ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe zebrały pełen materiał dowodowy i w sposób prawidłowy dokonały jego oceny, a swoje stanowisko uzasadniły w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 210 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zawierają wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy odniosły się w sposób wystarczający do argumentacji prezentowanej przez skarżącą zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie, jak również na etapie postępowania odwoławczego. Dokonały również analizy sytuacji finansowej spółki, jak też odniosły się do istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa zarówno procesowego, jak i materialnego, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski organów podatkowych nie naruszają zasad logiki i doświadczenia życiowego. Nie sposób zatem uznać ich za dowolne. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Z tych powodów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.