I SA/Kr 32/11

sygn. akt I SA/Kr 32/11 Kraków, dnia 28 kwietnia 2011 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 15.11.2010r. , nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. G.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 15.11.2010r. , nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn, żądając jednocześnie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Otrzymuje rentę inwalidzką w kwocie 1526 zł. i zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł. Jest właścicielem trzech mieszkań znajdujących się w K.; przy ul. R. (o pow. 40 m2) , przy ul. S. (o pow. 25 m2) oraz na os. N. (o pow. 42 m2). Dwa mieszkania są wynajmowane, co przynosi stronie skarżącej dodatkowy dochód w postaci 1000 zł. miesięcznie. Postanowieniem z 3 lutego 2011 roku referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. G.S. wniósł w terminie sprzeciw od tego postanowienia, nie podnosząc jednak żadnych zarzutów ani nie wskazując żadnych nowych okoliczności co do swojego stanu majątkowego, dochodów lub wydatków. Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami-oznaczona dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc (wobec czego żądanie jego uchylenia, podniesione przez skarżącego, jest bezprzedmiotowe), a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej może nastąpić: w zakresie całkowitym- gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym- gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy jest instytucją, stworzoną z myślą o osobach, które z definicji nie są w stanie ponieść kosztów prowadzenia sprawy, nie rezygnując przy tym z koniecznego, niezbędnego dla egzystencji utrzymania, a odmowa przyznania tego prawa istotnie mogłaby zamknąć im drogę do sądu. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, iż posiadany przez niego majątek jak również dochody przez niego uzyskiwane nie pozwalają mu ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wręcz przeciwnie, stan majątkowy skarżącego, a w szczególności fakt, iż jest on właścicielem trzech mieszkań, zaś dwa z nich wynajmuje i osiąga z tego tytułu dodatkowe dochody – świadczy o tym, że jest on w stanie ponieść koszty, związane z postępowaniem we własnym zakresie, bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.